บาดแผล
ทุกบาดแผล...มีเรื่องราวที่ซ่อนอยู่ในนั้นเสมอ...
ความรักเป็นสิ่งสวยงามในเวลาที่เราอยู่ในห้วงเวลาที่ความรักเริ่มผลิบานเราต่างบอกถึงความหมายของคำว่ารักว่า มันคือความสุขที่เราสามารถจับต้องได้และเป็นโชคอย่างหนึ่งที่ไม่ใช่ว่าทุกคนจะพบกับมัน แต่ในขณะเดียวกันความรักก็อาจเป็นกำแพงอันสูงใหญ่สำหรับใครบางคนที่ต้องเจ็บปวดเพราะมันมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนไม่อาจคิดที่จะเริ่มต้นใหม่ได้ด้วยเช่นกัน...

เพราะบาดแผลที่ถูกสร้างขึ้นมันต่างย้ำเตือนถึงความทรงจำทุกเรื่องราวให้ปรากฎชัด ในเวลาที่เรากำลังเริ่มต้นใหม่กับใครสักคน เรามักวิตกกังวลกลัวว่าความรักครั้งใหม่จะลงเอยเหมือนเช่นกับที่ผ่านมา จนหัวใจเริ่มสร้างข้อกำหนดเล็กๆ เพื่อป้องกันตัวเองไม่ให้เจ็บปวดอีก

แต่ข้อกำหนดนั้นมันกลับทำให้เราวนอยู่ในความคิดเดิมๆ จนเผลอทำร้ายคนอื่นโดยไม่รู้ตัว เรามักกลัวและคิดว่าคนที่เรารักจะมีคนอื่น และหลอกให้ความหวังเรา กลัวว่าเค้าจะไม่สามารถรับเราในแบบที่เราเป็นได้ กลัวว่าเราจะเป็นความทุกข์ที่เมื่อรักใครก็จะทำให้คนคนนั้นไม่มีความสุข กลัวที่จะคิดและเริ่มต้นใหม่เมื่อถูกสร้างบาดแผลขึ้นที่ละนิดๆจนตัวเองต้องจมอยู่กับความทรมาณและความทรงจำที่เลวร้ายจนไม่อาจรักษาบาดแผลนั้นให้หายดีได้เลย 

มันทำให้เราเริ่มค่อยๆบงการชีวิตของคนอื่นเริ่มถามคำถามเดิมๆ แม้ว่าเค้าจะพยายามอธิบายไปแล้วแต่เราก็ยังคงทำจนใครคนนั้นเริ่มเบื่อ เบื่อกับการทะเลาะที่ทุกวันไม่เคยมีเรื่องอื่นนอกไปจากเรื่องนี้ เมื่ออารมณ์เริ่มพลุกพล่านไม่มีใครยอมใครเพราะอีกฝ่ายต่างคิดว่าตัวเองไม่ผิด ไม่มีใครยอมลดและยอมประคับประครองให้อีกฝ่ายยังอยู่เหมือนกับวันแรกที่ได้รู้จักกัน ความรักเริ่มลดลงและถึงจุดจบในที่สุด


ฉันก็เป็นคนหนึ่งที่จมอยู่กับบาดแผลเก่าๆ และยึดติดกับคำสัญญาเดิมๆ คำสัญญาที่ว่าจะเดินต่อไปด้วยกันจนถึงวันสุดท้าย จะคอยประคับประครองกันและกันไม่ปล่อยมือไปไหน จะไปเที่ยวในทุกๆที่ที่เราอยากไป ใช้เวลาร่วมกันให้มีค่าที่สุด...มากที่สุดเท่าที่จะมีได้ แต่...มันไม่เคยได้เป็นแบบนั้นเลยสักที ไม่มีใครยอมรับในสิ่งที่ฉันเป็นได้ต่อให้ฉันพยายามเปิดใจอีกกี่ครั้งมันก็ลงเอยแบบเดิม 


ลงเอยแบบเดิมๆจนตัวฉันกลัวการที่จะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เหมือนกับว่าตัวเองสร้างกำแพงขึ้นมาทีละชั้นตามจำนวนความเจ็บปวดที่เคยได้รับ และขังตัวเองไว้ในนั้นกับความคิดแง่ลบซ้ำแล้วซ้ำเล่าและไม่อาจออกมาจากตรงนั้นได้อีก มันเจ็บนะที่ต้องทนเห็นความสัมพันธ์ค่อยๆจืดจางลงจากที่แรกๆเหมือนดีมาก ฉันพยายามแล้วพยายามที่จะปรับตัวเองให้ดีขึ้นแต่ความพยายามของฉันมันไม่มากพอ มันทำร้ายคนอื่นดังนั้นในเมื่อมันทำร้ายฉันก็ไม่ควรมอบความรักให้กับใครอีก

จนกว่าฉันจะแน่ใจว่าแผลเป็นทั้งหมดมันจะจางหายไปได้จริงๆ ฉันไม่เคยโกรธทุกเรื่องราวที่ผ่านเข้ามา...ไม่เคยโกรธเลย ฉันเต็มใจที่จะยอมรับมันทุกความเจ็บปวดนั้นฉันจะเก็บมันไว้เพียงคนเดียว แม้ในสมองจะเต็มไปด้วยคำถามมากมายก็ตาม

ฉันดีใจนะที่ได้พบใครคนหนึ่งและดีใจที่เราได้คุยกันแม้จะเป็นช่วงระยะเวลาสั้นๆสำหรับเราก็ตาม แต่ความรักที่ฉันมอบให้มันมาจากหัวใจของฉันจริงๆ มันจึงเจ็บปวดมากเมื่อต้องลาจาก เเละเจ็บปวดมากในเวลาที่ฉันต้องอยู่คนเดียวแบบนี้ ฉันอยากขอโทษที่ตัวเองยังไม่ดีพอที่เอาแต่ต่อว่าจนทำให้ความสัมพันธ์เราต้องแย่ลง แม้ตอนนี้จะเจ็บปวดที่ไม่เคยรักษาใครเอาไว้ได้เลย...แต่สักวันมันอาจจะดีขึ้นถึงจะไม่หายสนิทก็ตาม

ขอบคุณที่เคยเป็นครึ่งหนึ่งของชีวิต ขอบคุณที่เคยทำให้เราหัวเราะได้ และขอบคุณที่คอยอยู่ข้างๆในเวลาที่เราเจ็บปวด รวมถึงที่คอยรับฟังเราทั้งๆที่ไม่เคยมีใครอยากรับฟังเราเลย ขอบคุณมากนะที่ครั้งหนึ่งเราได้พบกัน ขอบคุณมากจริงๆ ถึงจะอยากให้เป็นเหมือนเดิมแต่ฉันก็กลัวว่าเค้าจะต้องเจ็บปวดและไม่มีความสุขเพราะตอนนี้เค้าก็แบกรับหลายอย่างมากพอแล้ว


สุดท้ายนี้เราอยากบอกว่า เรารักแกมากนะ...

The story of my life.
JIRA




SHARE
Writer
JIRA_365
Writer
นักเล่าเรื่องเศร้าแง่มุมด้านลบของชีวิต :) ถ้าไม่มีใครอยู่ข้างๆคุณ งานเขียนของฉันจะคอยอยู่ข้างๆคุณเอง The story of my life #JIRA ฝากเพจด้วยนะคะ https://www.facebook.com/JIRA365/

Comments