เพราะความคิดถึง...ไปไม่ถึง
ตอนนั้นแกก็คงมีแฟนไปแล้วล่ะ เวลาเปลี่ยนใจคนก็เปลี่ยนคิดถึงพี่ทีไร เราเจ็บหนึบทุกที มันโหวง ๆ ในอกซ้าย อวัยวะสำคัญข้างในนั้น ที่ยังมีพี่อยู่เต็มไปหมด 

ทำไมกันนะ...

จะว่าเราใจง่าย มันก็คงใช่ 

เราไม่มีเหตุผลอะไรให้พี่เลย ว่าชอบพี่เพราะอะไร 

แต่ตอนนี้เราก็ยังลืมพี่ไม่ได้เลย

ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้คบกัน

แค่คนคุย ยังไม่ได้เป็นเลย

มีสถานะเป็นเพียงน้องสาว ที่พี่คงทั้งขีดเส้นใต้ และทำตัวหนาเอาไว้ เผลอ ๆ อาจไฮไลท์ไว้เลยด้วยซ้ำ

จากวันที่พี่ชัดเจนต่อกัน ว่าให้เป็นได้แค่น้องสาว ไม่ต้องรอกันหรอก จนตอนนี้เราก็ยังลืมพี่ไม่ได้เลย

พี่รู้มั้ย บางทีพี่อาจจะชัดเจนอยู่แล้ว ว่าไม่ชอบกันแบบที่เราชอบพี่ มีแต่เราที่คิดไปเอง หวังลม ๆ แล้ง ๆ

ถ้าวันนั้นเราไม่ถามออกไป วันนี้เราอาจจะได้คุยกันบ้าง

มันผิดที่เราเผลอปล่อยใจมากไป ทั้ง ๆ ที่ก็รู้อยู่แล้วว่ามันก้าวข้ามไปไม่ได้ 

พี่อาจไม่รู้ ถึงพี่จะว่า จะด่าแฟนเก่าพี่คนนั้นมากเท่าไหร่ แต่พี่ก็ยังลืมเขาไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ ถึงจะเป็นคำด่าทอ เหมือนเอือมระอา แต่พี่ก็ยังพูดถึงเขาบ่อย ๆ เราเจ็บทุกทีเลย เวลาพี่พูดถึงเขา แต่เราก็ต้องพยายามทำให้มันปกติ แต่ไม่รู้เหมือนกัน ว่ามันดูปกติหรือเปล่า

ก็มึงชอบเขาไง
เพื่อนตัวดีก็ชอบย้ำ ในสิ่งที่เรารู้อยู่แล้ว 

ทำไมชอบพี่ขนาดนี้นะ

ทำไมถึงยังคิดถึงตลอดเลย

ทำไมถึงยังมีความรู้สึกติดค้างมากมายขนาดนี้

ทั้ง ๆ ที่เรากับพี่ไม่ได้มีเรื่องราวอะไรมากมายไปมากกว่าการแชท แล้วก็การได้ยินเสียงกันในนาน ๆ ครั้ง

แต่อย่างน้อยตอนนี้ เราก็ลืมเรื่องของพี่ไปได้บ้างแล้วนะ

เบอร์โทรก็ลืมไปแล้ว ลืมง่ายเลยเพราะไม่ค่อยได้โทร ฮ่า ๆ

สิ่งที่พี่ชอบไม่ชอบ ก็ยังพอนึกออกบ้าง

พอพิมพ์มาถึงตอนนี้ ก็ เอ๊ะ จำไม่ได้หรือว่าไม่ได้นึก เพราะพอนึกก็นึกออกนะ แต่ก็แค่บางเรื่อง

พี่เคยบอกว่านอนดึกมาก แต่พอตอนที่เราคุยกัน พี่ก็นอนเร็วตลอด บางทีก็คิดนะว่าพี่คงไม่อยากคุยกันเฉย ๆ รึเปล่า แต่รักษาน้ำใจกันด้วยการบอกว่าจะนอน 

อ่า คิดถึงพี่จัง

คิดถึงนะคะ

คิดถึงจริง ๆ 

พี่จะรู้มั้ย ตอนที่พี่บอกว่า 'คิดถึงอะไรขนาดนั้น บอกบ่อยแล้วเนี่ย ไม่เบื่อหรอ'

เราก็ตอบพี่ไปว่า 'ก็คิดถึง จะให้บอกว่าหิวข้าวหรอไงคะ' ถึงพี่จะตอบกลับมาว่าเรากวนตีน แต่หลังจากนั้น เวลาเราคิดถึงเราก็จะบอกว่าเราหิวข้าวแทน เพราะกลัวหาว่าเราใช้คำว่า 'คิดถึง' พร่ำเพรื่อ แต่เพราะเราคิดถึงพี่จริง ๆ นะ ถึงพูดหรือพิมพ์ออกไป
กูว่ามึงรักเขามากกว่าแค่ชอบรึเปล่าเพื่อนตัวดีคนเดิมก็เคยถามประโยคนี้ แต่เราก็ไม่กล้าใช้คำว่ารักกับพี่หรอก เพราะถ้ารัก มันคงเจ็บปวดกว่านี้ เราเคยเจ็บแบบนั้นมาก่อน ถึงเรื่องของพี่จะทำเราเจ็บ แต่มันไม่ได้เจ็บปวดแบบนั้น หรือเพราะว่าเราพูดคุยกันดี ๆ นะ 

ไม่รู้สิ พอเป็นเรื่องของพี่ เราก็ไม่อยากชัดเจนอีกแล้ว ไม่กล้าทักไปอีก กลัวว่ากำแพงที่สร้างไว้จะพังลงมาอีก เพราะเหมือนมันกันทุกอย่างยกเว้นพี่ โคตรตลกเลยว่ะ

พี่ชอบอ่านฟิค ก็แอบหวั่นใจเหมือนกันนะ ว่าพี่จะมาเจอฟิคเรื่องนั้น ที่อยู่ ๆ เราก็เอาเรื่องที่เรากับพี่คุยกันมาใส่ลงไปบ้าง ส่วนใหญ่คำพูดตัวละครที่เป็นตัวเรา เป็นคำพูดที่เราพูดกับพี่จริง ๆ แต่ตัวละครของพี่ จะมีเพียงประโยคที่เราจำได้ขึ้นใจเท่านั้นล่ะมั้งที่จริง ขอโทษนะคะ มันดูเหมือนพี่เป็นคนใจร้ายเลย ลึก ๆ เราก็เคยคิดแบบนั้น แต่ความจริงคือพี่ก็ทำตัวปกติ มีแต่เราที่คิดเข้าข้างตัวเอง 

ในฟิคนั้นนะ เขาได้คู่กัน แต่เรากับพี่น่ะ จบด้วยความว่างเปล่า คงเพราะเราเลือกที่จะไม่ทักไม่คุยกับพี่เอง

พี่ก็คงลำบากใจสินะ คงไม่อยากให้ความหวังกัน พี่ทำดีแล้วค่ะ มีเราเนี่ยล่ะที่ยังติดอยู่แบบนี้

ขอให้พี่เจอความรักดี ๆ แบบที่พี่จะไม่เจ็บปวดอีกนะคะ 

เราคิดถึงพี่มากจริง ๆ 


ปล.เพื่อนไม่น่าพูดถึงชื่อพี่เลย จะบ้าแล้ว
SHARE
Written in this book
Mind
ก็แค่บทหนึ่งของความรู้สึก เพียงเศษเสี้ยวที่ทิ่มแทงกัน
Writer
ck_JS
Loser, Prisoner XXIII
ความเจ็บปวดของเราเกิดจากตัวเราเอง... ทำได้แค่ปล่อยให้มันกัดกินจนเราดำดิ่งสู่หุบเหวความเจ็บปวดนั่นล่ะ

Comments

Rabbittomymoon
5 months ago
เรื่องราวคล้ายกันเลยค่ะ สู้ๆนะ ^^ เขียนออกมาได้ดีมากๆ
Reply
ck_JS
5 months ago
ขอบคุณนะคะ :)
unsim
5 months ago
อ่านไปจุกไป เหมือนกันเลยอะ
Reply
ck_JS
5 months ago
ตอนเขียนก็จุกไปเขียนไปค่ะ
JustYou
5 months ago
ตรงอ่า
Reply
ck_JS
5 months ago
:)