สวัสดี...โลกซึมเศร้า
กี่วันมาแล้วนะ ที่ฉันตื่นในตอนเช้าด้วยคำทักทายในหัวว่า
Hello a bad day! สวัสดีให้กับวันแย่ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต และยังไม่เห็นทีท่าว่าจะผ่านเลยไปซักที ในหลายๆวันความคิดมักวนเวียนอยู่แต่กับสิ่งที่ไม่จรรโลงใจ 

ทำไมถึงเป็นเช่นนี้น่ะหรือ? 

ก็เพราะว่าตอนนี้ ฉันอาศัยอยู่ในโลกซึมเศร้า ที่บรรกาศของโลกใบนี้ จะมีมวลสีดำๆมาปกคลุมไว้ตลอดเวลา เหมือนกับฝุ่นบนพื้นโลกที่ลอยปกคลุมไปทั่วตอนเกิด Bigbang นั่นแหล่ะ 

โลกที่กลางวัน แสงแดดไม่อาจส่องมาถึง และกลางคืนก็มืดมิดกว่าที่เคย โลกที่ฉันใช้ชีวิตอยู่ ในร่างที่เพียงแค่ตื่นมาแล้วมีแค่ลมหายใจเท่านั้น ที่เป็นเครื่องยืนยันทางวิทยาศาสตร์ว่า ฉันยังไม่ตาย หลายๆคนเรียกปรากฏการณ์นี้ว่า 
...ชีวิต...ชีวิตของฉัน ในโลกซึมเศร้าแห่งนี้ ก็ดำเนินไปแบบนี้ทุกๆวัน  มีหลายๆคนที่มาจากโลกอื่น เข้ามาทักทาย เข้ามาชวนฉันไปอยู่ในโลกของเขา 
โลกที่กลางวันมีแสงสว่าง มีทุ่งดอกไม้ และสายรุ้ง เมื่อตกกลางคืน ก็ยังมีดวงจันทร์ และดารามากมายอยู่เป็นเพื่อน

โลกที่ไม่ได้มีแค่ความมืดตลอดกาลเหมือนที่ฉันอาศัยอยู่ตอนนี้ โลกที่ห่างไกล เหมือนความฝัน ในยามหลับไหล

ทว่าความเป็นจริงนั้น การเดินทางจากโลกหนึ่ง ไปยังอีกโลกหนึ่ง นั้นใช้ปัจจัยหลายอย่างมาก ซึ่งฉันยังมีไม่พอ และไม่พร้อมที่จะเดินทางไป
การมีชีวิตอยู่ ที่เราไม่ได้เลือกในหลายๆครั้ง เราเลือกไม่ได้ว่าจะมีชีวิตอยู่แบบไหน ถึงอยากจะไปในโลกใบใหม่ แต่ก็ไปไม่ได้อยู่ดี

ในหลายๆครั้ง ฉันรู้สึกถึงความไม่ยุติธรรมของชีวิต ที่เราเลือกเกิดไม่ได้ และเรายังไม่สามารถเลือกที่จะจากไปโดยไม่ทรมานได้อีกเช่นกัน ทั้งๆที่บางทีฉันไม่ได้อยากมีชีวิตขึ้นมาเลย แต่ก็ไม่สามารถจบชีวิตลงได้ง่ายๆเหมือนตอนเกิด
ความทรมานผู้คนที่อาศัยอยู่ร่วมกับฉัน ในที่นี้ ณ โลกซึมเศร้าแห่งนี้ หลายๆคน คงรู้สึกเช่นเดียวกับที่ฉันรู้สึก ว่าโลกใบนี้ไม่มีทางออก มองไปทางไหนก็เจอแต่หุบเหว เพียงแค่ต้องเลือกว่าจะก้าวไปทางไหนเท่านั้น ไปยังหลุมที่ตื้นๆ หรือ วางเท้าไปยังจุดที่เป็นเหวดิ่งลึกมองไม่เห็นก้น

ความมืดมิดที่บดบังเส้นทางในทุกๆก้าวเดิน ทำให้การตัดสินใจวางเท้าเพื่อที่จะเดินต่อไปในโลกแห่งนี้ ทำได้ยากกว่าการเดินในโลกที่มีแสงส่องถึงมากมายนัก ในทุกๆก้าวเดิน จำเป็นต้องมีสติตลอดเวลา เพราะหากพลาดพลั้งไปอาจออกนอกเส้นทาง และหลุดลงไปหุบเหวไร้ก้นนั้น

ในตอนนี้ฉันเองได้เดินเหยีบพลาดตกลงไปยังก้นเหวหลายครั้ง จนร่างกายมีแต่บาดแผลที่มองไม่เห็น แต่ในก้นเหว ก็ยังมีเส้นทางเดินต่อไป อาจจะเป็นทางที่พาขึ้นมาจากด้านล่าง หรือพาให้ดิ่งลึกลงไปกว่าเดิม ฉันไม่รู้หรอก เพราะฉันทำได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้นคือ เดิน...เดินต่อไปถึงแม้ว่าเรี่ยวแรงที่จะลุกขึ้นยืนแทบไม่มีเหลือจากบาดแผลที่กำลังกลัดหนอง


ถึงอย่างนั้น ฉันยังคงมีหวังไว้เล็กๆว่าซักวัน จะเจอทางที่ถูกต้อง ทางที่พาฉันหลุดออกจากหุบเบื้องล่าง และพาไปเจอสะพานที่เชื่ิอมไปยังโลกอีกฝาก เพื่อที่ฉันจะพาร่างตัวเองเดินข้ามไป และเข้าทักทายโลกใบใหม่ด้วยคำว่าHello a good day!

SHARE
Writer
TaiMosU
นักท่องโลกกว้างในจินตนาการ
กระต่ายขี้เหงา ที่โลกของเขาเป็นสีขาว-ดำ IG:im_lonely_rabbit FB:LonelyRabbitWorld

Comments