โซ่
ฉันเคยรู้
ถามว่าเคยรู้อะไร 
ฉันเคยรู้ว่าฉันต้องการอะไร อยากทำอะไร และต้องทำอย่างไหนเพื่อไปให้ถึงความฝัน ฉันรู้ตั้งแต่ฉันยังตัวกะเปี๊ยก ว่าฉันจะเลือกเดินเส้นทางไหน 
จนกระทั่งวันหนึ่ง 
ฉันสะดุด
ไม่สิ จะเรียกว่าสะดุดได้ไหม 

ไม่

ไม่ใช่สะดุด

วันหนึ่ง 
ฉันแค่รู้สึกตัว
ว่าจริงๆ แล้วขาฉันมันมีโซ่มัดไว้อยู่ 
และวันนั้นก็มาถึง วันที่ฉันเดินต่อไปข้างหน้าไม่ได้อีก
วันที่ฉันทำได้แค่ยืนอยู่ตรงนั้น นั่งลง ยืนขึ้น แล้วมองไปข้างหน้าที่ดูเหมือนจะใกล้ แต่ไม่อาจเอื้อมถึง และมองย้อนกลับไปในอดีต มองย้อนกลับไปว่าโซ่นี้มันมาตั้งแต่เมื่อไหร่ มองมันอยู่อย่างนั้น จนบางครั้งก็เหมือนกับจะเห็นจุดดำๆ คล้ายเสามหึมา ทว่าก็ต้องหยุด หยุดเพราะสุดท้ายมันก็กลับกลายเป็นแค่ภาพลวงตาเท่านั้นเอง 

คนที่เดินมาพร้อมกัน 
ไม่มีใครหยุด
ทุกคนก้าวไปข้างหน้า 

ฉันนั่งลงอีกครั้ง 
แล้วกอดเข่า

เหลือฉันเพียงแค่คนเดียว
ที่ก้าวไปข้างหน้าไปไม่ได้

ราวกับติดอยู่ในอดีต 

ฉันซบหน้ากับแขน 
แล้วมองคนเดินผ่านไป

บางครั้งเขาก็หันมาถามฉันบ้าง "เหนื่อยไหม" 
ราวกับว่าการนั่งอยู่ตรงนี้มันต้องใช้แรงมากมาย 
ฉันเลยตอบไปว่า "ไม่เป็นไรเลย สบาย" 
ทั้งที่ความจริงแล้ว ฉันก็เหนื่อยจริงๆ นั่นแหละ 

จนถึงจุดหนึ่ง 
ฉันก็นอนลงแผ่กับพื้น 
นอนยิ้ม 
เหมือนกับว่าชีวิตของฉันตอนนี้ 
กับโซ่เส้นนี้ 
ฉันมีความสุขดี

"หนูเหนื่อย" 
"เมื่อไหร่โซ่นี้จะปล่อยหนูไปสักที"

ข้อเท้าฉันก็เจ็บบ้าง บวมบ้าง ยุบบ้าง 
ฉันอยากเอื้อมมือลงไปจับ 
แต่สุดท้ายก็ชักมือกลับ เพราะฉันไม่กล้า 
ฉันกลัวว่าถ้าแตะมันมากๆ เดี๋ยวมันจะอักเสบ 

ฉันไม่อยากตัดเท้าตัวเองทิ้ง 
 
ไม่มีใครช่วยฉันได้
ฉันคงต้องจัดการปัญหานี้เอง
 



SHARE

Comments