วินาทีนิรันดร์
เธออยู่ตรงนั้น กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวยาวหน้าหาด

เธออยู่ตรงนั้น ราวกับกำลังลอยคว้างอยู่กลางทะเลอย่างโดดเดี่ยว

เธออยู่ตรงนั้น เหมือนอย่างวันที่ผมปฏิเสธเธอ

เธอยังคงอยู่ตรงนั้น รอคอยผมเหมือนอย่างในวันนั้น และแม้กระทั่งในวินาทีนี้
 

“ดีใจนะคะที่ได้เจอคุณอีกครั้ง”

นั่นเป็นประโยคทักทายแรกตลอดหนึ่งปีที่เราสองคนไม่ได้พบกัน รอยยิ้มของความหวัง รอยยิ้มของความรักยังคงประดับอยู่บนใบหน้าใจดีนั้นไม่มีเปลี่ยน และคงจะมีเพียงแค่สายตาใจดำของผมเท่านั้นที่กำลังมองเธออยู่ สายตาใจดำที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้เธอต้องเจ็บช้ำน้ำใจอย่างแสนสาหัส

“ผมก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะมีวันนี้ ว่าแต่คุณมาถึงที่นี่ตั้งแต่กี่โมงงั้นเหรอ”

“ลงเครื่องช่วงสายน่ะค่ะ ฉันมาที่นี่ทันทีเพราะอยากจัดการเรื่องที่พักให้เรียบร้อย ...คิดว่าคุณจะไม่ว่างมาเจอกันแล้วเสียอีก”

“ผมต้องมาสิ ต้องมาอยู่แล้ว”

ผมยิ้มให้เธอ ยิ้มให้กับความเปลี่ยนแปลงที่งดงามและสดใส มันเปล่งประกายเสียยิ่งกว่าแดดระยับบนผิวน้ำในยามเย็น วานิลาสกายสีชมพูเบื้องบนนั้นยังเทียบไม่ได้กับความนุ่มนวลบนใบหน้าของเธอ แววตาของเธอยังมีความหวังอยู่ในความแสนเศร้านั้นเสมอเหมือนแสงอาทิตย์ยามอัสดง ทว่าระลอกคลื่นที่กำลังซัดสาดเข้าชายหาดกลับส่งสัญญาณบอกผมว่า การกลับมาในครั้งนี้ของเธอจะทำให้ผมไม่มีวันเป็นผมได้เหมือนเดิม

“ฉันหวังเสมอว่าคุณจะสุขสบายดีอยู่ในที่ที่สวยงามแบบนี้ บอกให้ฉันเชื่อทีซีคะว่า คุณสบายดีใช่ไหม”

“ผมสบายดี...”

ไม่เลย... มันจะไม่มีวันเป็นแบบนั้นไปได้เลย ความสบายกายสบายใจในช่วงเวลาที่เธอหายไปมันไม่สามารถเกิดขึ้นได้ ไม่มีวันไหนเลยที่ผมจะใช้ชีวิตอยู่บนความสบายใจนั้นได้อย่างเต็มร้อย และถ้าหากมันจะมี ก็คงจะเป็นเพียงความรู้สึกผิดที่อบอวลอยู่ในความโง่งมต่อคำพูดของตัวเอง คำปฏิเสธที่ผมตัดสินใจมอบให้เธอเพียงเพื่อตัดรอนความยิ่งใหญ่ที่เธอมอบให้ คำพูดที่กัดกินหัวใจของเธอไม่เป็นชิ้นดี... 

“คุณดูสดใสเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ”

“กว่าจะกลับมาเป็นแบบนี้ได้ก็หนักหนาเอาการอยู่นะคะ” เธอทำหน้าประชดประชันแต่กลับยิ้มร่า

“ผมขอโทษ...”

“มันผ่านมาแล้ว อย่าพูดถึงเรื่องนั้นอีกเลยค่ะ”

ใช่... มันผ่านมาแล้ว เกือบหนึ่งปีเต็ม กับการที่ผมปฏิเสธความรักที่เธอมอบให้ ผมปฏิเสธเธอไปในวันที่ผมรู้ตัวช้าไปเพียงเสี้ยววินาทีว่าผมไม่อยากเป็นแค่เพื่อนกับเธอ แต่เธอไม่อยู่รอ ไม่อยู่รอรับความเปลี่ยนแปลงในฉับพลันทันด่วนนั้นของผม อาจเพราะความแตกสลายที่พุ่งตรงเข้าขั้วหัวใจ ที่ทำให้เธอตัดสินใจเช่นกันว่าจะไม่ย้อนกลับมารับฟังคำพูดใดๆจากผมอีก แต่มันจะมีสักกี่คน จะมีผู้หญิงสักกี่คนที่จะแข็งแกร่งและอ่อนแอในเวลาเดียวกันได้เท่ากับเธอ ซึ่งเธอเองก็เลือกที่จะให้ความแข็งแกร่งนั้นอยู่เหนือสิ่งอื่นใด เธอเลือกที่จะยอมรับในการตัดสินใจของผมแล้วเดินจากไป

“คุณคงไม่ได้แค่มาเยี่ยมเยียนผมหรอกใช่ไหม” ผมยิ้มบาง เอ่ยถามในสิ่งที่ตัวเองหวาดกลัว

“ฉันอยากพบคุณอีกครั้ง อยากรู้ว่าคุณเป็นอย่างไรบ้างในที่แห่งนี้ แล้วฉันก็มีข่าวสำคัญที่อยากจะบอกคุณด้วยตัวของฉัน...” เธอยื่นซองสีชมพูหวานให้แก่ผม “ปลายฝนต้นหนาวที่จะถึงนี้ ฉันจะแต่งงานค่ะ” 

ผมเคลื่อนมือรับข่าวความงดงามจากมือเธอ แต่มือของผมกลับสั่นอย่างที่ไม่สามารถควบคุมมันได้ ความเงียบงันถาโถมเข้าใส่เราทั้งสองคนที่กำลังนั่งหันหน้าเข้าหากัน ผมมองดูซองสีชมพูในมือซ้ำอยู่อย่างนั้น และระลอกคลื่นคงไม่มีวันเห็นใจความแตกสลายในวินาทีนี้ของผม มันคงไม่มีทางแสดงความเห็นอกเห็นใจผมเป็นแน่...

“ช่วยเล่าให้ผมฟังทีสิว่าเขาเป็นใคร” ผมถือการ์ดแต่งงงานนิ่ง ไม่คิดอยากจะเปิดดูมัน

“เราสองคนเจอกันผ่านหนังสือเล่มหนึ่ง หนังสือเล่มนั้นที่ฉันเคยวาดภาพจำได้มั้ยคะ”

“ผมจำได้...”

“เขาเป็นหนุ่มวิศวกรที่บ้าหนังสือเอาเสียมากๆ เป็นผู้ชายน่ารักอารมณ์ดี ไม่มีวันไหนเลยที่เขาจะไม่ทำให้ฉันหัวเราะได้ ความเศร้าในชีวิตของฉันหายไปได้ก็เพราะเขา แค่นั้นมันก็ทำให้ฉันรู้สึกถึงอะไรที่ดีได้แล้ว ใครกันจะทำให้เรามีความสุขได้ทุกวันทุกเวลา”

“ผมขอโทษ...ขอโทษที่ทำให้คุณต้องเจ็บปวด”

“ถ้าหากคุณหมายถึงเรื่องนั้น ฉันไม่เคยถือโทษโกรธคุณหรอกนะคะ”

“ถ้าหากย้อนเวลากลับไปได้ผมจะไม่ทำแบบนั้น”

“อย่าพูดถึงมันอีกเลยนะคะ”

“ผมจะไม่ทำตัวโง่เง่าด้วยการปฏิเสธความรักของคุณ!”

ผมทำใจไม่ได้ ข่าวดีของเธอมันทำร้ายผมมากเกินไป มากเกินกว่าที่ผมจะระงับความเจ็บปวดนี้เอาไว้ในอก ผมตัวสั่นเทิ้มต่อหน้าเธอได้อย่างไร ผมไม่ควรแสดงความรู้สึกย่ำแย่นี้ออกมาในวินาทีที่เธอกำลังมีความสุข ความสุขของเธอมันล้ำค่าเสียจนไม่ควรมีสิ่งใดเข้ามากระทบแปดเปื้อน แม้แต่หยดน้ำตาที่กำลังไหลหลบหยดลงบนการ์ดสีชมพูหวานใบนี้...

“เขาคงรักคุณมาก” ผมพยายามพูด พูดให้เธอยิ้มได้ พูดเพื่อให้ตัวเองยิ้มได้

“ฉันนึกภาพไม่ออกว่าจะมีผู้ชายคนไหนรักฉันได้เท่าเขา”

“แต่ผมรักคุณนะ...”

“...ฉันเองก็รักคุณค่ะ”

เธอเคลื่อนมือมากุมมือผมเอาไว้ เอ่ยพูดในบางถ้อยคำที่หวานซึ้งกินใจ แต่ผมไม่สามารถเข้าใจได้เลยว่า ความรักของเธอที่มีต่อผมจะคงอยู่ได้อย่างไรในเมื่อเธอมีใครอีกคนแล้วในชีวิต

“ความรักของฉันที่มีต่อคุณยังคงอยู่เสมอ มันไม่เคยจางหายไปไหน”

“คุณยังรักผมอยู่อย่างนั้นเหรอ...”

“ฉันรักคุณ แต่ความรักของฉันที่มีต่อคุณมันหยุดอยู่ในวินาทีที่คุณปฏิเสธฉัน แต่รู้มั้ยคะว่ามันไม่เคยจางหายไปเลยสักนิด มันยังคงอยู่ ยังคงอยู่ในวินาทีนั้น อยู่กับฉันในตอนนั้น อยู่กับคุณในตอนนั้น”

“ไม่... ไม่ใช่ ความรักของคุณยังอยู่กับผมเสมอในทุกวินาที แม้กระทั่งในวินาทีนี้”

ผมก้มหน้า บอกความเป็นจริงหนึ่งเดียวในชีวิตที่ผ่านมาให้เธอได้รับรู้ ผมก้มหน้า เพราะไม่กล้าที่จะเผชิญหน้าผู้หญิงที่ผมรัก

“จำได้มั้ยที่คุณเคยพูดอยู่เสมอว่า ให้ฉันมีใครสักคนเสียที”

“จำได้ซี...”

“แล้วคุณจำคำถามของฉันได้มั้ย คำถามที่ฉันถามคุณว่า ถ้าหากวันหนึ่งฉันมีคนรักขึ้นมาจริงๆคุณจะดีใจกับฉันงั้นเหรอ...”

“จำได้ซี ผมจำได้ดี” ผมยิ้มรับ กัดฟันตอบ สะอื้นไห้ลงในอ้อมกอดของเธอ...

“น่าแปลกที่ฉันถามคุณไปแบบนั้น แต่คุณไม่ยอมตอบฉัน” เธอลูบหลัง ปลอบโยนผม...

“ตอบซี... ผมจะตอบมันให้คุณได้ฟังในตอนนี้” 

“ถ้าหากวันหนึ่งฉันมีคนรักขึ้นมาจริงๆคุณจะดีใจกับฉันใช่มั้ย...”

ผมเงยหน้ามองเธอ เผชิญหน้าเธอ ลบคราบความเจ็บปวดบนใบหน้าตัวเองเพื่อมองดูความสุขบนใบหน้างดงามนั้น ก่อนที่จะพูดถ้อยความสำคัญที่จะทำให้ผมไม่มีวันเป็นผมเหมือนเดิมได้อีกต่อไป


ผมจะขอมีความสุขไปกับคนที่ผมรัก นั่นเป็นเรื่องที่ผมพร้อมจะทำเพื่อคุณ... 
SHARE
Writer
Chomsuk
N .POLARIS
เธอผู้เขียนความรู้สึกเป็นตัวอักษร

Comments

Naa
2 years ago
ทำเราร้องไห้เลยค่ะ
Reply
Chomsuk
2 years ago
ขอโทษจริงๆค่ะ...
bluemooooood
2 years ago
เราเองก็ไม่รอ
Reply
Chomsuk
2 years ago
เรื่องของความเจ็บปวด  เรื่องของการให้โอกาสคนอื่น  เรื่องของการให้โอกาสตัวเอง  เรื่องของเวลา  เรื่องของการตัดสินใจเลือก  มันสำคัญมากจริงๆนะคะ  

bluemooooood
2 years ago
จริงค่ะ เราเข้าใจทั้งคู่ในเรื่อง และเราก็โดนแบบผญ.คนนั้น เราถือว่าที่ผ่านมาเราพยายามเต็มที่แล้ว เราให้โอกาสเขาเลือก ของเรานี้ไม่ชัดเจนด้วยคะ อยากจะหายก็หาย ตอนแรกเราก็รอ แต่พอมาตอนนี้ มันจบแล้วค่ะ เราจะไม่รอคอยความรักที่ไม่ชัดเจนว่ามีเรา บางทีเราอาจจะเห็นแก่ตัวนะคะ แต่เขาก็ทำแบบนั้นก่อน คนแบบนี้น้อยคนจะมีค่าให้รอคอยคะ โอกาสคือรางวัลของผู้ที่เห็นค่า ตอนนี้ถ้าเรามีความสุข คุณทุกข์ คุณยะมาเรียกร้องให้เรากลับไป มันแฟร์มั้ย เราว่าไม่ เพราะตอนเราเจ็บ เราไม่ได้ขออะไรเลย 🖤
Chomsuk
2 years ago
หวังว่าคุณจะมีความสุขนะคะ​ :)​