กลอนตามใจฉัน 1
อากาศยามราตรี
หนาวเย็น
มากพอให้ฉันห่มผ้า

ลมแรงพัดผ่าน
กวาดลานจนเกลี้ยง
ไร้ใบไม้

เปลี่ยวเหงา
ว้าเหว่
แต่สุขใจ

หนาวเหน็บ
แต่อบอุ่น
น่าฉงน... 

ดึกดื่นยามนี้แล้วเจ้าแมวน้อยยังคงร้อง
สงสัยมันจะหิว... ฉันชะเง้อ​หน้ามอง
เหมียวเดินย่องไปตามทาง

ฉันไม่มีอะไรให้กินหรอก
อย่ามาหลอกให้ใจอ่อนด้วยการกระดิกหาง
แน่ะๆ! ยังอีก ยังจะส่งเสียงคราง
เหมียวๆ แง๊วๆ หง่างๆ... ไปห่างๆฉันเลย

ในยามราตรีที่ไร้แสงแม้แมวน้อย
ก็อาจมิใช่แมว

เมื่อความมืดเป็นใจ
เป็นไปได้ไหม... 
ใครบางคนอาจซ่อนตัว

เหมียว เหมียว เหมียว เหมียว
เหมียว เหมียว เหมียว เหมียว
แมวร้องตัวเดียวทั้งคืนวัน

เป็นไปได้ไหมนั่น... 
เจ้าแมวตัวนั้น
จะเป็นสิ่งอื่นใด... 

อา...
ข้าอาจดูหนังไซไฟมากเกินไป
ปิดตานอนแล้วไซร้
แมวน้อยคงไม่ใช่ต่างดาวปลอมตัวมา

เหมียว เหมียว เหมียว... ครรรรรรรร... 


SHARE
Writer
Belbaelboy
Devil
ชอบเขียนอะไรไปเรื่อย เขียนไปเรื่อยเปื่อย เรื่องสั้นเรื่องยาวกาพย์กลอน

Comments