Without Frame
เราไม่ได้ปฏิเสธว่าการมีอยู่ของใครซักคน..คือคนๆนึงต้องมาร่วมชีวิต กับ คนๆนึง แล้วกำเนิดอีกคนๆนึง..สองคน..สามคน แล้วเรียกสิ่งที่เราสร้างขึ้นมาว่า "ครอบครัว"มันเป็นความสวยงามและธรรมดามากๆ เราเชื่อจริงๆว่าสิ่งนั้นสวยงามและเราก้อเกิดมาจากสิ่งนั้น..

แต่...มันจะแปลกมากมั้ย ถ้าเราไม่เชื่อว่าความสวยงามแบบนั้น มันจะเกิดได้กับทุกคน??!!!

เราคนนึง ที่เคยทุกข์ที่สุดตอนที่เสียพ่อไป จนป่านนี้ ยังร้องไห้ได้ทุกครั้งที่นึกถึง..

เราคนนึง ที่หัวเสียเป็นบ้า ตอนที่แม่บอกว่าเดินสะดุดอะไรล้ม หรือรู้สึกเหมือนไม่สบาย

เราคนนึงที่ผิดหวังกับการที่คนๆนึงไม่ได้อย่างใจซักกะอย่าง แต่ก้อได้เรียนรู้ว่า #ความรัก..มันไม่ต้องการ #การครอบครอง

แต่มันก้อยังคงดูแลกันและกันต่อไปได้..จนสุดอายุขัย(มั้ง) โดยที่ความสัมพันธ์มันอาจไม่มีชื่อเรียก

ความสุขคือการค้นหาความรู้ ประสบการณ์ที่แสนโหดและหวานเจี๊ยบ..โดยไม่รู้จบ ใช้ความสามารถที่มี ซื้อความรู้ โดยมีค่าตอบแทนจากการหาความรู้อีกที...ก้อดีไม่ใช่หรอ..

การมีชีวิตอยู่อย่างล่องลอย ไม่มีตัวตน ไม่มีอัตตา ไม่มี pattern อะไรซักอย่าง บางครั้ง ก้อฝังตัวอยู่กับที่นึงนานๆ บางครั้งล่องลอยไปกับวัฒนธรรมล่องหน

คนแปลก ก้อต้องพาตัวเองไปพบอะไรแปลกๆ และนี่ละมั้ง ชีวิตที่..ดูเหมือนหาที่จบไม่เจอ..

มันดูเหมือนเหงานะ กับการไม่มีใคร แต่ในความที่เหมือนจะเหงานั่นล่ะ ที่เรา..ได้ยินเสียงตัวเองมากขึ้น ได้ยินเสียงผู้คนมากขึ้น...

เรายังคงไปงานแต่งงานคนรู้จักด้วยใจพองโต ซื้อขนมของเล่นเด็ก ไปฝากลูกของคนที่เรารัก..เรารู้สึกดีและมีความสุขกับกรอบแต่ละกรอบที่สังคมได้สร้างขึ้นมา...เหมือนมันต้องเป็นแบบนี้ แล้วจะมีความสุข

เพียงแต่...

กรอบของเราอาจจะเล็กสิ้นสุดที่คน generation เรา ดูแล generation เก่าให้ดี


แล้วสดุดีอิสระของตัวเอง 


เราเป็นแค่ส่วนหนึ่งของโลก

ที่มีหน้าที่สนุกกับทุกเช้าที่ตื่น

แล้วมองดูชีวิตชีวา...ของท้องฟ้า

เราตื่นมาเพื่อถามฟ้าว่า
💙วันนี้เธอจะเป็นสีอะไร💙

SHARE
Written in this book
Diary Electronic

Comments