กลางคืนจะเศร้าเป็นพิเศษ
ในกลางดึกตอนที่ภายในห้องสี่เหลี่ยมปิดไฟมืด มีเพียงเสียงของเครื่องปรับอากาศที่ยังคงดังน่ารำคาญ เสียงนาฬิกาที่ไม่เคยได้ยินจนตอนนี้ เงียบเสียจนเผลอบังคับลมหายใจของตัวเอง 

กับบางเรื่องที่ลืมเลือนไปแล้ว ย้อนกลับมาในตอนที่รอบกายเงียบเชียบเช่นนี้ และความรู้สึกก็เพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมอีกเท่าตัว ความรู้สึกจากสองกลายเป็นสี่ เพียงเพราะเป็นเวลาเที่ยงคืน เวลาที่ผู้คนนิทรา

หากอดีตนั้นเป็นความทรงจำที่ไม่อาจสั่งให้ลืมได้ ทำได้เพียงจดจำและนำไปเป็นบทเรียน ยากแต่ง่าย ไม่ลืมแต่ไม่อยากจดจำ

เราไม่มีความจำเป็นต้องทำลายอดีต เพราะอดีตนั้นได้จากไปแล้ว เหลือเพียงความรู้สึก

สิ่งที่ควรทำลายคือความขับข้องของเราต่างหาก ซึ่งยากเหลือเกิน และในตอนนี้ยิ่งทวีคูณ กลายเป็นความเศร้าก้อนโตๆที่กำลังจุกอยู่ที่คอ หายใจลำบากเหลือเกิน อึดอัด...

ว่ากันว่า 

ความเศร้าบนโลกใบนี้น่ะร้าย
มันมีวิธีในการเข้าถึงคนทุกคนด้วยวิธีที่แตกต่างกัน และไม่ว่าจะวิธีไหน มันก็ทำได้ดีทุกครั้ง หึ! สำเร็จอย่างง่ายดาย

กับเพียงแค่ความมืดที่โอบล้อม เสียงหึ่งๆของเครื่องปรับอากาศ เสียงสม่ำเสมอของนาฬิกาที่กำลังเดินไม่หยุด 

และเสียงลมหายใจที่ทำยังไงก็เลิกสนใจมันไม่ได้สักที

ทั้งๆที่หายใจอยู่ตลอดเวลา แต่ทำไมถึงมาสนใจมันเอาตอนนี้นะ การหายใจโดยที่กำลังรู้ตัวนี่เป็นอะไรที่น่ารำคาญชะมัด

เหมือนอดีตเดิมๆที่ผ่านมาตั้งนานแล้ว แต่ยังคงกลับไปคิดถึงและเจ็บข้างในทุกครั้ง ปกติก็ไม่เป็น

หรือเป็นวะ

เอาเป็นว่าไม่มีตอนไหนที่จะเศร้าได้เท่าตอนนี้อีกแล้วล่ะ

เวลาปกติที่นึกถึงก็จะเศร้าแบบธรรมดา พอมืดหน่อย เงียบแบบตอนนี้ ยิ่งดึกก็จะยิ่งเศร้าเป็นพิเศษ 

น้ำตาไหล และน่าอาย

ไม่เป็นไร อย่างน้อยเสียงลมหายใจที่น่ารำคาญตอนนี้ก็กำลังบอกอยู่ ว่าเราสามารถเดินผ่านมันมาได้โดยไม่ตาย ต่อไปก็ทำเพียงแค่หลับตา นับลมหายใจต่อไปช้าๆ ผ่อนคลาย และล่องลอยสู้ห้วงนิทรา

เพื่อตื่นขึ้นมา และค่อยนึกถึงมันในตอนที่ไม่ทำให้ต้องเศร้าขนาดนี้ ไม่ใช่กลางดึกแบบนี้ ไม่ใช่ในตอนที่กำลังอยู่คนเดียว


ฝันดีนะความเศร้า :)



SHARE
Writer
00AM
เป็นเด็กเลี้ยงแกะ (หาที่ฝึกงานยังไม่ได้)
ที่ไม่ได้พูดแต่เรื่องโกหก

Comments