ความรู้สึกก็เป็นเพียงความรู้สึกเดียวมันก็หายไป
ไม่ทุกข์ไม่เศร้าก็ไม่เข้ามาเขียนเพ้อเจ้ออะไรแบบนี้ 
ในตอนแรกก่อนการจะเขียน ขอแสดงความยินดีกับคุณคนใหม่ที่ไม่มีเขาก็อยู่ได้ 
ในส่วนที่สอง ก็แสดงความเสียใจเมื่อคุณได้ค้นพบแล้วว่าความสัมพันธ์แบบนั้นไม่ควรเกิดขึ้นกับคุณแม้นว่าเขาหรือเธอคนนั้นจะเป็นใครก็ตาม 

เรื่องแรก ขอแสดงความขอบคุณจริงๆที่สามารถอยู่ได้ด้วยตัวเองอีกโดยที่ไม่ต้องมีเขา เราจากกันด้วยดี เราจากกันด้วยการที่ฉันให้ทางเลือกคุณ คุณได้เลือกแล้วและเราก็ยอมรับกับทางเลือกของคุณ ถึงในตอนแรกเราจะเจ็บมากหน่อย แต่เราไม่เป็นไร พอเราได้กลับมาอยู่ด้วยตัวคนเดียวอีก กินข้าวคนเดียว อ่านหนังสือคนเดียว ทำอะไรๆด้วยตัวคนเดียวอีกมันทำให้เราสบายมากๆเลยแหละ สบายจนบางครั่งก็ลืมคุณไปชั่วขณะ ลืมไปว่าเมื่อตอนที่เราอยู่ด้วยกัน ถึงเราจะมีความสุขมากแค่ไหน แต่เราก็เจ็บและทุกข์ไม่แพ้กัน ตอนเช้าเราหัวเราะตกเย็นมาเราซึมเศร้าเพราะเรื่องของเธอที่ทำกับเรา แต่คุณรู้ไหมว่ามันก็ยังคงเจ็บอยู่เหมือนเดิม เมื่อเราเรียนด้วยกัน เราเจอหน้ากัน แต่เราไม่ค่อยได้คุยกัน เรานั่งด้านหน้า คุณนั่งด้านหลัง เราห่างกันไม่เกินเมตรด้วยซ้ำ เราลืมไปแล้วเธอนะตอนนั้น แต่แค่ได้ยินเสียงของเธอ เสียงที่คุ้นเคยพวกนั้น มันทำให้เราใจของเราสั่นไหว เราหัวเราะออกมาเบาๆ เพราะเสียงหัวเราะของเธอทำให้เราจำเรื่องที่เราเคยทำด้วยกัน เจ็บนะ แต่ไม่มากเท่าตอนที่เราอยู่ด้วยกันแล้ว ขอบคุณมากนะ ขอบคุณที่เคยเป็นเพื่อนกันมาเกือบสองปี สองปีที่เราได้มีเพื่อนครั่งแรก แล้วเราก็หัวเราะอีกครั่งคุณเชื่อหรือเปล่าล่ะ 

เรื่องที่สอง หลายครั่งที่สังเกตตัวเอง ว่าทุกความสัมพันธ์ที่เราให้ใครเข้ามาในชีวิตได้จบลงอย่างไร มันก็มีเพียงไม่กี่อย่าง นอกจากเราเอง เราเป็นคนจบความสัมพันธ์พวกนั้นเอง เพราะเมื่อเราให้ใครบางคนเข้ามาในชีวิตของเรา เขาจะเริ่มเข้ามามีบทบาทกับความรู้สึกเรา เราอยากให้เขาทำอย่างนั้น อย่างนี้เพราะเราคิดว่านั้นเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เขาควรได้รับ แต่เราก็ลืมไปว่าเราไม่ได้เป็นเจ้าของชีวิตของเขา พวกเขาเหล่านั้นล้วนมีความต้องการของตัวเอง เราควรได้แต่ปล่อยว่าง และไม่ควรให้ใครเข้ามาก้าวก่ายความรู้สึกพวกนั้นอีกต่อไป 


SHARE
Writer
My_Secrets12
Read
Everything

Comments