1%
ถ้าเรามี จุดหมายปลายทาง
มันก็มี กำลังใจ ที่อยากจะทำอะไรต่อมิอะไร 
อีกตั้งเยอะแยะ แต่ตอนนี้พอเรามองตรงไป
ที่จุดหมายปลายทาง ไม่เห็นมีอะไร ไม่เจออะไร 
ก็ไม่รู้ว่า จะทำไปอะไร อะไรไป ทำไม
เพราะเมื่อไปถึงปลายทางเราก็ 

โดดเดี่ยวและว่างเปล่า อยู่ดี



ใครได้อ่านมาถึงตรงนี้ก็อาจจะกำลัง 
'ด่า'  เราอยู่ในใจ 
'น่าเอาขี้เถ้ายัดปากจริงๆ' ทำไมไม่คิดถึงพ่อแม่ที่เลี้ยงดูมาบ้างหรือไง มันก็คนละส่วนมั้ยละ !!?!?!!? 


พูดตามหลักความเป็นจริงของชีวิต
ความกตัญญูรู้คุณตอบแทนบุพการี 
มันก็ต้องมีอยู่แล้วมั้ยยยยล๊าาา  
เราก็ไม่ใช่ลูกอกตัญญู แต่ มันคนละส่วนกัน 

พ่อแม่ไม่ได้อยู่กับเราตลอดชีวิตนะ .รู้ใช่มั้ย ? 

แล้วหลังจากนั้นเราจะยังไงถ้าพ่อแม่
เป็นเป้าหมาย แล้ววันที่พวกท่านไม่อยู่ละ? 
จะยังไงต่อ ? 

สิ่งที่เราทำให้พ่อแม่ได้เนี้ย 
คือการเราทำอะไรให้ท่านภาคภูมิใจ 
ดูแล เอาใจใส่ ยามท่านป่วย ยามท่านแก่ชรา
แล้วเอาเข้าจริง พ่อกับแม่เค้ารักกันมาก่อน 
เราเป็นตัวแทนความรัก นะ 
ถึงเค้าสองคนจะรักเราขนาดไหน แต่ 
แม่เค้าก็รักสามีเค้า พ่อก็รักภรรยา เค้ามั้ยละ 
เราแค่ตัวแทนจะไปสู้ตัวจริงไหวร๊ออ 


พ่อแม่ผ่านไป.....เป้าใหม่ ก็ เงินไงละ ?
เงินนะ ซื้อความสุขได้นะ มีเงินเยอะๆ 
หาเงินเก่งๆ แก่ตัวไปจะได้สบายๆ 

ฮะแฮ่ม !! เงินถามว่าสำคัญมั้ย ? 
มัยก็สำคัญนั้นละ เพราะเงินนะเรามีไว้เพืื่อ 
ซื้อความสะดวกสบาย แต่แน่ใจหรอว่าสามารถ
ซื้อความสุขได้จริงๆ นะ แล้วถ้าแก่ตัวไป 
เงินมันหมดละ เพราะกว่าเราจะเกษียณอายุ ก็ 60 
อะยังมีแรงทำงานได้อีก 10 ปี แล้วเมืองไทยนะ 
พออายุ 65 ก็ไม่รับเข้าทำงานละมะ ? 
สมมุติเราเก็บได้ 50 ล้าน ตอน 65 

เราคำนวนไว้ละ เราจะตายไม่เกิน 80 
มีเงินเหลือแต่งหน้าศพ สวยๆ ซักแสนสองแสน
นี่กะเหลือ ทำบุญ บริจากด้วยนะ 


กะว่าให้กับสถานสงเคราะห์คนชราที่เราไปอาศัย 
คราวๆ ก็น่าจะประมาณ 5-6 หมื่น 
แต่ๆ 80 เหลือเงินสองแสน กะว่าพุ่งนี้ วันเกิด


ในวัย 80 อาบน้ำแต่งตัวสวย 
นอนรอความตาย อย่างมีความสุข
นอนนิ่งไปสองวันก็ไม่มีท่าว่าจะตาย
ซวยละไง !!!  แล้วสุดท้ายตายตอน 83  นี่ 

ตายแบบทุกข์เลยนะ เงินหมดตั้งแต่ 80 
จากที่อยู่ห้องเดียวในสถานสงเคราะห์ 
ต้องระเห็ดไปอยู่ ห้องรวม การบริการไม่ทั้งถึง 
ชีวิตหอเหี่ยว แล้วก็ตายไปอย่างรันทดละ ... 


พ่อแม่ก็ไม่ใช่ 
เงินก็ไม่ใช่ 
งั้น ตัวเอง ละ 
เอออ !! ตัวเราเองไง ตัวเราคือเป้าหมาย ?


โถ่ววววววว  !!! เพื่อตัวเอง เพื่อตัวเอง 
ทำไมตั้งเป้าหมายอันสูงสุดในชีวิตให้กับตัวเอง 
ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ คือ ...... 
ถ้าอยากเป็นนางสาวไทย....
แล้วเราดันได้ตามที่วาดฝันไว้.... 
นี่ต้องรับกลับมาบ้าน ขึ้นห้อง เดินโบกมือ 
แล้วยิ้มให้กับตัวเองในกระจก บอกว่าเธอทำสำเร็จ 
เธอสวย เธอเก่ง เพราะเธอคือนางสาวไทย 
แค่คิด ก็สงสารตัวเองละ แบบนั้น 

แต่เราเลือกไว้แล้วละ ว่าเป้าหมายของเรา 
คืออะไรเราอยากรู้ว่าสุดท้ายแล้ว 'นิพพาน' 
สิ้นสุดตรงไหน เราจะไปได้ถึงแค่ไหน

แต่ก็อีกนั้นละ 'มนุษย์'
ถ้าถึงวาระสุดท้าย จะรู้เลยว่าอะไรที่สำคัญจริง กว่าจะรู้ตัว ก็หมดลงแล้ว ลมหายใจ ....


แต่เดียวก่อนนน เราพึ่งจะ 35 นะ !!!! 
เราก็แค่อยากมีใครสักคนที่เราอุ่นใจ 
กล้าที่จะถอดเปลือกความเข้มแข็ง  
ได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง  
กล้าที่จะเล่าสิ่งที่เราเห็น สิ่งที่เราเจอ 
ไว้ใจมากพอที่จะพูดคุยเรื่องราว 
ความลับของจักรวาลที่เราได้ไปมา 
กล้าที่จะร้องไห้ เวลาที่เราอยากร้อง 
ถ้าเจออะไรหนักๆ ไม่ต้องช่วยอะไรเรา
ขอแค่นั่งเฉยๆ แล้วจับมือเราไว้ 
เพื่อชาร์จพลังให้เรา เราลุยต่อเอง
ช่วยกอดเราแน่นๆ เวลาฟ้าร้อง โอ๋เราด้วยนิดนึง
ช่วยมาคิดอะไรแทนเราหน่อย มาจัดแจงเราหน่อย 
เราคิดเองทำเองตัดสินใจเอง คนเดียวมาตลอด
เราเหนื่อย เราขี้เกียจ
สุดท้ายช่วยเดินจับมือเรา 
มาเดินข้างๆ เราหน่อย 
เราจะได้รู้ว่าเราไม่ได้ 'โดดเดียวว่างเปล่า' ก็พอ 

"เด็กแบบเรามันโดดเดี่ยวเสมอละ เพราะสิ่งที่เราเห็น เค้าไม่ได้มาเห็นเหมือนเรา แต่คนก็อยากเข้าหา เพราะอำนาจที่เรามี แต่ก็ทำให้คนกลัวในสิ่งที่เราเป็น" 

"และคนแบบเรา จะไม่มีใครเข้าใจเรา นอกจากพวกเรากันเอง การที่เราเห็นเหตุก่อนที่คนอื่นจะเห็น นี่ละที่ทำให้เราใช้ชีวิตยาก"

พี่สาวคนหนึ่งได้พูดเอาไว้ 
น้องชายคนหนึ่งก็พูดแบบนี้เหมือนกัน

อยากมีหลุมหลบภัย จพมุดเป็นกระต่ายไม่โผล่หัวออกมาเลย 


ตาตุ่ยๆ ตะลุ้มตุ๊มตุ๊ยยย 

ความจริงแล้วโลกใบนี้ไม่มีอะไรที่มา
เติมความว่างเปล่าในใจเราได้ 
นอกจากตัวเราเอง 
สิ่งสำคัญคือ 
เราต้องระมัดระวังความคิด
ระวังการกระทำ ระวังคำพูด
ของตัวเราในทุกๆขณะจิต
เราต้องคิดก่อนพูดและทบทวนก่อนทำเสมอ

  *  ทำไมออกทะเลไปไกลขนาดนั้นละ
 
  ** เครียดใช่มั้ยแบบนี้ ?? 55555


ไม่ต่างอะไรกับโทรศัพท์แบตหมด มีสายชาต แต่ลืมเอาแบตสำรองมา ตูดเสียบก็ไม่มี 



SHARE
Written in this book
Everything is impermanence....
Writer
VedaGENE
• life is full of surprises •
|| nothing in this universe happens by chance. it all happens for a reason ||

Comments