[ฮม] ทุกวันก็แบบนี้แหละ





“ว่าไง?”

[...]


วันนี้เขาก็โทรมาหาอีกแล้ว เขาโทรมาหาผมตอนหกโมงเช้าเหมือนกับทุกๆ วันที่ผ่านมาอย่างที่เราเคยให้สัญญากันไว้เมื่อเดือนก่อน

ช่วงนี้อากาศไม่ค่อยดีเลย หวังว่าเขาจะรู้จักรักษาสุขภาพตัวเองโดยการไม่ออกไปสูบบุหรี่ตรงระเบียงคอนโดแคบๆ นั่นบ้างนะ ยิ่งเป็นภูมิแพ้อยู่ กลัวจะช้ำไปก่อนวันที่เรานัดเจอกันอีกครั้งจะมาถึงเนี่ยสิ

อยากกอด

กอดตัวจริงๆ อะ ตัวนิ่มๆ ของเราคนเดียว ไม่ได้อยากกอดความเงียบที่เขามอบให้เราเหมือนตอนนี้นะ 

เงียบมาก เหมือนผมถือโทรศัพท์แนบหูเฉยๆ

แล้วจะรู้ได้ไงว่าสบายดีหรือเปล่า?


“นี่ พูดอะไรหน่อยมั้ย?”

[ไม่ล่ะ.. วางแล้วนะ]
เสียงแหบจัง หวัดกินแล้วแน่ๆ

“อือ ถ้าคิดถึงก็โทรมานะ”


ผมบอกเขาก่อนบทสนทนาผ่านเสียงจะสิ้นสุด
เขาไม่เคยตอบอะไรนอกจากทำเสียง ‘อืม’ ในลำคอ

เราเป็นแบบนี้ทุกวัน

น่าแปลกใจที่ผมคิดว่าแค่นี้มันก็มากพอแล้ว




เอาจริงเอาจัง หลังจากกดวางสายไปได้ไม่นานผมก็คิดถึงเขาแล้วล่ะ

อยากโทรไปหานะแต่กลัวจะรบกวน ทางนี้เองก็ใช่ว่าจะมีเวลามาคุยกันได้ตลอดเสียหน่อย



ไม่เป็นไร รอหกโมงเช้าพรุ่งนี้ก็ได้ ยังไงเขาก็คงโทรมาหาเหมือนทุกวัน

ชอบตรงความสม่ำเสมอเนี่ยแหละ น่ารัก


แต่แอบอยากให้มันพัฒนามากกว่านี้หน่อย


ได้มั้ยนะ?

ถ้าได้แล้วต้องเริ่มจากอะไรหว่า?





***

SHARE
Written in this book
ความขี้ชิปของหนู
ชิปอะไรเว่อวังขนาดนี้อ่า
Writer
badlittlegirl
Reader/Shipper
งอแงอ่ะ

Comments