โงเง่า
เหมือนดั่งพายุที่โหมกระหน่ำภายในจิตใจตลอดเวลา แม้เราจะพยายามข่มให้มันใจเย็นลงแล้วก็ตาม แต่สุดท้ายมันยังคงอยู่ในใจเราตลอดเวลา

จนกระทั่งชายคนหนึ่งตัดสินใจเข้าไปใจกลางพายุอีกครั้งหลังจากที่พยายามและเคยทำให้มันสงบลงได้ เขาได้ใช้ความกลัว ความเห็นใจ และความเศร้า เข้าปะทะกับพายุจนมันสงบลง...

เมื่อถึงเวลาสงบมันกลับสงบโดยเฉียบพลันราวกับมันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทิ้งไว้เพียงร่องรอยของความเสียหายที่ทั้งฟื้นฟูได้และรอยแผลฝังรากลึกลงไปในจิตวิญญาณของเขา

ชายผู้สยบพายุโผล่ท่ามใจกลางเศษซากที่นิ่งสงัดพร้อมกับถูกคำพูดที่ฝั่งลึกเข้าไปในใจของเขา

"ขี้ขลาด"

หากแต่จะรู้มั้ยว่าที่เขาทำลงไปคือที่สิ่งที่เขาสามารถทำได้มากที่่สุดและประคองความเสียหายให้ได้น้อยที่สุดเพราะก่อนหน้านี้


เขาไม่เคยทำอะไรเลย...
เพียงเฝ้ารอ ,ถากฝืน ,จมปรัก

ขี้ขลาด

SHARE
Written in this book
my fall
Writer
udontwanttoknow
you don't want to know me.
you don't want to know me.

Comments