กล้องฟิล์มFirst time

เราจะตายก็ต่อเมื่อทุกคนลืมเราไปแล้ว…


     ประโยคที่ผมได้ยินระหว่างฟัง The standard daily โดยมีแขกรับเชิญเป็น “เฌอปราง BNK 48” ขวัญใจของใครหลายๆคน พูดขึ้นมาระหว่างการสัมภาษณ์ มันทำให้ผมนึกถึงเหตุผลของการใช้ชีวิต หรือแม้แต่กระทั่งของเล่นใหม่ที่เพิ่งมีโอกาสได้ลองจากการป้ายยาของ “เบล” เพื่อนสมัยเรียนที่มักเล่าให้ผมฟังถึงข้อดีต่างๆมากมายของกล้องฟิล์มที่มันหลงไหล ใช่แล้วครับ! ผมเพิ่งล้างฟิล์มม้วนแรกในชีวิตไป…


     เช้าวันอาทิตย์เช้าตรู่ “เบล” คนเดิม มารอรับผมที่สนามบิน เรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นหลักจากมันเอ่ยปากชวนไปออกทริปถ่ายรูปครั้งแรกของผม ถึงจะเคยใช้กล้องประเภท mirrorless มาบ้าง แต่ก็ต้องยอมรับว่าฝีมือการถ่ายภาพยังคงไม่เอาไหน เรื่องออกทริปถ่ายรูปกับเพื่อนยิ่งไม่ต้องพูดถึง ใครจะไปกล้าเอาผลงานไม่ได้เรื่องไปห้คนอื่นเห็น…


     วันนี้เรามีนัดกับ “พี่งิ้ง” พี่สาวหน้าหมวย ที่กรุณามาเป็นแบบให้พวกเราถ่ายอย่างไม่เคอะเขิน ถึงจะมีการบอกกล่าวกันแต่แรกว่า วันนี้ “พี่งิ้ง” อาจจะไม่ได้รูปกลับไปเลยนะครับ แต่ก็ยังคงยิ้มสู้แดดตอน 11 โมง ให้พวกเราระดมยิงกันจนฟิล์มหมดม้วนไปตามๆกัน


       เลี้ยงกาแฟขอบคุณกันเป็นที่เรียบร้อย ส่งพี่แกกลับบ้าน “เบล” คนเดิมก็หันมาชวนต่อ “รีบไปไหนมั้ย เอาฟิล์มไปล้างกัน” โห นี่ถึงขั้นล้างฟิล์มกันเองเลยหรอ จริงจังกันเบอร์ไหน ผมไม่รอช้า ตอบตกลงอย่างไม่ลังเล ชีวิตนี้เพิ่งเคยเห็นการล้างฟิล์มเองเป็นครั้งแรกเนี่ยแหละ ว่าแล้ว “เบล” ก็พาผมไปเจอกับเจ้าของอุตสหกรรมล้างฟิล์มขนาดย่อม “น้องบอล” ชายหนุ่มหน้าตี๋ รุ่นน้องพวกเราในคณะ ที่ตอนนี้บนชั้นวางหนังสือ มี photo book มากกว่า text book ที่มันเรียนอยู่ซะอีก
      ทักทายกันหอมปากหอมคอ ก็ถึงเวลาลงมือล้างฟิล์มแบบ D.I.Y. กันซักที ขั้นตอนตั้งแต่การแกะฟิล์ม จนถึงล้างเสร็จตากฟิล์มกัน มีขั้นตอนย่อยๆประมาณ 5-6 ขั้นตอน เป็นการใส่น้ำยาต่างๆลงไปในกระบอกใส่ฟิล์มของแต่ละคน ซึ่งแต่ละขั้นตอนก็กินเวลา 3-5 นาที แล้วแต่ว่าตอนนั้นกำลังใส่น้ำยาอะไร มันเป็นช่วงเวลาที่เรา 3 คนได้ใช้เวลาร่วมกันจนผมต้องถอยตัวเองออกมาหนึ่งก้าว เพื่อจะได้มองเห็นบรรยากาศที่เกิดขึ้นรอบๆได้ชัดเจนขึ้น 
      ผมมองเห็นบรรยากาศอันแสนอบอุ่นที่นำคนที่มีความชอบเหมือนๆกันมาเจอกัน เราอาจจะไม่ใช่ยอดฝีมือในด้านนี้ แต่ก็เพราะสื่อกลางที่เหมือนมีชีวิตเหล่านี้ไม่ใช่หรือ ที่ทำให้เรานำสิ่งที่ใครๆก็ว่ากำลังจะตายอย่างม้วนฟิล์มกลับมาโลดแล่นอีกครั้ง ถึงจะในวงแคบๆก็ตาม ผมเห็นการรอคอยอย่างสนุกสนาน ทุกขั้นตอนล้วนใช้เวลา ทุกรูปที่ออกล้วนต้องการความใส่ใจ ใส่ใจตั้งแต่ขึ้นฟิล์มหลังกล้อง ใส่ใจตั้งแต่การรอคอยเวลาเพื่อหาช่วงเวลาที่เราคิดว่าดีที่สุด เผื่อใครยังไม่ทราบนะครับ ฟิล์ม 1 ม้วนเนี่ยจะมีรูป 36-38 รูปเท่านั้นเอง ใส่ใจในทุกขั้นตอนของการเทน้ำยา การใส่น้ำ (อ่อ,น้ำยามันแพงหน่ะครับ) การตากฟิล์มให้แห้ง การบรรจงตัดฟิล์มออกมาเป็นแถวละ 6 รูป เพื่อเข้าเครื่องสแกน ทั้งหมดไม่มีกระบวนการไหนเลยที่เร่งทำได้ ทุกขั้นตอนต้องการความละเอียด ความใส่ใจ การรอคอย จนเราเห็นรูปปรากฎบนหน้าจอคอมพิวเตอร์นั่นแหละฮะ ที่ทำให้ผมตกหลุมรักกล้องฟิล์มเข้าอย่างจัง ถึงอย่างนั้นเวลาไปเที่ยวก็ยังต้องพกเจ้า mirrorless ไปอีกตัวนะครับ กลัวจะไม่ได้รูปตอนไปเที่ยวกลับมาเลยนี่สิ…


ผมว่าจะเราหรือใครหรือสิ่งของอะไรก็ตาม เราทุกอย่างล้วนเป็นเหมือนที่ “เฌอปราง” บอกนั่นแหละครับ…
เราจะตายก็ต่อเมื่อทุกคนลืมเราไปแล้ว…



SHARE
Writer
KenPiyapong
Ordinary reader
ฉันเป็นเพียงคนตัวเล็กๆในจักรวาลอันแสนกว้างใหญ่แห่งนี้

Comments