ถึงรัก ฉบับ 1
เธอ...
เรา มีเรื่องมากมายเลยที่อยากพูด 
แต่พอมาเขียนจริงๆ กลับลืม นึกไม่ออก 
การรู้สึกอยู่ฝ่ายเดียว มันก็แน่ละว่าเจ็บปวด มันมีแต่ความจำจากภาพในอดีต เรื่องเพ้อเจ้อที่สมควรจะลืมแล้วก้าวสู่อนาคตเสียทีมากมาย แต่เราก็ยังย่่ำอยู่ที่เก่า ส่วนเธอมุ่งหน้าไปหาฝั่งฝัน ก้าวไปไกลแสนไกล.... 

เราว่าเราโชคดีอยู่นะ ที่ยังไม่ถูกไล่ไปไหน ที่ยังได้รับอะไรดีๆ คำแนะนำ กำลังใจ ความเป็นเพื่อน เธอก็ไม่ได้เบือนหน้าหนีซะทีเดียว แต่ก็ไม่อยากให้มันเกินเลย บางทีการเฉยชาของเธอในบางครั้งมันก็คงจำใจนะ นั่นมันมีเหตุผลของมันอยู่แล้วแหละ โดนเทบ้างในหลายๆครั้งก็เจ็บดี แต่มาคิดอีกทีเรากลับยิ้มนะ ยิ้มไปพร้อมกับน้ำตาที่บอกไม่ถูกว่า มันสุขหรือเศร้า เหมือนไม่รู้ว่าอากาศมันร้อนหรือหนาว ... 

ล่าสุด คืออาทิตย์ก่อนสิ้นเดือน พฤษภาคม ปีนี้ 2018 เรากลับไปทักทายเธออีกครั้ง หลังจากไม่ได้พูดอะไรมาตั้งแต่สิ้นปี รวมก็ 5 เดือนได้แล้วล่ะ เรา จำได้ดีว่า ช่วงปีที่แล้ว เราจัดจ้านขนาดไหนกับความรู้สึก ที่เรามีต่อเธอ จนคิดว่า บางทีมันก็สมควรนะ มันคงทำให้อึดอัดน่ะ หลายอย่างมันก็ควรโกรธ ควรจะเคือง ซึ่งเธอก็เคืองแหละ ถึงจะบอกว่าไม่เป็นไรก็ตาม ... 

เราจำได้ดี วันที่เราบอกรักเธอ มันเร็วไปสำหรับเธอ และมันช้าไปสำหรับเรา มันจะรักกันได้ยังไงละ เธอแทบไม่ได้เจอเราเลยส่วนเราก็มีแต่ภาพจำในอดีต ที่เธอแทบจำไม่ได้...

หลังจากบอกรัก หลังจากปฏิเสธ หลังจากที่เราแบกรับความรู้สึกเจ็บปวด อกหัก มันไม่ได้เลวร้ายหรอก แค่ในมุมของเรามันเกินรับ มันเลยค่อยๆพังลงเอง เธอยังคอยดูใจอยู่ แต่ต้องอยู่ให้ห่าง แสดงออกให้น้อย เธอเคยบอกเราตรงๆว่าอยากให้เราผ่านมันไปให้ได้ ด้วยตนเอง แต่เราก็ทำไม่ได้ เลยต้องไปออดอ้อนขอความเห็นใจอยู่ร่ำไป เธอเลยต้องโหดร้ายบ้าง มาถึงตอนนี้ ตอนที่เราโอเคแล้ว เรามองอะไรได้ชัดเจนมากขึ้น เธอเองก็บอก ว่าเราเอาแต่น้อยใจ ก็แหม๋ จะไม่น้อยใจได้ไง เราว่าเราอาจแตกต่างกันจริงๆ เธอเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็ง จนแทบไม่มีมุมอ่อนไหวเลย แม้จะมีอยู่ลึกๆ ก็จะไม่แสดงให้ใครได้เห็นมันง่ายๆ คงเพราะงั้น ฉันเลยรักเธอ แต่สำหรับเธอ คนของใจคงต้องเป็น คนที่เข้มแข็งกว่านั้นอีกมาก ซึ่งคงไม่มีทางเป็นเรา และนั่นแหละ เราเข้าใจทั้งหมด เห็นมันชัดเจนขึ้น ในวันนที่สงบมากๆอย่างตอนนี้... 

หลังบอกรัก หลังจากนั้นก็ยังมี พูดคุยทักทาย ขอกำลังใจ อะไรอีกมาก จนกระทั่งเราประสบอุบัติเหตุ นอนโรงพยาบาลอยู่หลายวัน เราจำได้ดี เธอยังมีกำลังใจมาให้ ถ้าในฐานะเพื่อน มันก็มากจนเกินพอเลยล่ะ ส่งท้ายปีก็ยังอวยพรให้ และเราสัญญากับตัวเองว่าจะไม่รบกวน จะกวนให้น้อยลง และก็ใช่ เราเริ่มที่จะอยู่กับความรู้สึกของตัวเอง เอาชนะความเจ็บปวดมากมาย และอยากจะผ่านมันโดยไม่พึ่งพาใคร เหตุผลส่วนหนึ่ง นั่นแหละที่พาเราก้าวออกจากจุดเดิมๆ ออกไปวิ่ง ซ้อมวิ่งทุกวัน ผ่านความเหนื่อยล้า เจ็บปวด จนเข้าสู่ สนามมินิมาราธอน แรก 10 กิโลเมตรได้รายการแรก และ อีกหลายๆราบการ ในช่วงสามเดือนแรก 5 เหรียญในคำยืนยันความสดชื่น สนุก เอาชนะตัวเองได้ เราทำให้ดูแล้วว่าเราดูแลตัวเองได้...

หลังจากสามเดือน สู่ช่วงเมษา เราลองเปิดใจ ลองให้ใครสักคนเข้ามา ตลกน่ะ ที่สุดท้ายมันไม่เป็นอย่างที่คิด แต่มันกลับดี ที่ทำให้เห็นว่า การที่ปีที่แล้วเธอปฏิเสธมันดี และมันมีความหมายกว่า มันรักษาน้ำใจกันที่สุด ทำไมนะเหรอ เพราะคนที่เราลองคบเดือนเมษา ก็เป็นเพื่อนคนหนึ่ง แม้เราจะไม่ได้รู้สึกรัก ไม่ได้บอกชอบอะไร การคบหาเป็นไปแบบที่เขายอมคบอย่างง่ายดาย นั่นมันเลวร้ายกว่า เวลาคบหาร่วมสองเดือน โหดร้ายตรงที่เขาไม่สนความรู้สึกเราและพร้อมจากไปได้ทุกเมื่อ การคบหาแบบฉาบฉวย เรากลายเป็นเพียงสะพาน ที่เขาใช้ข้ามไปหาใครอีกคน เมื่อไปถึง สะพานก็ไร้ความหมาย...

แม้เราไม่ได้รู้สึก แต่ก็เสียใจบ้าง ที่เขาเหยีบย่ำความหวังดีหลายๆอย่าง อาจไม่ได้ตั้งใจหรอก เรื่องนี้ เราไม่ได้เจ็บปวดมากนัก มันดีด้วยซ้ำ มันทำให้เราเข้าใจเธอคนที่เรารักมากขึ้น ทำให้เราขอบใจเธอที่รัก ที่วันนั้นปีก่อนไม่ตกลงไป ไม่ด่วนรับคำแบบฉาบฉวย รักษาน้ำใจไมตรี ซึ่งปฏิเสธแบบนั้นแหละดีแล้ว มันมีมิตรภาพของคำว่าเพื่อนอยู่มากโขเลยละ ฉันกลับยิ่งรักเธอมากขึ้นไปอีกแม้จะเป็นแค่เพื่อนก็ตาม ...

หลังจากนั้น ช่วงสิ้นเดือน พค. เราเลยติดต่อกลับไปหาเธออีกครั้ง หลังจากโดนคนอื่นทิ้งไว้กลางทาง ชนิดที่เราเกือบถลำใจไปแล้ว การกลับมาทักทายเธอ เป็นอะไรที่รู้สึกดีมาก ได้คำถามไถ่ ว่าเป็นไงบ้าง ได้คำแนะนำ ได้ความรู้สึกอย่างที่คุ้นเคย ไม่กี่วันต่อมา มันมีเหตุ พ่อเราประสบอุบัติเหตุ เข้าโรงพยาบาล ก็ได้เธออีกนั่นแหละ ที่คอยแนะนำบอกกล่าว ให้กำลังใจ เป็นเพื่อน ... ขอบคุณมากๆ

หลังจากพ่อออกโรงพยาบาล ทุกอย่างปลอดภัยดี ไม่กี่วันต่อมา ก่อนสิ้นเดือน เราเลยขอนัดพบเธอ เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธ แต่ก็ไม่ได้ตอบรับง่ายๆหรอก แต่ก็ตกลงนะ เราว่าจะไปหาอะไรกินสักหน่อยเย็นอีกวัน มันติดก็ตรงที่ งาน งานเธอด่วน และเช้าวันถัดมาธุระเข้านะสิ เธอเลยต้องเลื่อนนัดออกไปก่อน น่าเสียดาย แต่ยังไงเราก็รอนะ เราจะได้เจอกันวันไหน เรารอวันเธอว่างนั่นแหละ มีเรื่องมากมาย อยากพบ อยากคุยจริงๆ... เอาไว้สักวันหนึง สักวันนึง คงได้พบกัน...
ไว้พบกัน...
...


SHARE
Writer
ELThanaphat
writer
ข้าพเจ้าว่า ชีวิตมันมีอะไรมากมายนะ เล่าได้ไม่รู้จบ ทั้งดีร้าย แต่บางทีเรื่องเหล่านั้นอาจเป็นประโยชน์ต่อผู้อื่น มากกว่าที่คิดไว้ก็ได้

Comments

HelianthusHimawari
2 months ago
เรื่องราวคล้ายกันเลย ตอนนี้เรายังทำใจได้ไม่แข็งพอแต่คุณเก่งจังที่ทำใจได้แล้ววันหนึ่งเราจะทำใจให้ได้แบบคุณ
Reply
ELThanaphat
2 months ago
เป็นกำลังใจให้ครับ ผ่านมันไปให้ได้ นี่ผ่านไปเป็นปีแล้วเรารู้สึกดีขึ้นมากๆเลยหลังจากนั้นมันทำให้เรามีเป้าหมายใหม่ๆในชีวิต มีเรื่องให้ค้นหา ให้ออกไปทำ ให้เดินทาง เลยได้พบเจอกับผู้คนอีกมากแล้วก็อีกหลากหลายเรื่องราวเลยละครับ รีบๆตามมาน่ะครับ ^^