อย่าให้มีคำว่า "สายเกินไป"
เคยลองคิดบ้างไหม???

บุคคลสองท่านนี้ควรที่จะได้รับความรักจากเรา 

ตลอดชีวิตของท่านที่มีเรา

ใครบางคนคนนั้นได้ให้กำเนิดเรา...

ใครบางคนคนนั้นไม่เคยถือโทษโกรธเคืองใดๆเราเลย...

ใครบางคนคนนั้นรักเรายิ่งกว่าชีวิตของเค้าเสียอีก...

ใครบางคนคนนั้นเสียสละได้ทุกอย่างแม้กระทั่งชีวิตหรือเลือดเนื้อของตนเอง...

ใครบางคนคนนั้นยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เราสบาย...

ใครบางคนคนนั้นยอมอุทิศทั้งแรงกายและแรงใจอย่างเต็มที่

"เพื่อให้เรามีอนาคตที่ดี"

ยอมที่จะแบกรับทุกปัญหาอย่างทุกข์ใจ

ยอมโดนกดขี่ข่มเหงจากเพื่อนร่วมงาน

ยอมโดนสังคมต่อว่า

ยอมทำงานหนักจนป่วยไข้

ยอมแก้ไขปัญหาให้เราทุกอย่าง

เห็นอะไรหรือยัง???

เราเคยนึกถึงบ้างมั้ย

ว่าที่เราเติบโตถึงเพียงนี้

ได้มีที่เรียนดีๆแบบนี้

มีเงินและของใช้แบบนี้

มีข้าวได้กินทุกมื้อแบบนี้

ได้ไปเที่ยว ได้ไปช็อปปิ้งในห้าง

เพราะใครกันแน่???

ถ้าไม่มีท่าน เราจะทำยังไง

อย่ามัวแต่รำคาญท่านเลย

ท่านทำถึงขนาดนี้ โดยที่ไม่ปริปากบอกเรา

เรายังมีหน้ามาต่อว่าท่านได้อีกหรือ

บางเรื่องท่านห่วง ท่านจึงห้าม

บางเรื่องท่านกลัว ท่านจึงต่อว่า

อนิจจัง!!! น้อยคนนักที่จะคิดได้ทันท่วงที

เพราะส่วนใหญ่แล้วจะคิดได้ใน
วันที่สายเกินไปเสียแล้ววันนี้พร้อมแล้วหรือยัง

ที่จะทำให้ท่านภูมิใจ

ทำให้ท่านดีใจ

ที่ได้มีเราเป็นลูก

ลูกที่ดีแบบ "อภิชาติบุตร"

ท่านไม่ขออะไรจจากเราหรอก

แต่เราต้องให้ท่านด้วยความรัก

รักจากใจอันบริสุทธิ์ของเรา

ให้เวลาและมีเวลาอยู่กับท่านอย่างอบอุ่น

มอบความสุขให้แก่กันและกัน

แค่นั้นก็เพียงพอสำหรับท่านแล้ว

แค่นี้ท่านก็หายเหนื่อย

จงตอบแทนท่านซะ 

ตั้งแต่วันนี้
อย่าให้ได้มีคำว่า สายเกินไป เลย

เขียนโดย ริชมอนด์ วาทะแห่งธรรม
SHARE
Writer
Richmond
Writer
Happy and successful is my goal. To reach that I need to complete everything with my hands.

Comments