Home
...I want desire

'Cause your love only gets me abused


ริมฝีปากของเธอและเขาปรากฎรอยยิ้มขึ้นมาแทบจะพร้อมกันที่ได้ยินเนื้อร้องของเพลงท่อนนั้น ดูเหมือนว่ามันจะตรงกับความเป็นจริงจนเกิดเหตุไปสักหน่อย

‘ยิ้มอะไร?’ เขาถามพลางเหลือบมองคนข้างกาย

เธอหัวเราะออกมา

‘รู้แล้วจะถามทำไม? ก็เหตุผลเดียวกัน’ เธอตอบ

เธอเอื้อมมือไปสางผมสีจางของเขาเล่นด้วยความเคยชิน เขานิ่งไปครู่หนึ่ง แต่ก็ปล่อยให้เธอทำต่อไปโดยที่ไม่พูดอะไร

ไม่น่าเชื่อว่าความสัมพันธ์รูปร่างประหลาดๆระหว่างเขาและเธอจะดำเนินมานานจนใช้คำว่าปีเป็นหน่วยเวลาได้แล้ว

...คนรักก็ไม่ใช่ และเพื่อนทั่วไปก็คงไม่ ‘ทำ’ อะไรแบบที่เธอกับเขาทำกัน

ถ้าจะใช้คำว่ารัก คงมีแต่ร่างกายของเขาและเธอเท่านั้นแหละที่ตกหลุมรักกันและกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ส่วนความรักระหว่างเจ้าของน่ะเหรอ?

บอกว่าฝันยังฟังดูจริงเกินไปเลยด้วยซ้ำ

‘ออกมาแบบนี้พ่อเธอไม่ว่าหรือไง’ เขาเย้า ประโยคเมื่อครู่ไม่ได้หมายถึงบุพการีแต่อย่างใด เพราะอายุของทั้งคู่ก็ไม่ได้น้อยจนต้องขออนุญาตใครเพื่อจะไปไหนตอนกลางคืนแล้ว

พ่ออื่นมากกว่า...

‘พ่อน่ะไม่มีหรอก...มีแต่ ‘เพื่อนเล่น’ :)’ เธอวาดยิ้มเจ้าเล่ห์

‘แล้วก้ไม่มีใครเขามานั่งหวงเพื่อนเล่นกันหรอก ขืนเป็นงั้นได้ประสาทเสียกันพอดี’ เธอส่ายหน้าเบาๆและเขาก็พยักหน้าชื่นชมในการสรรหาคำพูดมาใช้ของเธอ

เพื่อนเล่น...ที่ไม่จริงจังกับอะไรสักอย่างเดียว

โดยเฉพาะความรู้สึก

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเพิ่งมาเป็นเอาป่านนี้

แต่เหมือนเขาจะเริ่มมี ‘ความรู้สึก’ ที่ว่านั้นซะแล้ว

เขาหลับตาและปัดความคิดไร้สาระเหล่านั้นออกไปจากหัว หากแต่เพลงที่เล่นคลออยู่ด้านหลังจากที่ไหนสักแห่งไม่ได้ช่วยให้ความพยายามที่มีง่ายขึ้นบ้างเลย

...Am I enough to keep your other lovers hidden?...*


คงเป็นเขาที่ผิดเอง ที่ดันลืมไปว่า ‘ความโลภ’ เป็นธรรมชาติของมนุษย์

ผิดเองที่ลืมไปว่าเมื่อคนเราได้อะไรที่ดีมากๆก็มักจะอยากได้อีก แย่ไปกว่านั้นคือไม่อยากจะแบ่งให้ใครคนอื่นได้รับเหมือนที่เขาได้

เขาก็เป็นแค่มนุษย์คนนึง 
ที่เริ่มจะหึงเพื่อนเล่นของตัวเองซะแล้ว

ไม่มีสิทธิ์อะไรเลย...ไม่มีความสำคัญจนเธอต้องสนใจ ที่ผ่านมาเธอเองก็ไม่ได้มีแค่เขา และเขาเองก็ไม่ได้วุ่นวายอยู่แค่กับเธอ

เขารู้ดีว่ามันเป็นแค่ความสัมพันธ์ที่ยุ่งเหยิงวุ่นวายไปหมด และสิ่งที่เขารู้สึกอยู่ตอนนี้ก็มีแต่จะทำให้ทุกอย่างมันยากขึ้นเท่านั้น

‘แล้วถ้าเราหวงอ่ะ?’ 

เขาเองก็ตกใจไม่แพ้กันหลังจากได้ยินเสียงตัวเองในประโยคนั้น เธอนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะจับหน้าเขาพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาหรี่ตามองราวกับจะหาหลักฐานว่าเขาล้อเล่นอยู่หรือเปล่า

ซึ่งมันไม่มี

‘เฮ้ย...อย่าดิ นี่มันก็ดีมากอยู่แล้ว’ เธอผละออกจากเขาและตอบปัดบทสนทนา แต่เขากลับรู้สึกว่านี่คือโอกาสแล้ว

ถ้าไม่ไปต่อ ก็หยุดตรงนี้เลย

‘แต่เราไม่พอแล้วอ่ะ เราอยากได้มากกว่านี้’ เขามองเธอเป็นการกดดันให้เจ้าตัวกลับเข้ามาในบทสนทนาแบบอ้อมๆ 

‘เอาตรงๆเลยนะ...’ และเธอก็ยอมตามเกมอีกครั้ง

‘เราไม่เหมาะจะเป็นคนรักกันหรอก’

‘...’

‘มันแค่สนุกมาก ดีมาก จนเธอคิดว่าถ้าเราเดินหน้าไปอีกมันจะมีอะไรมากไปกว่านี้ แต่จะบอกอะไรให้นะ...’ เธอหันกลับมาสบตาเขา

‘เราผ่านจุดนั้นมาแล้ว และเราไม่อยากทำให้เธอผิดหวังเหมือนเราในตอนนั้นอีก’ เธอระบายยิ้มเจ้าเล่ห์ตามเดิม แต่เขากลับรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่ถูกซ่อนอยู่ในนั้น

‘เรารู้จักตัวเองดี เราไม่มีวันเป็นคนรักที่ดีของเธอได้หรอก’ 

เขาเดาว่ามันคือรอยแผลที่เธอไม่ยอมให้ใครเห็น

แม้กระทั่งเขา

‘หึ...แล้วทำไม ‘คนรัก’ เกือบโหลของเราที่ผ่านมาไม่เคยทำให้เรารู้สึกได้เหมือนที่รู้สึกกับเธอเลยล่ะ?’ 

‘...’

แต่เขาไม่ยอมหรอก

ถ้าเธอจะปฏิเสธเขาเพราะว่าไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกันมันก็โอเคอยู่หรอก แต่นี่มันเห็นๆกันอยู่ว่าเธอรู้สึกยังไง 

ถ้าจะปฏิเสธโอกาสที่จะมีความสัมพันธ์ดีๆเพราะคนแย่ๆที่อยู่ได้แค่ในอดีต 

เขาไม่อนุญาตหรอกนะ

‘เรารู้ว่าเราทำอะไรอยู่’ เธอกัดริมฝีปากอย่างขัดใจในความดื้อด้านของเขา และภาพนั้นทำให้เขาเผลอหลุดยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้

เขารู้ว่าเธอเก่งในหลายๆเรื่อง แต่ถ้าเทียบกับเขาเรื่องนี้ กล้าพูดเลยว่าเธอยังได้ไม่ถึง B+ ของเขาด้วยซ้ำ

‘เรารู้ว่าคนตรงหน้าเรากับคนที่เรารักเป็นคนเดียวกัน อย่ามาทำเป็นรู้ดีหน่อยเลย :)’

‘นี่ไม่ตลกนะ!’ เธอฟาดเขาไปหนึ่งทีเมื่อเห็นรอยยิ้มเยาะบนริมฝีปากของเขา มือเล็กยีผมพร้อมกับครางในลำคออย่างขัดใจที่สู้อะไรไม่ได้

‘มันก็เหมือนเดิมนั่นแหละ จะไปกลัวอะไร’ เขาเดินเกมต่อเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะใจอ่อนแล้ว

‘ตอนนี้ก็เหมือนเราอยู่บ้านเดียวกันแล้วแค่ถือกุญแจคนละดอก ถ้าคบกันก็แค่ลดกุญแจให้เหลือดอกเดียว เชื่อใจกันขึ้นมาอีกนิดนึง ช่วยกันดูแลมัน แล้วก็ไม่ยอมให้คนอื่นเข้าบ้านเราได้ง่ายๆ...’ 

เขาหยักยิ้มพร้อมกับกอดคอเธอที่กลายเป็นเด็กง้องแง้งอยู่ข้างกาย

‘แต่ก็นะ...ถ้าไม่ใช่เธอ เราก็ไม่รู้จะเรียกมันว่าบ้านได้ยังไงเหมือนกัน’

‘หยอดเก่ง!’ เธอยิ้มแยกเขี้ยวพร้อมกับส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ส่วนเขาหัวเราะเบาๆเพราะรู้ว่าตัวเองชนะเกมนี้อย่างราบคาบไปแล้ว

‘เกิดคบกันแล้วเจ๊งขึ้นมาไม่เสียดายเหรอ?’ เธอเลิกคิ้วถาม ดูเหมือนตั้งใจจะกวนประสาทมากกว่าอยากได้คำตอบ

‘นี่ ไม่เคยได้ยินเหรอที่เขาบอกว่าให้อยู่กับปัจจุบันน่ะ’

‘ตอบคำถามเราก่อนดิ’

‘ก็ตอบอยู่นี่ไง ไอ้ที่เธอถามมามันเป็นปัญหาในอนาคต แล้วเป็นอนาคตที่ไม่รู้ว่าจะเกิดขึิ้นจริงหรือเปล่าด้วย...’

เขาเหลือบมองเธอที่กำลังเท้าคางฟังอย่างตั้งใจ

‘ส่วนปัญหาของเราในปัจจุบันคือเราหวงเธอ และเราก็หาทางแก้อยู่นี่ไง’ เขาหัวเราะอีกครั้งเมื่อเธอทำท่าขนลุกกับความเสี่ยวของเขาแต่ก็ยังหน้าแดงลามไปถึงคอ

‘ถ้าเป็นแฟนกันนี่จะลิเกมากกว่านี้ป่ะ?’ เธอถามพลางหัวเราะ และกว่าจะรู้สึกได้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไปเธอก็โดนเขาน็อคเอาท์ไปซะแล้ว

‘อยากรู้ก็ลองเป็นดูดิ’


*Years & Years - Desire
SHARE
Writer
KaptainP
Cool Kid
เป็นกัปตัน อยู่กลางทะเล

Comments