You'll always be my day 1
 
ชื่ออะไรหรอ > คบกับเรานะ > ท้องฟ้าวันนี้สวยดีเนาะ > อยากให้อยู่ตรงนี้ด้วยกันจัง > ทำไมพูดไม่รู้เรื่อง > จะอะไรนักหนารำคาญ > จะไปไหนก็ไป > อย่าไปนะ กลับมาก่อน > เธอ... 


 
     // 05:30 am   ไอเย็นความหนาวของจังหวัดเชียงราย

พัดอ่อนๆเข้ามาปะทะร่างฉันตั้งแต่ก้าวแรกที่ลงจาก

รถทัวร์ชื่อดังของสายเหนือ




ในเวลาแบบนี้ฉันกอดตัวเองแน่น




นั่งฟัง นั่งมองดู ชีวิตประจำวันของคนที่นี้ เริ่มตั้งแต่ท้องฟ้าสีดำจนกลายเป็นสีเหลืองส้ม
ยามพระอาทิตย์ขึ้น ...สวยมาก สวยจนอดถ่ายรูปเก็บไว้ไม่ได้ : )

อีกทั้งยังนั่งคิดเล่นๆว่า นี่ฉันเดินทาง 13 ชม. เพื่อมาหาคนที่ทำลายความ
รักระหว่างเรา เพื่ออะไรกัน... 

     ถ้ า ไ ม่ เ ป็ น เ พ ร า ะ ค ว า ม รั ก 





// 11:00 am ภายในห้องสี่เหลี่ยมสีเทาเล็กๆ




" จูบเราหน่อยดิ "  


ฉันยืนมองคนตัวสูงที่นอนดูหนังอยู่บนเตียง
สีเทาอย่างสบายใจ
เขาเงยหน้าขึ้นมอง แววตาแสดงความงุนงงงผสมความเขินอายกับคำพูดที่ได้ยิน

" เราจะได้มีกำลังใจอาบน้ำไง "

และฉันยังคงพูดต่อไปเรื่อยๆ

" นะ นะ ให้เราทำเองก็ได้ เร็วซี้ คนพูดก็เขินเหมือนกันนะเนี้ย " 


ภาพของคนร่างใหญ่กว่านอนขดตัวมุดหน้าเข้าหาผนัง เพราะทนความเขินอายไม่ไหว
ยิ่งทำให้ฉันนึกสนุกอยากแกล้งเข้าไปอีก ฉันก้มเข้าไปโอบหัวเขาแล้วลูบผมเบาๆ
ฉันรักคนนี้ รักมานานมากแล้วจริงๆ เป็นความรู้สึกแรกที่แล่นเข้ามาในความคิด
มือฉันยังทำหน้าที่ลูบหัวคล้ายประโลมปลอบใจคนตรงหน้าอยู่ ฉันรู้...ว่าเขากำลังกลัวอะไร



" เธอทำแบบนี้กับคนอื่นบ่อยมั้ย "

เขาถามเสียงเบา

" เราไม่ทำแบบนี้กับใครหรอกนะ "

" แต่เธอเคยมีแฟนใหม่แล้วหนิ ไม่ใช่ว่าถูกเขาทำไปแล้วหรอกหรอ "
น้ำเสียงเขาเต็มไปด้วยความผิดหวัง

ฉันยื่นหน้าเข้าไปมองตาเขา ละมือจากเส้นผมเลื่อนมือมาลูบแก้มคนตรงหน้า

" พวกเขาได้แค่จับมือเท่านั้นแหละ เราไม่เคยอยากจุ้บใครหรือให้ใครมายุ่งกับใบหน้าเรา "
" เธอก็รู้ว่าเราเก็บไว้ให้ใคร เธอจะเป็นคนแรกและคนเดียวของเรา "


เขาพยักหน้าคล้ายกำลังบอกว่ารับรู้แล้ว ใบหน้าของคนที่ทำให้ใจเต้นแรงเวลาอยู่ใกล้หันมาหาช้าๆ ฉันก้มลงไปจูบริมฝีปากหนาอย่างรวดเร็วหลับหูหลับตาทำไปไม่ประสีประสาอะไรทั้งนั้น
มันเป็นครั้งแรกของฉันเราเป็นจูบแรกของกัน แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้นพอฉันเงยหน้าขึ้นมาเขากับบอกว่า เธอมันโดนแค่ริมฝีปากเองนะเอาใหม่ ให้ตายสิคนบ้า!! น่าอายที่สุดและฉันก็บ้าหลับตาปี๋ก้มลงไปจูบใหม่เองอีกทีเองด้วยนะ





 // 17:00 pm เสื้อยืดแขนยาวสีฟ้าถูกกำไว้แน่นจนเป็นรอยย่น


วันนี้เป็นวันที่ต้องเดินทางกลับบ้านแล้ว เขาอาสาเป็นคนขับรถให้ฉันมาตลอด ทั้ง 2 วันนี้
เป็นคนขับรถที่น่ากอดที่สุดในโลกเลย ทั้งแผ่นหลังยาวๆ และไหล่กว้างที่โครตจะแข็ง
ผู้ ห ญิ ง ค น นี้ มีร่างกายที่ทำให้ฉันเขินอายเวลาที่มอง
ไหนจะกลิ่นน้ำหอมที่ฉันเคยซื้อไว้ให้เมื่อปีที่แล้ว และเขาเลือกหยิบมันขึ้นมาฉีดวันนี้โดยเฉพาะ



ถึงสถานนีขนส่งเชียงรายแล้ว ไม่อยากกลับเลย...



เขานั่งรอเป็นเพื่อนฉัน เราคุยอะไรกันเรื่อยเปื่อย
จนเขาหยิบยื่นประเด็นผู้หญิงผมยาวใส่เสื้อแขนกุดผ้ามัดย้อมนั้นมาพูด


" เราว่าผู้หญิงคนนั้นต้องสวยแน่ๆ "
เขาพูดขึ้นมายิ้มๆ

" หรอ รู้ได้ไง "
ในขณะที่หน้าของฉันบูดเป็นตูดลิงไปแล้ว..

" ไม่รู้สิแค่ความรู้สึก "
และยังคงพูดยั่วโมโหกันต่อไป

" หรอ แล้วคนอ้วนที่นั่งข้างๆเธอตอนนี้ละไม่น่ารักหรอ "
ฉันเริ่มเอาตัวเองเข้าสู้บ้าง 555

" ยังไม่เห็นอ้วนเลย ขออ้วนๆกว่านี้หน่อยจะน่ารักมาก "
เขายิ้ม


ถึงเวลาที่เขาต้องกลับบ้านแล้ว อีกไม่กี่นาทีรถทัวร์ก็จะมาแล้วเหมือนกัน
แต่เขาคงอยู่รอส่งนานกว่านี้ไม่ได้เพราะเกรงว่ากลัวฝนจะตกลงมา
ช่วงนี้เชียงรายพายุฤดูร้อนเข้า ฟ้าไม่ค่อยสดใสเท่าไหร่เลย
ฉันนั่งมองคนตัวสูงเดินหายไปท่ามกลางฝูงคนและรถทัวร์คันใหญ่
ด้วยความรู้สึกที่ไม่ดีเท่าไหร่
ฉันไม่อยากไปจากเขาเลย อยู่ต่อนานกว่านี้ไม่ได้หรอ.. 

น้ำตาไหลออกมาจากไหนไม่รู้มากมาย ทำให้ทนอยู่กับที่ไม่ได้
คนที่ใจเฝ้าคิดถึงมาตลอดทั้งปีปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆ
ฉันต้องไปบอกให้เขารับรู้
ตัดสินใจวิ่งน้ำตานองหน้า หอบข้าวของวิ่งไปที่ลานจอดรถทันที
เพื่อไปโอบกอดเขาจากด้านหลัง พร่ำบอกคำรักด้วยน้ำเสียงอู้อี้
สายตาที่คนอื่นมองมา อาจจะมองว่าความรักระหว่างหญิงหญิง
นั้นดูแปลกประหลาด แต่ใครสนกันละ ฉันมายืนตรงนี้ได้เพราะความรัก
ฉันยิ้มหัวเราะ ร้องไห้ ดีใจ และมีความกล้าหาญมายืนอยู่ตรงนี้ได้

ไม่ใช่เพราะว่า ฉันรักคนเหนือแบบเขา หรอกหรือ ?
ฉันเชื่อว่าวันนึงหากใจเรายังตรงกันอยู่แบบนี้
บวกกับเรื่องของเวลาที่พร้อมและเหมาะเจาะกว่าตอนนี้
วันนั้นเราคงได้ยืนเคียงข้างกับแบบคนรักได้อีกครั้ง

ถึงอย่างนั้นกาลเวลาก็ไม่ช่วยให้ฉันรักเธอน้อยลง.. 


SHARE
Writer
iamimuy
freedom
ฉันไม่มีเรื่องราวของความสุขมาเล่าหรอก..เพราะครึ่งชีวิตก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวดแล้ว

Comments