10 = 100
ยื่นให้สิบ จะหยิบเอา ให้เท่าร้อย
ตูมีน้อย ค่อยค่อยจ่าย เท่าไหร่ไหว
ตาช่างวัด ข้างหนักเบา ไม่เท่าไร
ความรู้สึก มากเกินไป ก็หนักเกิน

คิดให้พ้น ค้นให้ดี ค่อยพินิจ
อย่าให้จิต ใจวอกแวก แยกห่างเหิน
ถูกบดบัง ในสายกลาง ขวางทางเดิน
อย่าลอยเพลิน เลินเล่อ ไม่อยู่ตัว

เพราะจิตเอา จึงหนัก ยากอย่างนี้
ถ้าจิตมี อิ่มภายใน อยู่ในหัว
ถ้าจิตให้ ใจอิ่มนัก สบายตัว
ถ้าจิตมัว หมองหม่น ลนลานไป

ใจที่ลอย เพราะไม่ปล่อย จิตที่หนัก
มันยากนัก ที่จะปล่อย ยังไงไหว
จึงมาพัก ลักขีดกลอน ให้ผ่อนใจ
เผื่ออะไร จะเบาลง ให้คงตัว


ziiinvn
11.12 PM
30-04-2018  
SHARE
Written in this book
กลอนแปดของข้า
แต่งกลอนแปด สุภาพบ้าง ไม่สุภาพบ้าง

Comments