"ฟังเพลงกับแฟนเก่า"

It's been a while
since the last time I said I love you,
but even though
we're no longer together,
I still love only you...


      สายฝนโปรยปรายเบา ๆ รอบตัว ท่ามกลางท้องถนนที่เต็มไปด้วยรถยนต์และการจราจรที่ติดขัด ขอบคุณที่ฝนตก ที่ทำให้อากาศมีอุณหภูมิ 26 ํC ท่ามกลางกรุงเทพมหานครแห่งนี้ การนั่งบนรถเป็นเวลานานจึงไม่อึดอัดแบบนี้

      แต่ถึงอากาศจะเย็นสบายเท่าไร ก็คงรู้สึกแปลกอยู่ดี เพราะในบรรยากาศของความ 'คุ้นเคย' มีความ 'ไม่คุ้นเคย' กระแสนึงล้อมรอบ

      บางทีอาจจะเป็นเพราะคนที่นั่งข้าง ๆ เราตอนนี้ ที่ 'เขา' เคยอยู่ในทุกช่วงเวลาของชีวิตในระยะหนึ่ง ก่อนที่เราจะแยกย้ายกัน แล้วไม่ได้พบเจอกันอีก

      ใช่แล้ว 'เขา' คือ 'แฟนเก่า' ของเรานั่นเอง...




...ย้อนไปเมื่อ 7 ชั่วโมงก่อนหน้านี้...




      เราใส่รองเท้าผ้าใบสีขาว ก่อนจะหันกลับมามองกระจกที่สะท้อนภาพของผู้หญิงผมยาวสีดำ ใส่เสื้อแขนยาวสีขาวไม่มีลายและกางเกงวอร์มสีดำ

      ก่อนจะยิ้มให้ตัวเองในกระจกเล็กน้อย เพื่อบอกตัวเองให้เข้มแข็งหลังจากที่ 'เหตุการณ์นั้น' ทำให้เราตัด 'ใครบางคน' ออกจากชีวิตไป และยิ้มไม่ออกอีกเลย

      น่าเสียดาย ที่แม้เราจะยิ้มได้ แต่ในแววตาก็ยังหม่นหมองอยู่ดี...

      วันนี้เราโดนเพื่อนลากออกมาเที่ยว เพราะเราเอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในบ้าน ไม่เข้าโซเชี่ยลใด ๆ ทั้งนั้น จนเพื่อนตัวดี ต้องชวนกึ่งบังคับให้เราออกมาเที่ยวจนได้ แต่ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงนั้นสิคะ...

      "..."

      "...!!!"

      ดวงตาคู่นี้ จมูกแบบนี้ ริมฝีปากนี้ และใบหน้านี้ เราไม่มีทางลืมลงแน่นอน

      'แฟนคนเก่า' ที่มีดีกรีเป็น 'แฟนคนแรก' ของเรานั่นเอง

      อ่า ต้องมาเจอแฟนคนแรก หลังจากที่เพิ่งโดนอีกคนหักอกมา นี่มันออกจะกระอักกระอ่วนนิดหน่อยแฮะ

      "อะไรกัน ๆ สองคนนี้ ใส่เสื้อสีเดียวกัน ใจตรงกันขนาดนี้ นัดกันมาเหรอ ทำไมไม่บอกเราบ้างเลย"

      เพื่อนเอ่ยขึ้นมา ก่อนที่เราจะตั้งสติได้ นั่นสินะ... ตั้งแต่ตอนที่ยังคบกันแล้ว พวกเรามักจะไม่ชอบแต่งตัว ดังนั้นมักจะเจอกันในสภาพแสนจะธรรมดา 

      ...รวมถึงครั้งนี้ด้วย...

      "บ้าเหรอ! แค่บังเอิญเฉย ๆ เอง"

      "แซวเล่นหรอกย่ะ มา ๆ มาครบแล้วก็ไปกินบุฟเฟ่ต์กันได้แล้ว มื้อนี้เพื่อนเลี้ยงเอง แต่แกต้องกินให้คุ้มนะยะ อย่าให้เสียชื่อเจ้าแม่หมูกระทะเด็ดขาดเลยนะ"

      "รู้แล้วน่า จะกินให้ร้านเจ๊งเลย"

      "ยังกินเยอะเหมือนเดิมเลยนะ"

      "อะแน่นอน เป็นคนสวยก็ต้องกินเยอะ ๆ "

      เราพยายามตลกกลบเกลื่อน และคุณก็ไม่ทำให้เราผิดหวัง มุขตลกมากมายถูกยกมาสนทนาพลาง คีบเนื้อเข้าปากไปพลาง ทำให้บรรยากาศอึดอัดในตอนแรกหายไป แทนที่ด้วยบรรยากาศสดใส

      คุณคีบแครอทสดที่เราชอบกินใส่จานเรา แน่นอนว่ามีไม่กี่คนที่รู้เรื่องนี้

      ...และคุณคือหนึ่งในนั้น...

      อาจจะเพราะการกินเยียวยาทุกอย่าง หรือเพราะหนังที่พวกเราชมนั้นสนุกมาก หรือเพราะมุขตลกที่ถูกปล่อยเข้ามาไม่หยุด จนปวดแก้มเพราะหัวเราะมากเกินไป

      แต่มันก็ทำให้เราลืมความเจ็บปวดจากแผลที่โดน 'ใครบางคน' กรีดไว้อย่างเลือดเย็น

      จนกระทั่งถึงเวลาที่ต้องแยกย้ายกันกลับบ้าน เพื่อนสนิทเราจึงหันมาโบกมือลาด้วยท่าทางร่าเริง แน่ล่ะสิ ก็พรุ่งนี้วันเกิดแฟนนางนี่นะ

      เหม็นความรักจริง ๆ

      ไม่ได้อิจฉานะ พูดเลย :(

      "แก~ เรากลับก่อนนะ วันนี้สนุกมาก เดี๋ยวคราวหน้าจะชวนมาเที่ยวอีกนะ"

      "โอเค กลับดี ๆ นะ"

      "นี่ ๆ ไหน ๆ พวกเธอสองคนก็กลับบ้านทางเดียวกันอยู่แล้ว ดังนั้นเราฝากเพื่อนเราด้วยนะ ดูแลดี ๆ ไปส่งถึงบ้านเลยนะ"

      "แน่นอนอยู่แล้ว" แฟนเก่าเราตอบรับ

      "เรากลับเองก็ได้" เราแย้ง

      "แกเป็นผู้หญิง วันนี้ฝนตก ฟ้ามืดด้วย จะกลับบ้านคนเดียวได้ไง เราห่วงนะยัยบ้า"

      "แต่..."

      "เราทำให้อึดอัดจนไม่อยากไปกับเราเหรอ?"

      "เปล่า ไม่ใช่แบบนั้นนะ..."

      "ถ้าอย่างนั้นก็ตามนี้แหละ"

      "เห้อ โอเคก็ได้ค่ะ ไปส่งก็ไปส่ง งานนี้ไม่จ่ายค่าน้ำมันนะคะคุณโชเฟอร์"

      "ยินดีให้บริการฟรีเสมอครับ คุณผู้หญิง ^^"



      ทันทีที่ขึ้นมาบนรถแล้วเริ่มขับออกไปสู่ท้องถนน สายฝนที่ยังโปรยปรายมาไม่หยุดรวมกับแอร์ในรถ ทำให้กระจกเกิดฝ้าบาง ๆ สลับกับเม็ดฝน

      ท่ามกลางท้องถนนที่เต็มไปด้วยรถยนต์และการจราจรที่ติดขัด ขอบคุณที่ฝนตก ที่ทำให้อากาศมีอุณหภูมิ 28 ํC ท่ามกลางกรุงเทพมหานครแห่งนี้ การนั่งบนรถเป็นเวลานานจึงไม่อึดอัดแบบนี้

      แต่ถึงอากาศจะเย็นสบายเท่าไร ก็คงรู้สึกแปลกอยู่ดี เพราะในบรรยากาศของความ 'คุ้นเคย' มีความ 'ไม่คุ้นเคย' กระแสนึงล้อมรอบ

      บางทีอาจจะเป็นเพราะคนที่นั่งข้าง ๆ เราตอนนี้ ที่ 'เขา' เคยอยู่ในทุกช่วงเวลาของชีวิตในระยะหนึ่ง ก่อนที่เราจะแยกย้ายกัน แล้วไม่ได้พบเจอกันอีก

      'แฟนเก่า' ที่เป็น 'รักแรก' ของเรา...


      "เปิดเพลงได้มั้ย?" เราถาม พยายามหาอะไรซักอย่างมาทำลายความน่าอึดอัดนี้ ก่อนที่คุณจะพยักหน้า เนื่องจากบนรถของคุณไม่มีแผ่นเพลง และเราไม่เคยฟังวิทยุเลย เราจึงเปิดเพลงในโทรศัพท์ของเราแทน

      และเพลงที่เล่นต่อจากเพลงที่ฟังค้างไว้นั้น...

      "...ภาพจำยังชัดเจน เหมือนเดิมทุกอย่าง
ภาพเธอยังชัดเจน เหมือนเดิมไม่ต่าง
แต่ภาพของฉันในใจเธอ ที่มีภาพเขาเข้ามาแทนคงแสนเลือนลางภาพจำของเรามันคงต่างกัน~"


(ภาพจำ - ป๊อบ ปองกูล)

      เราชะงักไปเล็กน้อยกับเพลงที่เล่น ก่อนจะปรับสีหน้าเป็นปกติแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างแทน

      ทำให้เราไม่ทันได้สังเกตแววตาวูบไหวที่ปรากฏในดวงตาของคุณ...

      จนกระทั่งเพลงเล่นจบ และเพลงต่อไปถูกสุ่มขึ้นมาบรรเลง

      
"...ในวันที่ไม่มีกันในใจของฉันว่างเปล่า
ไม่เคยต้องเหงาอะไรแบบนี้ เพิ่งเข้าใจ
ถ้าหากฉันย้อนเวลากลับไปวันวานฉันจะไม่ยอม ให้เธอจากไป
หากวันนั้นฉันทำอะไร ที่ไม่ดีที่ผิดไป
อยากจะขอให้ลืมมันไป ได้ไหม กลับมารักกัน~"

(กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม - Crescendo)

      เราอยากจะเขกหัวตัวเองสักครั้ง เพราะเรากำลังเผชิญกับบาดแผลสดใหม่ ทำให้ชอบฟังเพลงตอกย้ำตัวเองซ้ำ ๆ ไม่คิดเลยว่าในวันนี้เพลงมันจะมาเล่นในเวลาแบบนี้

      ...กับแฟนเก่าเนี่ยนะ...

      ก่อนที่เราจะได้เอ่ยอะไรขึ้นมา คุณก็เอ่ยประโยคสนทนาขึ้นมา เพราะคงรู้ว่าเราทำตัวไม่ถูกกับเพลงที่ถูกสุ่มขึ้นมาแบบนั้น

      "เป็นไงบ้าง สบายดีมั้ย?"

      ประโยคพื้นฐานถูกยกขึ้นมาถาม แม้ว่ามันอาจจะสายไปสักหน่อยสำหรับคนที่เจอกันตั้งแต่เช้า แต่อย่างน้อยเราก็รับความปรารถนาดีของคุณไว้และเอ่ยตอบไป

      "ก็สบายดี แล้วเธอเป็นไงบ้าง?"

      "ตอนนี้ต้องปรับตัวกับที่ใหม่นิดหน่อย แต่ก็ไม่กดดันอะไรมาก โชคดีที่ที่นี่รับน้องไม่หนัก"

      เราขำออกมาในประโยคเสียดสีของคุณ ก่อนที่เราจะได้เอ่ยอะไรออกมา เพลงต่อไปก็ดังขึ้น

      "...อยากรู้เธอเป็นอย่างไร
จากครั้งที่เราแยกทาง
อธิษฐานไปอย่างเลื่อนลอย
อยากพบเธออีกครั้ง~"


[นาฬิกาตาย - Bodyslam (Cover by ญาญ่า) ]

      อ่า เพลงนี่ก็ขยี้จังเลยเนอะ ขยี้เก่งขนาดนี้ไปช่วยแม่บ้านซักผ้ามั้ย เราเริ่มขมวดคิ้วแล้วว่าทำไมเพลงสองร้อยกว่าเพลงที่มีในเครื่องถึงสุ่มออกมาได้แต่เพลงอะไรแบบนี้

      "เพลงเศร้าเนอะ" เราเอ่ยขึ้นมา

      "นั่นสิ ไม่สบายใจเหรอ" คุณถาม

      "ไม่มีอะไรหรอก"

      "เป็นแบบนี้ตลอดเลยนะ"

      "...?"

      "เวลามีอะไรไม่สบายใจ ก็ชอบเก็บทุกอย่างไว้คนเดียว เพื่อไม่ให้คนอื่นไม่สบายใจ"

      "..."

      "จริงๆแล้วน่ะ เหนื่อยมากใช่มั้ย?"

      "...อื้ม" เราตอบ ก่อนจะกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อไล่น้ำตาร้อน ๆ ที่เริ่มไหลวนรอบดวงตา

      คุณเหลือบตามองเรา ก่อนจะเอ่ยว่า

      "คนเราน่ะ ไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งตลอดเวลาหรอกนะ ถ้าเหนื่อยมาก ก็ไม่ต้องไปแบกมันไว้"

      "...ขอบคุณนะ"


      เราร้องไห้ออกมา เพราะความเสียใจในเรื่องของ 'ใครบางคน' ที่ตอนนี้คงมีความสุขกับผู้หญิงคนอื่นอยู่

      การอยู่คนเดียวมันทำให้เราสงบขึ้นก็จริง

      แต่พอได้รู้ว่ามีใครบางคนอยู่ข้าง ๆ เรา เข้าใจเรา และพร้อมที่จะรับฟังเราทุกอย่างนั้น มันทำให้เรารู้สึกอยากพึ่งพา

      ความเข้มแข็งทุกอย่างถูกทำลาย กำแพงรอยยิ้มที่ถูกยกมากลบเกลื่อนมาทั้งวันพังลงมา ตามด้วยน้ำตาที่ไหลเป็นสาย ฝ่ามือที่แสนอบอุ่นยื่นมาลูบผมเราเบา ๆ แม้ปราศจากถ้อยคำใด ๆ แต่การกระทำนั้นยิ่งกว่าล้านถ้อยคำปลอบโยนซะอีก

      จนกระทั่งเราเริ่มหยุดร้องไห้ คุณจึงชวนเปลี่ยนเรื่องคุยให้เราอารมณ์ดีขึ้น

      "ไม่คิดเลย ว่าจะได้มาเจอกันอีกแบบนี้"

      "นั่นสิ ตั้งแต่ตอนนั้นก็นานแล้วเนอะ"

      
"...อยากขอบใจที่เคยรักฉัน
ที่เคยร่วมทางกันมา
ต้องขอบใจที่ทำให้รู้ว่าไม่ต้องรอ
เจ็บยังไงต้องทนรับไว้ ให้เราจบแค่นี้พอ
จากวันนี้ฉันก็จะขอ ให้โชคดี~"

(ปลายทาง -  Bodyslam)

      เพลงคลอเบา ๆ น่าแปลก ที่ในครั้งนี้เราไม่รู้สึกกระอักกระอ่วนอีกแล้ว มีเพียงความรู้สึกลึก ๆ ในใจที่ถูกปิดตาย ว่าเราคิดถึงคุณมากแค่ไหน

      ...คิดถึงมาก...

      แต่เราก็ต้องหลุบสายตาลง เพราะทุกอย่างมันผ่านไปนานแล้ว และพวกเราต่างมีเส้นทางเป็นของตัวเองแล้ว

      "เราสูงขึ้นมั้ย?"

      "สูงสิ เราสูงถึงแค่ไหล่เธอแล้วเนี่ย"

      "แล้วหล่อขึ้นด้วยมั้ย?" คุณถามพร้อมอมยิ้ม

      เจตนาอยากให้เราหายเศร้า

      ...เรารู้...

      "ก็เหมือนเดิม" เราแกล้งตอบ

      "เหมือนเดิมนี่คือยังไง?" คุณถามต่อ

      "ไม่บอกหรอก" เรารวนกลับไป

      "โธ่" คุณโอดครวญ พร้อมทำแก้มป่อง

      "นี่ คิดว่าน่ารักเหรอ หื้ม" เราพูด ก่อนจะเอื้อมมือไปตีแก้มที่พอง ๆ ของคุณด้วยความหมันเขี้ยว

      "...วันนี้เธอยังเหมือนเดิม
สวยงามและสดใส
เนิ่นนานแม้จากกันไปด้วยน้ำตา
ยังจดจำสายตา เสียงเธอที่อ่อนหวาน
ได้ย้อนความทรงจำนั้นให้หวนมา~"


(ความจริง - Room 39)

      ...เพลงนี้นี่มัน...

      "โอ๊ย! เจ็บนะ" คุณแกล้งโอดครวญอีกครั้ง

      "เหรอๆ เจ็บเหรอ" เราหยิกแก้มคุณอีกครั้ง

      "โอ๊ยยย ยอมแล้วครับ ยอมแล้ว"

      "หึ สมน้ำหน้า" เราค้อนให้คุณหนึ่งที

      "...~"

      "...มองอะไร?"

      "ในที่สุดก็ยิ้มแล้วนะ" คุณตอบพร้อมรอยยิ้ม

      อ่า... บ้าจริง

      "...ยิ่งคิดยิ่งเพ้อ ไปตามอารมณ์พัดพา
เธอคงจะไม่ตั้งใจให้เราได้สบตา
แต่ยิ่งเธอยิ้มและทำท่าทีอย่างที่เราคุ้นเคย
ฉันยิ่งย้ำและบอกตัวเองไว้~"


(ความจริง - Room 39)

      เพลงดังขึ้นมาราวกับจะเตือนสติ เราจึงเผลอลดรอยยิ้มลง เมื่อคิดได้

      "..."

      "หยุดยิ้มอีกแล้ว" คุณทัก

      "ยิ้มบ่อย ๆ ก็เป็นคนบ้าสิ" เราเฉไฉ

      "แต่ชอบนะ"

      "ชอบเป็นบ้า?"

      "ชอบให้เธอยิ้มบ่อย ๆ "

      "...!!"

      "เนี่ย อมยิ้มแล้ว"

      ขอบคุณเพลงที่เสียงดัง

      ...ไม่อย่างนั้นคุณต้องได้ยินเสียงหัวใจเราแน่...

      "...อย่าลืมความจริงที่เธอเคยทิ้งเราไป
อย่าลืมความจริงที่มันไม่มีทาง
กับความรักที่เราต้องเจ็บ

และใช้น้ำตาล้างทุกอย่างให้ลบเลือน
อย่าลืมว่าความจริงเป็นอย่างไร~"

(ความจริง - Room 39)

      เราทำอะไรไม่ได้เลย หนีไปไหนก็ไม่ได้ กำแพงที่สร้างมาคือไม่มีผลกับคุณเลย เพราะเราคบกันมานาน ถึงแม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานแล้ว แต่พอมาเจอกันอีกครั้ง มันก็เหมือนเดิม

      คุณยังเป็นคนที่เราคิดถึง เป็นคนที่มีตัวตนอยู่ในทุกเพลงที่เราฟัง เป็นความหมายและแรงบันดาลใจสำหรับเราเสมอ

      ...รักแรก มันลืมยากจริง ๆ นะคะ...

      "แต่ละเพลงนี่ดราม่ามากเลยอะ" เราพูดขึ้นมาอีกครั้ง เป็นการบอกกลาย ๆ ว่าเราก็ไม่ได้ตั้งใจให้เพลงสุ่มแต่เพลงเศร้าขึ้นมา

      "ใช่" คุณตอบรับ

      "อะ ลองเลือกเพลงอื่นดู" เราส่งโทรศัพท์ที่เปิดลิสต์เพลงต่าง ๆ ให้ คุณกดค้นหาซักพัก ก่อนจะวางโทรศัพท์ไว้

      "...ลองดูอีกทีได้ไหม
เริ่มต้นอีกทีได้ไหม หากเธอยังรักกัน
ลองดูอีกทีได้ไหม
Restart อีกทีได้ไหม อีกแค่สักครั้ง
แค่เพียงโอกาสได้แก้ตัว
กับฉันที่เพิ่งรู้ตัว ว่าเคยได้ทำพลาดไป~"

(Restart - Room 39)

      "โห เล่นแรงนะ" เราพูด เมื่อเพลงที่คุณเปิดนั้น เนื้อหามันยิ่งกว่าเพลงที่มันสุ่มขึ้นมาซะอีก

      ...ร้ายจังเลยนะคะคุณแฟนเก่า...

      คุณไม่ได้ตอบอะไร แค่หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะร้องเพลงคลอยิ้ม ๆ แล้วมองหน้าเรา

      เราก้มหน้า เริ่มไม่รู้ว่าจะวางมือที่แสนเกะกะนี้ตรงไหนดี ไฟแดงประเทศไทยนี่ก็สั้นเหลือเกิน(พาล)

      "...ยังมีอีกหลายที่ที่อยากไป
อยากใช้เวลากับเธอให้นานกว่านี้
ถ้าฉันนั้นได้มีโอกาสอีก
จะทำให้ดีกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา~"


(Restart - Room 39)

      คุณยังร้องเพลงไปเรื่อย ๆ บางอย่างในแววตาคู่นั้นมันสะท้อนออกมา เป็นอารมณ์ที่มากมาย เกินกว่าที่เราจะอ่านมันออกได้ทั้งหมด

      แต่หนึ่งอารมณ์ในนั้นที่ฉายออกมา เป็นสิ่งที่เรารู้สึกถึงมันได้ชัดเจนที่สุด

      ...ความผูกพัน...

      "ยังคิดถึงเสียงหัวเราะ
และรอยยิ้มที่อ่อนหวาน
ประกอบภาพรวมเป็นเธอ
ยังคิดถึงไม่ไปไหน ไม่ว่านานสักเท่าไร
ก็ไม่มีใครทั้งนั้น ที่แทนเธอได้~"

(Restart - Room 39)


      ภาพย้อนไปถึงตอนที่พวกเราคบกัน เป็นสมัยเรียน ทำให้เราไม่ได้คุยกันอย่างเปิดเผยมากนัก จะเป็นไปในลักษณะของการยิ้มให้กันเมื่อเดินผ่าน และส่งจดหมายคุยกันมากกว่า

      อ่า... นี่มันออกจะเขินหน่อย ๆ แฮะ

      เมื่อเพลงจบ คุณเลื่อนเปิด 'Most played' ก่อนจะชี้ไปที่เพลงนึงก่อนจะหันมาถามเรา

      "ชอบฟังเพลงแนวนี้ด้วยเหรอ?"

      "ไม่ชอบหรอก" เราตอบ

      "แต่มันเป็น Most played นะ"

      "ไม่คุ้นเลยเหรอ?" เราถาม

      ทำไมไม่คุ้นเลยล่ะ ก็ในเมื่อเพลงนั้นน่ะมัน...

      "ไม่คุ้นหรอก มันทำไมอะ?"

      "ช่างมันเถอะ" เราตัดบท

      นั่นสินะ นานขนาดนั้น คุณจะจำไม่ได้ก็ไม่แปลก

      "..."

      "..."

      "เป็นแบบตลอด" คุณพูดขึ้นมา

      "...?"

      "แค่บอกว่าเป็นเพลงที่เราเคยส่งให้ก็จบแล้ว"

      "ไหนบอกไม่คุ้นไง?" เราถาม อดดีใจนิด ๆ ไม่ได้ เมื่อรู้ว่าคุณจำ 'เรื่องระหว่างเรา' ได้

      "ก็อยากรู้ว่าคนแถวนี้จำได้มั้ย"

      "ถ้าจำไม่ได้จะฟังบ่อยมั้ยล่ะ" เราตอบกลับไป 

      "ไม่น่าเชื่อเลยนะ ว่าจะชอบมาจนถึงตอนนี้"

      "...!!"

      คุณหัวเราะเบา ๆ พลางมองเราด้วยสายวิบวับ เหมือนกับกำลังรู้ทันเราอยู่

      อ่า นี่มันไม่ปลอดภัยเอาซะเลย

      "มันเป็นเพลงร็อคไง ฟังแล้วหลุดทุกอารมณ์ที่มีอยู่ในหัว เนื้อเพลงก็ปลดปล่อยดี ก็เลยชอบฟังบ่อย ๆ ...ยิ้มไรอะ?" เรารีบตอบ ก่อนจะถามกลับเมื่อเห็นลักยิ้มปรากฏขึ้นบริเวณแก้มของคุณ

      "ดีใจที่เก็บไว้ฟังจนถึงตอนนี้ล่ะมั้ง" คุณตอบ

      "อากาศเปลี่ยนจนเป็นบ้าไปแล้วเหรอ" เราพูดก่อนจะก้มลงกดเล่นเพลง เพื่อหลบสายตาคู่นั้นของคุณที่กำลังมองเราอยู่

      "ถ้าวันนี้xxxไม่ชวนออกมา เราจะได้เจอกันแบบนี้มั้ย?" คุณถาม เมื่อบทสนทนาระหว่างเราเงียบไปอีกครั้ง

      "คงไม่อะ" เราตอบ

      "ทำไมล่ะ?"

      "ใครจะไปมีอารมณ์ชวนแฟนเก่าไปเที่ยวล่ะ"

      "งั้นต้องอยู่ในสถานะแฟนปัจจุบันใช่มั้ย ถึงจะไปเที่ยวด้วยกันได้?" คุณถามต่อ

      "หลงประเด็น" ว่าแต่ รูปประโยคเมื่อกี๊มันแปลก ๆ มั้ยนะ? เราคิด พลางปัดความคิดนั้นทิ้งไป

      "ก็สงสัยเฉย ๆ "

      "..."

      "แต่ที่ถามน่ะ แค่อยากรู้เท่านั้นเอง"

      "...?"

      "คราวหน้าไปเที่ยวด้วยกันนะ"

      เราชะงักไปนิดนึง ก่อนจะสบดวงตาคมคู่นั้น ที่มีแววตาของความคาดหวังเจือปนอยู่

      ...ทำแบบนั้น ใครจะปฏิเสธลงล่ะ...

      "...อื้อ"

      อ่า แย่ล่ะสิ

      อย่ายิ้มแบบนั้นสิคะ

      เราแพ้รอยยิ้มนี้ของคุณที่สุดเลย

      แย่แล้ว

      เราหยุดมุมปากที่ยกขึ้นนี้ไม่ได้เลย

      เผลอยิ้มโง่งมออกมาจนได้

      ...เราแพ้คุณอีกแล้วสินะคะ คุณแฟนเก่า...





ขอบคุณเพลง
1. ภาพจำ - ป๊อบ ปองกูล
2. กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม - Crescendo
3. นาฬิกาตาย - Bodyslam (Cover by ญาญ่า)
4. ปลายทาง - Bodyslam
5. ความจริง - Room 39
6. Restart - Room 39


SHARE
Writer
Leslie_R
Lost Stars
Even though we're no longer together, I still love only you...

Comments