เหนื่อยจนไม่อยากหายใจ.
กำลังใจกับตัวบั่นทอน แท้จริงแล้วมันก็แตกต่างเพียงแค่คำพูด แม้มาจากคนคนเดียวกัน

   ฉันเหนื่อย

   เป็นครั้งแรกที่รํสึกเหนื่อยจนไม่อยากทำอะไร

   เป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดมาที่เสียใจที่สุดครั้งหนึ่ง น้ำตาไหลพราก ไม่อาจใช้สมองสั่งการได้

   ฉันถามตัวเองว่าทำไมฉันถึงเสียใจ

   เพราะคำพูดที่ไร้ซึ่งคำหยาบ แต่ขยี้จุดอ่อนฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าน่ะหรือ?

   มันไม่ต่างจากการเอารองเท้าฟาดหน้าเท่าไรหรอก เจ็บยิ่งกว่าเมื่อมันคือคำพูดของคนสำคัญของฉันเอง ไม่ใช่คนนอกที่ฉันสามารถเมินได้ ไม่ใช่คนที่ฉันช่างมันได้

   ฉันหมดแรง

   ฉันพยายามมาก...แต่กลับถูกบั่นทอนด้วยคำพูดจนฉันอยากตายไปให้พ้นๆ จากโลกนี้

   มีไม่กี่สิ่งที่ฉันแคร์ ถ้าไม่มีสิ่งที่ฉันรัก การมีชีวิตอยู่จะไปมีความหมายอะไร การถูกทอดทิ้งโดยสิ่งที่รัก เหมือนถูกเตะลงจากหน้าผามืดมิด สิ้นหวัง และเหนื่อยล้าจนไม่นึกอยากทำสิ่งใดอีก

   ฉันอาจจะมีอาการซึมเศร้า...แต่ฉันพยายามไม่เป็นแบบนั้น พยายามเทความรู้สึกแย่ๆ ออกไป ไม่คิดมากกับเรื่องแย่ๆ ของตัวเองที่ถูกซ้ำเติมจนชาชิน แต่ไม่รู้เลยว่านั่นจะยิ่งทำให้ฉันเก็บกดหนักขึ้นไหม ไม่รู้เลย

   ถึงจะไม่อยากฆ่าตัวตาย แต่ฉันอยากนอนเฉยๆ แบบนี้ ไม่นึกอยากทำอะไรเลย ไม่อยากเจอใคร ไม่อยากเหนื่อยแล้ว

   I'M TIRED. I want to cry it out loud until everyone in the world will know, but I cannot do that. I cannot cry like a baby in the dorm, I cannot tell someone any problems, I cannot do anything.

I cannot.......
SHARE
Written in this book
Book of the Life
บันทึกในหนึ่งชีวิตของเด็กผู้หญิงมึนๆ งงๆ คนหนึ่ง
Writer
Bambie
Somebody knows.
I don't like the rain, but when you gave me an umbrella with a smile... In that second, I fell in love with you. "พื้นที่นี้คือกระดาษและปากกาของเรา"

Comments