ดาวในกระเป๋าเสื้อ

ท้องฟ้ายามเช้าซุกซ่อนหมู่ดาวไว้เบื้องหลัง



ผมนึกสงสัยอยู่พักหนึ่งขณะจ้องรูปที่ตัวเองถ่ายเอาแสงยามเย็นเก็บไว้ในมือถือ มันเป็นแสงเวลาห้าโมงห้าสิบสาม ผมจำได้แม่นทีเดียว

แสงสีทองส่องกระทบกับผนังบ้างสีเหลืองขับให้รูปสวยเด่นออกมาได้เกินคาดทีเดียว

ตอนนี้เวลาเที่ยงคืนกว่า แสงจากดวงดาวบนฟ้าส่องประกายระยับดั่งเพชรนับล้าน ยากจะเอื้อมมือไปถึง



ไม่ใช่เพราะมีค่ามากเกินไป

แต่อยู่ห่างไกลออกไปมากต่างหาก





ถ้าเก็บดาวไว้ในกระเป๋าได้ก็คงดี





ผมปิดไฟ ห้องนอนมืดสนิท ยกเว้นแต่แสงเรืองๆสีเขียวที่ส่องอยู่บนหัวเตียง แสงที่ส่องสว่างเมื่อความมืดมาเยือน เป็นเพียงแสงอ่อนหม่นๆ ของดาวเรืองแสงที่ช่วยนำทางให้ผมไม่เดินชนผนังหรือขอบเตียง

ความเป็นห่วงจากดวงดาวรึเปล่านะ ผมเรียกมันว่าอย่างนั้นได้ไหม



พรุ่งนี้แล้ว ผมจำเป็นต้องไปจากเซฟโซนของผมเอง ไปจากห้องนอน ผ้าห่ม หมอน แสงสีนวลบนผนังสีเหลือง และดวงดาวเจิดจรัสเต็มฟ้า



ชีวิตคนเราไม่มีทางเลือกมากนัก คุณก็รู้



มือของตัวเองในความมืดแม้จะอยู่ห่างไปเพียงห้าเซนติเมตรก็ยังแทบจะมองไม่เห็น เมื่อล้มตัวนอนบนเตียงได้ ผมจัดการงัดดาวเรืองแสงมาถือไว้ในมือหนึ่ง ตามด้วยดาวอีกดวง


คราวนี้ก็รู้ตำแหน่งของมือตัวเองแล้ว



แสงดวงน้อยพยายามจะส่องลอดนิ้วมืออกมา ผมเพียงแต่อมยิ้ม





ผมพาเซฟโซนของผมไปไม่ได้
ยกเว้นแค่ชิ้นส่วนเล็กๆ พวกนี้
เหมือนเป็นเครื่องย้ำเตือน เป็นชิ้นส่วนความทรงจำแสนมีค่า
และผมก็เก็บแสงที่สวยที่สุดเอาไว้ในกระเป๋า




ดวงดาวจับจ้องยามที่คุณมองเมฆปุยขาวแล้วฝันกลางวัน
แต่คุณก็ยังมองไม่เห็นพวกเขาแน่ จนกว่าจะถึงเวลา
และจนกว่าเวลานั้นของเราจะย้อนกลับมา
ขอให้คุณโปรดจดจำเอาไว้
แม้แสงของมันจะริบหรี่
มันมีอยู่จริงนะ :-)
SHARE
Written in this book
คลังเศษส่วน
12 12 12
Writer
grumpyboy
writer
รู้สึกเหมือนมีผีเสื้ออยู่ในท้อง แต่จำไม่ได้ว่ากินมันเข้าไปเมื่อไหร่

Comments