ข้ออ้าง


.
ลมฤดูร้อนยังพัดมาทักทายเสมอตลอดเวลา เมื่อฉันนั่งอยู่บริเวณบ้าน สถานที่ปลอดภัยทั้งกาย และใจ
.
จริง ๆ การอยู่บ้านก็ร่มเย็นไม่ต้องลำบากทำอะไรให้ต้องฝืนเหนื่อย
.
แต่ถึงอย่างนั้นหัวใจก็ยังคงระแวงว่าพื้นที่ปลอดภัยจะค่อย ๆ ละลายไปในสักวัน
.
เหตุคงหนีไม่พ้นเรื่องอายุอานามของผู้เกิดก่อน วัยปีก้าวหน้าไปเรื่อย ๆ และฉันเองก็กำลังก้าวตาม
.
ถึงแม้หัวใจจะไม่เคยเปลี่ยนแปลงแต่ร่างกาย เรี่ยวแรงกำลังของพวกเขาก็ค่อย ๆ เสื่อมลงตามตัวเลขอายุที่มากขึ้น
.
แถมซ้ำตอนนี้คงถึงคิวฉันแล้วด้วย ที่ต้องรับช่วงรักษาพื้นที่ปลอดภัยนี้ต่อไป
.
การอยู่นอกบ้าน เพื่อตามหาการงานแห่งชีวิตผลิตทรัพย์สินเงินทอง ฉันจึงต้องห่างบ้าน เพื่อไปอยู่ที่พักอาศัยแทน
.
โชคดีไม่น้อยที่บ้านห่างจากจุดพักอาศัยไม่ถึงร้อยโล แต่ระยะทางก็ไกลอยู่ดี หากระยะทางที่ว่าคือ เวลา และเวลานี่แหละที่ถูกการงานของชีวิตยืดระยะห่างจากบ้านให้ไกลหนักกว่าเดิม
.
"กลับบ้านเรา รักรออยู่"
.
หากจะกลับมาทำงานที่บ้าน แน่นอนสิ่งนี้ต้องดีกว่า แต่(อีกแล้ว) การงานของชีวิตที่ว่าดันไม่มีแถวบ้านให้ทำ ถึงแม้การทำงานอะไรก็ได้นั้น จะได้เงินหมดก็ตาม
.
เหตุผลยอมออกจากบ้าน ก็เพราะทุกวันนี้ใจยังแย้งว่าอยากทำงานที่ได้เงินด้วย แถมความชอบด้วยอยู่ดี (เอาแต่ใจตัวเองจัง)
.
ฉันจะงอแงเสมอถึงเรื่องนี้เวลากลับบ้าน หรือไม่จะเรียกว่าเป็นข้ออ้างก็ยังได้ และคิดว่าคงต้องมีคนอ้างเหตุผลข้อเดียวกับฉันไม่น้อย
.
ไม่รู้ว่าเหตุผลผสมข้ออ้างนี้จะจบลงเมื่อไหร่ ฉันรู้แค่ว่าจะดูแลพื้นที่ปลอดภัยเดิม และหาพื้นที่ปลอดภัยแห่งใหม่ ให้กับตัวเอง และคนที่ฉันรักต่อไป
.
#บ้าน
29.04.2561
SHARE
Writer
Checkydance
Student
My remind

Comments