Chapter 2: จบมาหวังอะไร?
               เรียนจบแล้วรับปริญญามาด้วยความดีใจก็รีบไปถ่ายรูปกับ 'ป้าข้างบ้าน' (เป็นคำเรียกแทนคนที่เป็นผู้ใหญ่กว่า อาจจะเป็นญาติหรือไม่ใช่ญาติก็ได้ ไม่ได้หมายถึงคุณป้าที่อยู่บ้านข้างกันนะ) เหล่าป้าก็ให้ความสนใจกับตัวฉันมากเหลือเกิน จบอะไรมา? เรียนที่ไหนหน่ะ? ทำงานหรือยัง? ทำที่ไหนล่ะ? เงินเดือนได้เท่าไหร่? แต่งงานเมื่อไหร่ล่ะ? คุณขาาาาาา ใบปริญญาคามือกับชุดครุยปลิวไสว ฉันยืนช็อคนานมาก เหล่าป้าไม่มีใครถามเลยว่าได้ความรู้อะไรมาบ้าง อันที่จริงก็ไม่อยากให้ถามคำถามนี้หรอกนะ เพราะคาดว่าฉันคงตอบไม่ได้เหมือนกัน แต่อย่างน้อยก็น่าจะยินดีกับฉันหน่อยสิ! นี่คือสิ่งที่คนอื่นๆคาดหวังในตัวฉันเหมือนกับที่ฉันคาดหวังในตัวพวกเขาหรือเปล่านะ ตอนนี้ก็เข้าใจแล้วว่าที่เหล่าป้าถามคำถามแบบนั้นไม่ได้ต้องการให้ฉันตอบหรอก พวกเขาไม่ได้อยากเอาจริงเอาจังกับมันมากนัก เพียงแค่อยากหาเรื่องคุย อยากสอบถามถึงความสุขสบายและแผนในอนาคตที่พวกเขามองว่า...มันกำลังจะเกิดขึ้นเร็วๆนี้ พอเข้าใจตรงนี้แม้ว่าจะช้าไป ก็อดที่จะยิ้มไม่ได้เรามีความสำคัญพอที่จะให้เขาสนใจและใส่ใจในเรื่องแบบนี้ ตอนนั้นที่ได้ยินคำถามฉันโกรธมาก โมโหมาก คิดว่าทำไมต้องมาเ_ือกเรื่องของฉันกันนะ นี่เรื่องส่วนตัวนะ! ถึงตอนนี้จะรู้สึกว่าเราเป็นที่รักก็ยังไม่อยากตอบ หรือถ้าตอบก็กวนๆไปแบบไม่จริงจังเพราะยังรู้สึกว่าเป็นเรื่องส่วนตัวอยู่ดี เอาเป็นว่าพยายามเข้าใจและยิ้มรับไปแล้วกัน
               มาถึงว่าเรียนจบแล้วฉันหวังอะไร ถ้าถามว่ามีความรู้มั้ยกับเรื่องที่เรียนมา ก็ตอบยากฉันมองว่ามันเป็นความเข้าใจมากกว่า การที่เราเรียนรู้สิ่งๆหนึ่งที่เจาะจงกว่าชาวบ้านจะทำให้เราเข้าใจเรื่องนั้นๆได้ดีกว่า ใจจริงของฉันไม่ได้หวังใบปริญญาจากสาขานี้เพื่อจบมาทำงานสายนี้ ฉันอยากได้ใบปริญญาเพื่อการันตีว่าฉันจะได้รับเงินเดือนเหมือนคนอื่นๆเขา ฉันไม่ได้หวังจะได้ความรู้แบบเจาะลึก ละเอียดมากกกกกกกกกกกกกกกกกก จนจำทุกตัวอักษรที่เรียนได้หรือปฏิบัติได้โคตรเป๊ะ งานเนี๊ยบขนาดนั้น (แต่รู้นะว่านายจ้างก็อยากได้คนเชี่ยวชาญ ทำงานเก่ง หนูขอโทษค่ะT^T) แค่อยากหลุดพ้นจากการบงการทางศึกษา แค่นั้น
            ความคาดหวังของคนอื่นเหมือนเป็นแรงที่ทำให้ฉันต้องเรียนให้จบเพราะพ่อแม่โดนดูถูก คนอื่นก็คอยจ้องซ้ำเติมว่า ฉันไม่มีปัญญาเรียนจบเพราะพ่อแม่ไม่มีปัญญาส่ง พ่อแม่ฉันเรียนน้อยไม่มีปัญญาสั่งสอนลูกให้เรียนสูงๆ มันเป็นคำดูถูกที่ฉันไม่สามารถเพิกเฉยได้จริงๆ ดังนั้นฉันจึงรีบเรียนให้จบปริญญาเพื่อให้หลุดพ้น เมื่อหลุดพ้นแล้ว ฉันก็ค้นพบสิ่งสิ่งหนึ่ง ฉันไม่ได้ไม่ชอบระบบการศึกษา ฉันไม่ได้เกลียดการเรียนหนังสือ ออกจะชอบเรียนด้วยซ้ำ แต่ฉันอยากเรียนในสิ่งที่ฉันสนใจ เรียนรู้และทำความเข้าใจกับมันไปเรื่อยๆ เรียนได้หลายเรื่องและเลือกเรื่องที่จะเรียนได้โดยที่ไม่ต้องคอยมากดดันว่าจะสอบได้คะแนนตามระบบมั้ย ทำตามกฎได้เท่าไหร่ ฉันยืนยันว่า ฉันสนุกและมีความสุขที่ได้ศึกษา แม้ว่าหนทางที่ผ่านมาจะไม่ง่ายและทรมานมาก แม้จะบ่นหรือด่าหนักแค่ไหนก็ตาม ท้อแท้ก็มีบ้างเป็นเรื่องธรรมดา
แล้วคุณล่ะ...จบมาหวังอะไร
 
SHARE
Written in this book
บันทึก (ไม่) ประจำวันของฉันเอง
บันทึกเรื่องราวที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน แต่ไม่ได้บันทึกทุกวัน และบางเหตุการณ์ก็ไม่ได้เกิดเป็นประจำ นึกออกมั้ย? [เขียนเป็นตอนๆแต่มันไม่ต้องอ่านต่อกันก็ได้นะ]

Comments