Day 1, Night We Met
24/4/2017, 21:02 PM
"จะรบกวนคนไม่รู้จักเกินไปไหม ถ้าจะชวนมานั่งดื่มเป็นเพื่อนชัก ชม.นึง"

เป็นประโยคที่คนไม่รู้จักตอบกลับมาถึงคนที่เขาไม่รู้จักเช่นกัน.
นี่เป็นวันแรกที่เราเจอกัน. 
24-04-2017 เวลาที่เจอน่าจะราวๆประมาณสี่ทุ่มนิดๆ ที่วู้ดบาร์
บาร์บนดาดฟ้า บรรยากาศกำลังดีเหมาะแก่การนั่งคุย ปรับทุกข์
แน่นอนคนพอประมาณ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอันตรายจากคนที่ไม่เคยรู้จักกัน.
ฉันสวมเสื้อยืดสีเทา กระโปรงยีน รองเท้าผ้าใบสีขาว
ยืนรอตุ้มๆต่อมๆ อยู่ที่ reception
ส่วนแกอะหรอ,
ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นเชิ๊ตดำ เปิดอกแบบเดอะทอย จำสีกางเกงไม่ได้
ปั่นจักรยานมาอย่างเฟี้ยว
ก่อนจะโค้งเพื่อที่จะจอด 
ขณะโค้งเนี่ย ลมพัดผ่านหน้าพอดี ผมปลิวเบาๆ 
โหววววว ยังกะหลุดออกมาในละคร 
(จำได้อยู่เลย moment นั้น #จำเก่งงงงง)
เหงื่อเต็มหน้าไปหมด.
ก่อนจะจอดจักรยานและพูดว่า
"หวัดดี เรา...นะ"

หนึ่งปีผ่านไป, สำหรับฉันหรอ..
ขอสารภาพตรงๆว่ายังรู้สึกกับแกเหมือนเดิม
มันชัดเจนตอนที่เราเจอกันครั้งล่าสุดก่อนที่เราจะสอบนั่นแหละ 
ยิ่งเรารู้จักแกมากเท่าไหร่ แทนที่จะเลิกชอบเนาะ
กลับแปลก, ที่ยังรู้สึกเหมือนเดิม.

แต่ตอนนี้เข้าใจถึงความเป็นไปไม่ได้แล้ว
ถ้าคบกันจริงๆ จะรอดหรือเปล่าก็ไม่รู้
เราจะทำงานที่จังหวัดไหนยังไม่รู้เลย
อีกอย่างถ้าเราอยู่ห่างกันไกลๆ แกจะไหวหรอ ที่กลับมาไม่มีคนดูแล
ทั้งๆที่เราชอบดูแลนะ อยากทำกับข้าวให้กิน ไปหา ไปรับเวลาเรียน
ชอบเวลาแกนั่งอ่านหนังสือให้ฟังข้างๆกัน
คงจะดีถ้าได้นั่งอ่านหนังสือข้างๆกัน

แต่ถ้าเราทำงาน และต่างจังหวัดไกลๆ เราทำให้ไม่ได้แน่ๆ
อีกอย่างแกบอกว่าแกชอบคนที่ให้ inspiration 
เราอาจไม่ได้ให้อะไรแกเลย เพราะสายงานที่เราทำไม่ตรงกัน
ถึงแม้เราจะชอบดูหนังบางแนวที่คล้ายกัน คุยกันได้ ชอบอะไรบางอย่างที่คล้ายๆกัน
และเสนอความคิดเห็นได้นิดๆหน่อยๆก็ตาม
เราว่าเราคงเป็นทีม support และช่วยเสนอความคิดเห็นที่ดีได้มากกว่า
ซึ่งแน่นอนระยะยาว มันอาจจบลงตรงความสัมพันธ์ที่เรียกว่าเพื่อน

วันนี้เราเข้าใจแล้วถึงคำพูดที่เขาว่ากันว่า
คนเราคบกันแค่ ความรัก อย่างเดียวมันไม่ได้
มันคงมาคู่กับความเป็นไปได้และอีกหลายๆอย่างในชีวิตจริง
เหมือนตอนจบของ La La Land ที่ตอนแรกเราไม่เข้าใจ 
แต่พอนึกถึงความเป็นจริง เราถึงจะเข้าใจ


แต่เรารู้สึกว่าเราควรปล่อยตัวเองจากการรอได้แล้วหล่ะ
เราควรปล่อยตัวเองออกจากคำว่า 'มันน่าจะเป็นไปได้นะ' หรือคำว่า 'อาจจะมีสักวันก็ได้'
ทั้งๆที่ตอนนี้ก็รู้อยู่แล้วว่า 'มันเป็นไปไม่ได้'
เราก็ถามตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงรู้สึกกับคนนี้ได้มากมายขนาดนี้.

แต่คำตอบที่ได้คือ...ไม่รู้เหมือนกัน มันรู้สึกเอง 
มันเข้าใจทุกๆอย่าง แต่มันห้ามไม่ให้รู้สึกไม่ได้

เราหวังว่าสักวันเราจะได้เจอคนที่ทำให้เรารู้สึกแบบนี้อีกครั้ง
ใจเต้นอีกครั้ง และหวังว่าจะได้เจอคนคนนั้น (สักที)
แต่สำหรับเรานะ 
คงไม่มีใครที่จะทำให้เรารู้สึกเหมือนเวลาอยู่กับแกหรอก
แต่หวังว่าจะมีสักคนแหละน่า ที่ทำให้ใจเต้นแรงและรู้สึกสบาย สงบอีกครั้ง
(แน่นอนว่าต้องคนละแบบ)
ตอนนี้เราไม่ได้รู้สึกอะไรอีกแล้ว
รู้สึกว่า ควรเปิดใจให้คนใหม่ได้แล้ว
ทั้งๆที่ตัวเองก็ไม่ได้ปิดนะ



ถึงเวลาที่เราจะต้องได้ออกเผชิญไปใช้ชีวิตนอกมหาลัยแล้ว,
สารภาพเลยว่ากลัวเหมือนกัน
กลัวเหงา ได้ไปอยู่ต่างจังหวัดคนเดียว
กลัวเจอเพื่อนร่วมงานไม่ดี
กลัวไปหมด 
แต่มันคือสิ่งที่ทุกคนต้องเจอเนาะ. 
หวังว่าเราจะปรับตัวได้ 
I don't know what I'm supposed to do, haunted by the ghost of you
Take me back to the night we met 
แล้วเพลง Not today ของ Imagine Dragons ก็ดังขึ้นแบบ autoplays
เข้าได้กับเนื้อหาเป้ะ


ยังไงก็ ดีใจที่ได้เจอนะ. 

SHARE
Writer
littlesunshine
girl in music world
ชอบฟังเพลง ดูหนัง เที่ยว ศิลปะต่างๆ ชอบความธรรมดาแต่มีเสน่ห์

Comments