ระหว่างรอ...
สิ่งที่น่ากลัวที่สุด คือ 
ความเงียบเหงาภายในจิตใจของเราเอง

ระหว่างรอ...
ในขณะที่คนอื่นเริ่มฝึกงาน
บ้างก็สัปดาห์แรก บ้างก็สัปดาห์ที่สองแล้ว
เรายังไม่ได้เริ่มฝึก ฝึกงานช้ากว่าคนอื่น
และแน่นอนว่าเสร็จช้ากว่าคนอื่น

ความเงียบเข้าปกคลุมจิตใจอีกครั้ง
เราคิดฟุ้งซ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เนื่องจากว่างจนไม่มีอะไรทำ
พยายามหาหลายๆสิ่งมาเติมเต็ม
แต่มันก็ไม่เต็มสักที

ใจหนึ่งก็อยากเริ่มฝึกงานพร้อมๆเพื่อน
จะได้รีบๆฝึกให้จบๆไป
อีกใจหนึ่งก็ไม่อยากฝึกงานเลย

ฝึกงานจะเป็นยังไงนะ?
จะรอดไหมนะ? 
ในเมื่อแทบไม่มีความรู้อะไรในหัว
จะกดดันมากไหมนะ?

คำถามมากมายเกิดขึ้นในใจ
คิดมากอีกแล้ว.

ด้วยความที่ต้องไปฝึกคนเดียว
ในขณะที่คนอื่นๆไปเป็นคู่หรือกลุ่ม
ทำไมรู้สึกโดดเดี่ยวตั้งแต่ยังไม่เริ่ม
แล้วถ้าไม่ไหว จะระบายให้ใครฟังได้บ้าง?

นี่แค่จะไปฝึกงาน ยังเครียดขนาดนี้
ถ้าเรียนจบ ต้องทำงานจริงๆจะเครียดขนาดไหน?
อยากหนีจากโลกแห่งความเป็นจริงอีกแล้ว

เราไม่อยากรับรู้ว่าโลกมันโหดร้ายแค่ไหน
เราไม่รู้ว่าจะเจอคนประเภทไหนบ้าง
จะได้ทำงานตรงกับสายงานที่ใช่ ที่ชอบรึเปล่า
หรือ อาจจะพัง ล้มเหลว 
เหมือนตอนเลือกเรียนมหาลัยอีกก็ได้

เห้ออออออออ
เอาเป็นว่าตอนนี้จะพยายามไม่คิดมากแล้วกัน

รอดูฝึกงานจันทร์หน้าก่อน
ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็คงต้องเบนสาย ตั้งหลักกันใหม่
แต่ถ้าพอทนฝึกงานผ่านไปได้
ก็อาจจะทนทำงานสายนี้ต่อไป

แต่ก็นะ อย่าพึ่งคาดหวังคิดไปไกล
เดี๋ยวผิดหวัง แล้วจะเจ็บหนักเปล่าๆ

สู้ๆนะนักศึกษาฝึกงาน.
SHARE
Written in this book
My Diary
Writer
Primrose
Dreamer
INFJ ชอบภาษา ร้องเพลงบ้างตามอารมณ์🎵 ซึมเศร้าแต่พยายามจะคิดบวก ลองขอบคุณสิ่งเล็กๆในชีวิตดูนะคุณ😊

Comments

No9
1 year ago
สู้ๆนะคะ ไม่รู้คุณจะกลับมาอ่านไกม เราก็นศ.ฝึกงานคนเดียวเหมือนกัน ตอนนี้ฝึกจะครบเดือนละ โอเคกว่าที่คิด คุณล่ะเป็นไงบ้าง มาอัพเดทกันบ้างนะคะ:-D
Reply
Primrose
1 year ago
ครบ1เดือนแล้ว ยังเหลืออีก1เดือน
เจอปัญหาทั้งคนทั้งงาน
แต่ก็ยังคงต้องสู้ต่อค่ะ
สู้ๆเช่นกันนะคะ