เด็กชายผู้เกิดมาเพื่อสงสัย.
ความรู้สึกของคนที่จมน้ำมันเป็นแบบไหนกันนะ ผมสงสัยมาตั้งแต่เด็กแล้วแหละ ว่าคนที่เค้าจมลงไปในน้ำความรู้สึกมันเป็นแบบไหน
มันทรมาณแค่ไหนกว่าที่เขาจะหมดสติ จะเห็นแสงสีขาวก่อนหมดสติหรือเห็นพระเจ้าไหม
หรือแค่ค่อยๆร่วงลงสู่ใต้ผิวน้ำแล้วหมดสติไปโดยไม่ทรมาณอะไรเลย
ผมยืนอยู่บนสะพานเหล็กเก่าๆแล้วค่อยๆ คำนวนถึงสถานะการณ์ที่จะเกิดขึ้นถ้าผมโดดลงไป
จะมีใครผ่านมาเห็นแล้วช่วยผมขึ้นมาไหม หรือแค่ค่อยๆหายลงไปใต้ผิวน้ำอย่างเงียบสงบ
จะเห็นแสงสว่างสีขาวหรือพระเจ้าไหม หรือแค่ค่อยๆหลับตาแล้วหมดสติไปเลย
ผมคิดทบทวนอยู่หลายรอบเกี่ยวกับเรื่องราวต่างๆในชีวิต ยิ่งคิดทบทวนเท่าไหรผมยิ่งรู้สึกขอบคุณ ขอบคุณทุกๆสิ่งทุกๆอย่าง ทั้งความทรงจำดีๆที่คอยผลักดันผม แล้วความทรงจำแย่ๆที่มาเป็นประสบการณ์ในชีวิต
ผมค่อยๆทิ้งร่างกายของตัวเองลงจากสะพานปล่อยทุกๆความคิดออกจากหัวร่างกายของผมลอยอยู่บนอากาศประมาณ5วิได้ ใน5วินาทีนั้นใจนึงของผมก็เสียใจที่ตัดสินใจโดดลงมา แต่มาถึงจุดๆนี้แล้วมันคงไม่ทันแล้วแหละ แผ่นหลังของผมกระทบกับผิวน้ำที่เย็นยะเยือกอย่างรุนแรง ร่างกายของผมค่อยๆดำดิงลงไปใต้ผิวน้ำ ผมรู้สึกหนาว ผมคิดถึงอ้อมกอดของแม่ กับข้าวของแม่ หลังของพ่อผมที่ผมชอบขึ้นไปขี่ตอนเด็ก คิดถึงเรื่องราวดีๆที่ผ่านมา 
ผมไม่เห็นแสงสีขาวหรือพระเจ้าอย่างที่เคยคิดไว้ ผมแค่หลับแล้วนอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้นฟังเสียงของฟองอากาศที่ค่อยๆลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ เสียงของน้ำที่ไหลผ่านร่างกาย มันเงียบสงบ มันเป็นเหมือนความสุขที่หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว ผมค่อยๆหมดสติลง และนอนอยู่ใต้ผิวน้ำนั้นไปตลอดกาล 
SHARE
Written in this book
my mood my story.
Writer
Lofip
Students
นักพยายามเขียน

Comments