ครั้งแรกและขอบคุณ
เป็นครั้งแรกที่รู้สึกดีกับการเขียนขนาดนี้ 

     คุณรู้มั้ย ปกติแล้วผมได้แต่แปลบทความ แล้วนำบทความนั้นไปให้คนอื่นอ่านโดยที่มีเนื้อหาแค่ที่ผมแปล ผมมักจะไม่ค่อยใส่ความคิดเห็นของตนเองลงไป แม้แต่ความคิดเห็นเดิมของเจ้าของบทความ ผมก็มักจะตัดออกแล้วหาข้อมูลของแหล่งอ้างอิงอื่นมาเสริม เพราะผมกลัวความคลาดเคลื่อนของเนื้อหา แต่ครั้งนี้เป็นครั้งที่ผมเขียนขึ้นมาตามความรู้สึกตัวเอง ร้อยเรียงเรื่องราวไปตามอารมณ์ แล้วหยิบให้คนอื่นเข้ามาอ่านเป็นครั้งแรก ใช่ว่าผมไม่เคยแสดงความคิดเห็น 
                          แต่การแสดงความคิดเห็นโดยเจาะจงผู้รับ                            ทำให้ผมไม่สามารถแสดงในทุกอย่างที่ผมคิดออกมาได้ 
     ผมมักกลัวว่าคนนั้นคนนี้จะคิดอย่างไรกับความคิดเห็นที่ผมแสดงออกมาในตอนนั้น กลัวว่าสิ่งที่ผมพูดออกมาอาจจะทำให้เสียบรรยากาศ และมันเป็นบ่อยครั้งจริงๆเมื่อมีใครสักคนในกลุ่มขอความคิดเห็นที่ต้องใช้ทัศนคติส่วนตัวมาตอบ เช่น ครั้งนึงมีคนถามขึ้นมาว่า อะไรที่ทำให้คุณรู้สึกสงบใจจริงๆ ทุกคนต่างตอบกันไปในแบบของตนเอง เมื่อถึงทีของผม ผมตอบคำถามกลับไปว่า การนอนหลับเพราะการนอนหลับทำให้เราลืมโลกแห่งความเป็นจริงที่วุ่นวาย แต่มันก็เหมือนกับการกินเหล้า เป็นแค่การหลอกตัวเองว่าเรานั้นสงบสุขแล้ว แล้วหลังจากนั้นทุกคนก็เงียบ แม้บางคนจะบอกว่าเป็นคำตอบที่ดี แต่มันก็ทำให้การถาม-ตอบจบลง ทุกคนเงียบและเริ่มพูดคุยกันในเรื่องอื่นๆ มันเป็นความอึดอัดอย่างนึงที่ทำให้ผมรู้สึกว่า ผมไม่ควรที่จะพูดออกไปเลย 
     
     แต่ครั้งนี้มันกลับไม่เหมือนกัน ผมเขียนออกมาโดยไม่ได้เจาะจงผู้รับ และมีคน 1 คนมาถูกใจในสิ่งที่ผมเขียน ไม่ว่าจะเป็นการถูกใจตามมารยาทหรืออะไรก็ตาม คุณทำให้ผมมีความสุขมาก ที่อย่างน้อยก็มีคนเลือกที่จะหยิบเรื่องของผมขึ้นมาอ่าน แม้ว่ามันไม่ใช่เรื่องที่สร้างสรรค์เลยก็ตาม มันทำให้ผมรูสึกดี ผมดีใจทุกครั้งที่มีคนอ่านในสิ่งที่ผมเขียน แต่ในครั้งนี้ ที่มันทำให้ผมรู้สึกว่า ดีแล้วที่ได้เขียนออกมา ตอนนี้ผมรู้แค่ว่า ผมอยากจะขอบคุณ ที่หยิบเรื่องของผมขึ้นมาอ่าน ขอบคุณ ที่ทำให้ผมมีกำลังใจมากขึ้น และขอบคุณ ที่ทำให้ผมคิดจะเล่าเรื่องราวต่างๆโดยไม่เจาะจงผู้รับต่อไป
ขอบคุณครับ 


SHARE

Comments