เรา “หลงรัก” ได้ง่ายแค่ไหน..?
การเดินทางคือเรื่องที่ผมไม่จำเป็นต้องเล่า...

10 วันในบาหลีของผมเริ่มต้นที่การดาวน์โหลดทุกแอปพลิเคชั่นในการ เอ่ออ เอิ่มมม .... หะ หาเพื่อนน่ะ (กลืนน้ำลาย) โอเค ความจริงคือ หากิ๊ก หาแฟน หา...ตามที่ทุกคนเข้าใจนั่นแหละครับ 

นี่คือความจริง เพราะเหตุนี้ผมถึงไม่เขียนถึงเรื่องราวการเดินทางของผม เพราะถึงแม้ผมจะพบเจออะไรมากมาย ใน 10 วันที่แบกกระเป๋าเป้เดินโดยไม่ยอมโบกแท็กซี่(ยกเว้นตอนจำเป็น) ทั้งอาหาร มิตรภาพ วัฒนธรรมและสิ่งแปลกใหม่ แต่ก็มีหนังสือมากมายเขียนถึงสิ่งเหล่านี้อยู่แล้ว และคงจะเขียนได้ลึกซึ้งและดีกว่าผมด้วย

และเรื่องที่ผมเขียนนี้จะไม่มีคนเขียนเลยงั้นหรือ?

มีสิ.. น่าจะมีนะ.. คงมีแหละ..

ใช่ครับ ผมใช้สิบวันในแดนสวรรค์ที่มีทั้งมนต์ขลัง เสน่ห์และความศักดิ์สิทธิ์(ในบางพื้นที่) เพื่อจะเป็นตัวของตัวเองที่สุด เพื่อจะเก็บเกี่ยวทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาให้ได้มากที่สุด และทุกอย่างจบลงที่ผมได้รู้จักตัวเองมากที่สุด นั่นก็คือ ผมหลงรักได้ง่ายแค่ไหน...?

พฤติกรรมอันตรายทั้งหมดตั้งแต่วินาทีที่เราสองคน match กัน การทักทายแรกเริ่มต้นจากผม กับหนึ่งวันให้หลังในการมาตอบ การพูดคุยดำเนินไปแบบ ถามเช้าตอบเย็น แต่ผมไม่ได้คิดอะไร ไม่ได้คิดมากเพราะผมรู้จักเกมส์นี้ ผมเล่นมาแล้วนับไม่ถ้วน ผมมีบาดแผลเต็มตัวและเต็มหัวใจจากการลงเล่นเกมส์นี้ตั้งแต่ผมยังไม่พร้อม เพราะงั้นในตอนนี้ผมคือ นักรบที่เก่งกาจ แม้ไม่ได้มีหน้าตาและภาษาที่ดี แต่ความมั่นใจของผมก็ถูกเสริมด้วยการที่ผมถูก match กับคนมากมาย และทุกคนเหมือนจะหาเพียงคู่นอนเท่านั้น แม้กระทั่งตัวเต็งที่ซึ่งตอนนั้นผมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาคือตัวเต็ง ก็มีหยอดๆเรื่องนี้ ผมเลยคิดเพียงว่าไม่ผมก็เขาแหละคงเขี่ยกันทิ้งสักวัน 

ทุกวันในบาหลีมีทั้งความหมายและไม่มีความหมาย ผมพบเจอเพื่อนจริงๆในเวลากลางวันและเข้าไปในโลกแห่งเกมส์นี้ในเวลากลางคืน มีเพื่อนนักเดินทางมากมายพากันพูดว่าผมโคตรโชคดีที่ได้มีโอกาสสัมผัสชีวิตแบบบาหลี เพราะแต่วันแรกในบาหลีของผม ผมก็ได้พบกับเพื่อนชาวบาหลี ที่แต่งตัวให้ผมแบบชาวบาหลีและพาผมเข้าวัดต่างๆแบบไม่ต้องควักเงิน เพียงปากหุบไม่ส่งเสียง ผมได้เรียนรู้การไหว้ขอพรแบบบาหลี ได้ทานอาหารบาหลีแท้ๆจากร้านข้างทางที่จะมีแต่คนบาหลีแวะเข้าไป และเพื่อนคนนี้ก็พาผมไปรู้จักเพื่อนคนอื่น และวงเพื่อนของผมก็กว้างขึ้น แต่ความเหงาไม่ได้ลดลงเลย..

ผมคุยกับหลายๆคนไปพร้อมกัน เพราะกฏหนึ่งที่ผมได้เรียนรู้จากเกมส์นี้ก็คือ คุณจะเจ็บที่สุดถ้าคุณกลายเป็นตัวเลือก และผมไม่ยอมที่จะเป็นแบบนั้น เพียงแต่คงจะปฏิเสธยากแล้วว่าชื่อและภาพของเขาคือสิ่งแรกที่โผล่ขึ้นมาแล้ว ผมพร้อมที่จะคว้าโทรศัพท์ตอบข้อความทันที...

และเมื่อผมเขียนมาถึงตรงนี้หลังจากผมลบสิ่งที่ผมเขียนเกือบทั้งหมด เพราะมันไม่ได้มีความหมายอะไรเลย กับเรื่องราวที่ผมพยายามสาธยาย เพราะความจริงคือผมหลงรักเข้าแล้ว มันง่ายขนาดนั้นเลยหรือ? ใช่มันง่ายมาก เพียงแต่ผมไม่รู้ว่าเพราะอะไร อาจจะเพราะเขาเลือกจะมาตอบผมทุกครั้งล่ะมั้ง อาจจะเพราะเขาทำให้ผมเลือกที่จะไม่นอนกับใคร อาจจะเพราะเขาเป็นคนเพียงคนเดียวที่รักษาสัญญา อาจจะเพราะเเววตาของเขาบ่งบอกว่าคิดกับผมเพียงแค่เพื่อนล่ะมั้ง ผมไม่รู้อะไรเลย เพียงแต่ตอนนี้ผมสลัดเขาออกจากความคิดไม่ได้เลย ผมยินดีจะพูดถึงเรื่องของเขาทั้งวัน เพื่อเติมเต็มช่องว่างที่เขาได้สร้างขึ้นในใจผมอย่างมหาศาลเพื่อให้เป็นพื้นที่ๆเขาจะเข้ามาอยู่ข้างในนี้ และการพยายามจะไม่รู้สึกอะไรดูเหมือนจะไม่ช่วยให้ดีขึ้นมาเลย..

ในตอนนี้เพลง Too good at good bye ของ Sam Smith ถูกเล่นขึ้นมาอัตโนมัติให้ตาย จะเล่นตลกไปถึงไหน ฮาๆๆๆ มาถึงบทสรุปและคำถามสำหรับผมแล้วล่ะ ว่าคนเราหลงรักได้ง่ายแค่ไหน? อะไรทำให้มันง่ายขนาดนั้น? ทำไมประสบการณ์ที่ผ่านมาไม่ช่วยอะไรเราเลยในการหลีกเลี่ยงความเจ็บปวด? 

ผมไม่รู้ว่าในโลกนี้ยังมีคนต้องการความรักในแบบที่ผมต้องการอยู่ไหม?
แต่ผมเลือกเข้าไปหาความรักผิดที่ด้วยแหละ ผมโทษตัวผมเอง เพราะที่ๆผมเข้าไปมันคือภาพฝันที่เราแต่งเติมมันจนเกินความจริง มีคนบอกรักแท้จะมาเมื่อเราพร้อม งั้นผมก็ไม่เคยพร้อมเลย เพราะผมรู้สึกได้เลยว่า มันจะไม่มีวันนั้น

อย่างน้อยก็สำหรับคนอย่างผมคนนี้ล่ะนะ 




SHARE
Writer
JoeyNineteen90
Astronaut
จักรวาลแห่งความ(ไม่)ลับ

Comments