คนที่ไม่ใช่ ที่ดันเข้ามาในเวลาที่เหมาะสม

"ตอนนี้แกยังคุยกับเขาอยู่ไหม?"
"ก็ยังคุยอยู่นะ แต่ไม่ได้ให้ความสำคัญอะไรแล้ว"
"..."

กลับจากเดินสยาม วันศุกร์ สิ้นเดือน และฝนตก
วิทยุบนรถเปิดเพลง good morning teacher ของอะตอม ชนกันต์

'รู้แล้วฉันเจอเธอเพื่อได้เรียนรู้ทุกอย่าง
ว่ารักแท้จริงไม่มั่นคงเสมอไป
หัวใจคนเปลี่ยนสีได้เร็วกว่าไม้กำลังผลัดใบ
อย่าไว้ใจคำว่ารักที่ใครบอกไว้'

เช้านี้เรายังคงทักไปเช่นเดิม 
อวดรูปกาแฟมิ้นท์เมนูใหม่ให้เขาดู 
ทั้งที่รู้ดีว่าเขาไม่กินกาแฟ
"ร้านนี้เราชอบมะม่วงโยเกิร์ตปั่น"
"ไม่ไหว มะม่วงปั่นมันดูหยึยๆ"
บทสนทนาขาดหายไปดังเช่นทุกครั้ง

พักหลังมานี้ ในทุกวันเราจะเป็นคนเริ่มต้น 
และถูกบังคับให้เป็นคนปิดท้ายเสมอ
เคยถามเหมือนกัน
"คุยกันนี่เบื่อไหม"
"ไม่เบื่อ ทำไมต้องเบื่อ"
"แล้วทำไมพักหลังหายไป ถามคำตอบคำ ไม่ชวนคุยเหมือนแต่ก่อน เราหมดtopicจะชวนคุยแล้วนะ"
"ติดเกมน่ะ"

ไม่ใช่ไหม...
คนเราเว้ย ถ้ามันอยากจะคุยจริงๆ
ตอนรอเกมโหลด มันก็ทักมาได้
ตอนเล่นแพ้ หัวร้อน มันก็ทักมาได้
ตอนกินข้าว นั่งขี้ ดูทีวี ก่อนนอน
มันก็ต้องมีเวลาสักนาทีแหละที่ทักได้
ถ้าคนมันอยากคุยจริงๆ

เราไม่เคยว่าเรื่องเขาติดเกมเลยนะ
แต่นี่มันไม่ใช่ เขาแค่เอาเรื่องติดเกมมาเป็นข้ออ้าง ก็เท่านั้น
แต่ก็ไม่เคยโวยวาย ไม่เคยหาเรื่องว่าเขาคุยกับคนอื่น
เราก็เป็นแค่หนึ่งในคนคุย รู้ดีว่าไม่มีสิทธิ์

แต่ต่อให้เป็นแค่คนคุย ก็อยากคุยให้เต็มที่ อยากเรียนรู้กันอย่างจริงจัง จะได้รู้ว่าความสัมพันธ์ของเราจะไปต่อได้ไหม ถ้ามันไม่ใช่จริงๆ เราก็อยากให้มันจบ ไม่ใช่ยืดเยื้ออยู่แบบนี้

ก็รู้แหละว่าคุณไม่ได้คิดจะไปต่อ และเราควรพอ ถ้าไม่อยากผูกพัน และติดคุณไปมากกว่านี้

"คุยไปอย่างงั้นแหละ เขาคือคนที่เข้ามาในเวลาที่เหมาะสม ก็เลยเสียดายถ้าวันนึงต้องเลิกคุยกัน แต่ลึกๆก็รู้ ว่าเขายังไม่ใช่อยู่ดี และเราเองก็คงไม่ใช่สำหรับเขาเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ปล่อยให้เราพยายามอยู่ฝ่ายเดียวหรอก"

ใช่... เราให้เหตุผลเพื่อนไปแบบนั้น



SHARE
Written in this book
You who came from Tinder

Comments