มนุษย์นี่แปลกเนอะ
มนุษย์นี่แปลกเนอะ น่าหลงใหลแต่ในขณะเดียวกันก็น่าหวั่นเกรง 

     พวกเขามักกำหนดความผิดบาปของตนให้เริ่มจาก 0 แต่กลับโยนความผิดเริ่มต้นให้ผู้อื่นถึง 10 โดยไม่มีแม้แต่จะนึกไตร่ตรองถึงความเป็นจริง เมื่อผู้อื่นที่ว่านั้นคือคนส่วนน้อยในสังคมของตน ในความเป็นจริงแล้วผู้คนเหล่านั้นไม่ใช่บุคคลส่วนน้อย แต่มนุษย์ส่วนใหญ่ต่างหากที่มักจะเมินเฉยหากว่าเรื่องนั้นๆไม่ได้มีผลได้ผลเสียกับตน 
                       แล้วทำไมถึงได้มีบุคคลส่วนน้อยเหล่านั้นขึ้นมาล่ะ                          ในเมื่อแต่เดิมพวกเขาก็เป็นคนสังคมเดียวกัน   
     มันเป็นเรื่องธรรมดาที่มนุษย์จะแสวงหาความมั่นคงในการอยู่รอดโดยการเกาะกลุ่มกัน แล้วจะทำอย่างไรให้คนในกลุ่มของตนเหนียวแน่นขึ้น คุณรู้สึกมั้ยว่า การมีแพะรับผิดสักคน แล้วคนๆนั้นก็ถูกทอดทิ้ง มันเหมือนเป็นการเชือดไก่ให้เหล่าลิงน้อยดูว่า ถ้าคุณแตกฝูงหรือแสดงตัวตนที่ผิดแปลกไปจากฝูง ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นมันจะออกมาในรูปแบบไหน และการจะหาแพะสักคนมันไม่ใช่เรื่องยาก แค่เริ่มมองหาจากคนที่ค่อนข้างอ่อนแอ คนที่ไม่มีอิทธิพลมากพอ คนที่มีความผิดพลาดให้ตำหนิมากมาย รวมไปถึงคนที่ตนไม่ชอบก็ด้วย มันง่ายมากสำหรับความผิดพลาด เพราะไม่มีใครไม่เคยผิด มันเพียงแค่ขึ้นอยู่กับว่า ใครเป็นคนผิดเท่านั้น เมื่อมีตัวอย่าง ผู้คนที่เหลือจะมีระเบียบมากขึ้น ร่วมมือกันมากขึ้น สามัคคีกันมากขึ้น ทำไมล่ะ เพราะมันเป็นเกราะไง คนส่วนมากที่อยู่ในสังคมนอกจากตัวคุณเอง พวกเขาเป็นเหมือนเกราะ เป็นเหมือนโล่ที่จะมาปกป้องตัวคุณ เพราะเป็นพวกเดียวกันจึงสนับสนุนกันและร่วมกันผลักไสคนส่วนน้อยไปเป็นแพะเพื่อปกปิดความผิดของพวกตน

     และมันก็แปลกอีกเช่นกัน ที่ในใจลึกๆของมนุษย์แพะผู้หน้าสงสารกลับยังยึดมั่นในเส้นทางเดิมๆของตน ไม่ว่าภายนอกนั้นจะเลือกแสดงออกมาว่าอย่างไร ยอมรับความคิดของคนในสังคมเดิมแล้วเดินกลับเข้าไป หรือเลือกที่จะเดินเข้าไปในสังคมใหม่ที่มีความคิดที่คล้ายคลึงกับตน

     เพราะมนุษย์มีความคิดเป็นของตัวเอง เราแต่ละคนมีแนวคิดที่แตกต่างกัน แม้จะมีคล้ายแต่มันไม่ใช่คำว่าเหมือน ทุกสิ่งมันมีความต่าง ขึ้นอยู่กับว่าคุณจะยอมรับความแตกต่างนั้นแล้วมาพัฒนาความคิดตนเอง ทำให้มันตกตะกอนแล้วหาบทสรุปร่วมกัน หรือเลือกที่จะทำลายความแตกต่างนั้นแล้วเลือกที่จะจมอยู่กับจุดๆเดิมของตัวเอง แม้ว่าคุณกำลังทำให้คนส่วนน้อยเหล่านั้นกลายเป็นแพะอีกครั้งก็ตาม ในบางครั้งคุณอาจจะรู้สึกว่า "ทำไมพวกเขาไม่ทำตามที่ฉันพูดบ้างเลย" "ทำไมถึงฟังแต่คนๆนั้นล่ะ" "คำพูดของฉันไม่สำคัญเลยหรือ" ยอมรับซะ คุณไม่สามารถบังคับใครต่อใครได้ นอกจากว่าคนๆนั้นเห็นประโยชน์จากคุณ ยอมปิดบังความไม่เห็นด้วยจากภาพนอกแต่ภายในกลับเด่นชัดถึงความแย้ง ดังนั้นจงแสดงความคิดเห็น โดยไม่ต้องคาดหวังถึงการถูกยอมรับ และจงเปิดรับความแตกต่างเข้ามาในชีวิตแค่นั้นเอง


 
SHARE

Comments