เมืองจำลอง
กลอนสุภาพ โดย ชนุธนา แสนเหม
มีรูปกายสายใยได้ประสาน
ดังเทพท่านประทานพรยิ่งใหญ่
มีมนุษย์จุติอยู่ภายใน
เลี้ยงอยู่ในท้องสมุทรก็หลุดมา

ออกจากน้ำมีชีวิตบนอ้อมอก
มารดารักปักปกอยู่รักษา
ดื่มเลือดเนื้อเชื้อไขในกษิรา
ดื่มคุณค่าความรักประจักษ์ใจ

เมื่อถึงวัยแม่ตั้งไข่ไม่ให้ล้ม
เราเซซมจมพื้นยืนมิไหว
แต่มีพ่อมีแม่ช่วยดึงไว้
ค้ำจุนให้ลูกหยัดยืนชื่นอุรา

โตขึ้นมาก็รู้ตนเป็นคนหนึ่ง
บนโลกซึ่งมนุษย์อื่นอยู่ทั่วหล้า
ทั้งเด็กใหญ่ชายหญิงดูดาษดา
สำนึกว่าข้าคือหนึ่งในพลเมือง

จำต้องพรากจากกอดพ่อและอกแม่
มาเล่นแร่แปรธาตุเรียนศาสตร์เฟื่อง
ต้องดิ้นรนทำตนให้รุ่งเรือง
เพราะตัวเมืองเลื่องชื่อคือสังคม

มีเพื่อนรักมักจี่ที่ชื่นชอบ
มีชื่อเสียงช่วยกอปรประคบประหงม
ได้ปัจจัยได้วัตถุมาชืิ่นชม
ได้อารมณ์ตรมไว้ในโอษฐ์องค์

หลายสิบปีที่เติบใหญ่บนพื้นหิน
ก็เคยชินชาฝ่าเท้าเราลุ่มหลง
จากฤทัยที่เศร้าสร้อยก็ปลดปลง
จากเที่ยงตรงก็เลี้ยวลดถดลงคลอง

เริ่มห่างเหินจากอ้อมกรบุพพชาติ
ไปเก่งกาจสามารถอาจฉลอง
จรัสแสงแกร่งกล้ากลางครรลอง
แต่กลับนึกลำพองเดินเลยไป

พอมีมากก็ยิ่งอยากมียิ่งกว่า
อยากเป็นชาติองอาจกว่าใครไหน
เปลี่ยนจากผิดให้คิดถูกสมดังใจ
ลืมสำนึกตรึกในชีพที่ตนมี

ขี่บนหลังเสือแล้วมิแคล้วกลับ
เริ่มย่อยยับยืนไม่ไหวไม่อาจหนี
เมื่อนึกย้อนยังคำพ่อแม่อีกที
ก็รู้ดีนี่คือเมืองจำลอง

เมืองจำลองสั่นสะท้านเพราะท่านเลือก
เมืองจำลองกลิ้งเกลือกเพราะผุดผ่อง
เมืองจำลองเหือดแห้งเลือดถูกกรอง
เป็นชีวิตจำลองไว้ในธานี

มนุษย์นี้เหมือนหมากตัวเล็กจ้อย
ที่เดินคล้อยกลางพยับมิอาจหนี
หากคิดผิดก็ทรุดฉุดไม่ดี
ก็อาจหายในวารีที่รองพื้น

ถึงรู้ว่าอนาคตเราต้องหนี
แต่สุดที่ก็ต้องหยุดมิอาจฝืน
จงนึกคิดก่อนเลือกยืนบนจุดยืน
ในวันคืนของเหล่าชนเมืองจำลอง

เพราะพ่อแม่อาจมิได้กอดเจ้าแล้ว
เพราะพวกแคล้วจะหายไปไม่ย้อนส่อง
เพราะอาจไร้ผู้ใดมาเหลียวมอง
เพราะทุกช่องคือกำหนดโดยเจ้าเอง.

SHARE
Written in this book
กวีเด็ก
เรื่องของเด็กเลวในดินแดนที่เต็มไปด้วยบทความสั้นๆ
Writer
IAMCHANOON
Summoner
หนึ่งปีแห่งความสุขและการสูญเสีย

Comments