ตุ๊กตาแห่งความหวัง
ผมเคยบอกตัวเองเอาไว้ในวัยเด็ก

ผมชอบที่คนอื่นยิ้ม และมีความสุขได้เพราะผม

อยากจะมีตัวตน และเป็นที่รัก

อย่างน้อย แค่ในสายตาแมวสักตัวก็ยังดี



อยากจะให้ตัวเองเป็นเจ้าของรอยยิ้มของผู้คนได้

ผมพยายาม ทุกๆ ทางเลยจริงๆ




“นายจะทำให้คนอื่นยิ้มได้ยังไงถ้าตัวนายไม่มีความสุข”


 
ใครคนหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่ทั้งเพื่อน คนรัก หรือเป็นอะไรกันเลยบอกกับผมในวันที่ผมล้ม ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงใดๆ จะผลักตัวเองให้ลุกขึ้นใหม่

เขาให้ตุ๊กตาแก่ผม มันคือตุ๊กตาล้มลุก

เขาให้มันเป็นคำพูด และนั่น มันคือของขวัญ




“นายต้องมีความสุขก่อนจะส่งความสุขพวกนั้นไปให้คนอื่นสิ” 


มันเรียกว่าตุ๊กตาดารุมะ

ตุ๊กตาที่ไม่ยอมล้ม ไม่ว่าจะผลักมันไปกี่ครั้งก็ตาม



ผมกอดมันไว้แนบอก ก่อนที่จะได้กล่าวคำขอบคุณใดๆ เขาก็หายไป



ผมเคยตามหาเขา แต่ไม่ว่าที่ไหนก็ไม่มีวี่แววใครคนนั้นเลย

ผมมีความคิดดีๆแวบเข้ามาในหัว

ถ้าผมตามหาเขาไม่เจอ ผมจะให้ตัวอักษรตามหาเขา

ให้ความบันเทิงได้ผ่านไปเจอเขาในวันที่เหงาใจ

ให้เรื่องเศร้าใดๆ คลายไปกับกำลังใจที่ผมสร้าง

ให้บทเพลงในเรื่องราวของผม ช่วยอยู่ข้างเขาในวันฝนพรำ

ปล่อยให้ตัวอักษรของผมตามหาและตอบแทนเขาแทนตัวผมเอง

 
ขอบคุณนะ คนแปลกหน้าในวันนั้น 

กับคำพูดที่ช่วยให้มีแรงลุกขึ้นมาใหม่ 









ขอให้คำขอบคุณของผมไปถึงคุณได้ในสักวัน 






SHARE
Written in this book
A คือจุดเริ่มต้น A คือคะแนนดีเยี่ยม 
ไม่เกี่ยวกับวิชาเรียนในห้องแน่ๆ
Writer
grumpyboy
writer
รู้สึกเหมือนมีผีเสื้ออยู่ในท้อง แต่จำไม่ได้ว่ากินมันเข้าไปเมื่อไหร่

Comments