คุณ...
รักคุณมากไป
จนเหมือนฉันทำร้ายตัวเอง 



'ไม่ไปไม่ได้หรอคุณ ขอร้อง' 

'อยู่หรือไปตอนนี้ก็มีค่าเท่ากันหรือเปล่า ?'

'คุณ...ไม่เอาอย่าพูดแบบนี้ เราขอโทษ' ชายหนุ่มตรงหน้าฉันกำลังกุมมือพร้อมกล่าวอ้อนวอนอยู่เป็นล้านประโยค 

เป็นครั้งแรกที่เขาจับมือฉันแล้วฉันรู้สึกเฉยชา
เป็นการมองหน้ากันแล้วพบเพียงแต่ความเจ็บปวด
ที่ฉายอยู่ในดวงตาคู่งาม

'ที่ผ่านมาคุณเอาแต่พูดคำว่าขอโทษ' ฉันเงียบไปพร้อมกับการกลั้นสะอื้น เขาใช้นิ้วโป้งซับน้ำตาฉันอย่างอ่อนโยน เป็นฝ่ายที่จะไปเองแท้ๆแต่ความรู้สึกที่ว่ารักยังคงอยู่ไม่เคยจางหายไปไหน

'...'

'คุณก็รู้เราไม่เคยโกรธคุณซักครั้ง เวลาคุณผิดนัด คุณไม่รักษาสัญญาเพราะเราให้โอกาสคุณมาตลอดเลยแต่เราไม่ชอบที่คุณไม่จัดสรรเวลาส่วนตัวกับเวลางาน ตอนนี้คุณหายดีแล้วด้วย เราว่าคุณคงอยากให้เวลากับงานมากๆ มากกว่าที่ให้กับเรา'

'คุณโกรธเราก็ได้นะ เรายอมจริงๆ ยอมทุกอย่างแค่ไม่ไปจากกันได้ไหม' ฉันควรจะให้จริงๆหรอ...เป็นคำถามที่วนอยู่ในหัวฉันตลอดการคุยครั้งนี้ ถ้าเป็นเหมือนตอนนั้นอีกจะทนยังไงไหว

'คุณรักเราไหม' รักสิ ทำไมจะไม่รัก เขาโง่รึเปล่าถามมาได้ยังไงกัน

'ที่คุณเอาแต่ร้องไห้เพราะอะไร เพราะคุณยังรักเราใช่ไหมแล้วทำไมคุณถึงต้องบอกเลิกเราด้วย' เขายังคงเป็นเหมือนเดิม ถามหาเหตุผลและตั้งข้อสงสัยในทุกสิ่งอยู่เสมอ

'คุณ...คุณรู้ไหม เราคิดว่าที่ผ่านมาเรารักคุณมากเกินไปด้วยซ้ำ รักคุณจนเราแทบจะไม่รักตัวเองแล้ว' ฉันตอบเขาไปด้วยความรู้สึกทั้งหมดของตอนนี้

'...' 

เขาดึงตัวฉันเข้าไปกอดให้ซึบซับถึงความรักทั้งหมดที่มี แรงสะอื้นของฉันเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆหยาดน้ำตาเปียกชุ่มเสื้อเชิ้ตตัวโปรดของชายหนุ่มที่กำลังโอบกอดฉันไว้ เขาลูบหัวและปลอบโยนฉันอย่างอ่อนโยนอย่างที่เคยทำเวลาฉันร้องไห้

'คุณ' เป็นเขาที่เรียกฉันและมีท่าทีเหมือนจะพูดอะไร

'...'

'ขอโทษจริงๆที่ทำให้สิ่งที่คุณกังวลมันเกิดขึ้น เราจะไม่ทำงานจนตัวเองเพลียแบบนั้นอีกแล้ว'

'เราไม่เข้าใจคุณเลย ทำไมคุณไม่รักตัวเอง คุณจะให้เรารักคุณอย่างเดียวก็ไม่ใช่ปะ เราอยู่่ดูแลคุณไม่ได้ตลอดนะเว่ย'

'เราขอโทษจริงๆคุณ เราคิดแต่ว่าถ้าทำงานเยอะๆก็จะสร้างครอบครัวที่มั่นคงได้ไวขึ้น'

'คุณ ครอบครัวเราต้องช่วยกันสร้างไม่ใช่หรอ ถ้าให้คุณพยายามอยู่คนเดียวมันก็ไม่แฟร์ปะ'

'ครับ อย่าร้องไห้อีกเลยนะ เราไม่อยากเห็นน้ำตาคุณเลย'

'คุณรู้ปะตอนเรารู้เรื่องว่าคุณหลับในแล้วขับรถเสียหลักจนต้องเข้าICUเรารู้สึกยังไง' พอมาถึงตรงนี้ฉันสะอื้นหนักกว่าเก่า วันนั้นเป็นวันที่รู้สึกแย่มากจริงๆเพราะการทำงานจนดึกดื่นของเขามันทำให้สิ่งที่ฉันกลัวมาตลอดเกิดขึ้นคืออาการที่ร่างกายอ่อนเพลีย...และเป็นขณะขับรถ

'เราแม่งโคตรแย่เลยวันนั้น อยู่เฝ้าคุณจนไม่สนใจอะไร จนคิดได้ว่าคุณแม่งรักงานมากกว่าเราแน่ๆ ใช่ปะ' ฉันเงยหน้ามองและเขาส่ายหัวมาเป็นคำตอบพร้อมจูบลงที่หน้าผากของฉันอย่างแผ่วเบา

'เราใส่ใจคุณน้อยไปใช่ไหม ทำไมเราไม่เคยรู้เลยว่าคุณคิดอะไรไปมากมายขนาดนี้' เขาพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ เขาหยุดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ

'ต่อจากนี้คุณให้้โอกาสเราได้ไหม ให้โอกาสทำให้รักเรามันเท่ากันคุณจะได้ไม่รักเรามากไปจนเหนื่อย'

'...' ฉันเงียบ ไม่ใช่ว่าไม่รักแต่เพราะรักมากจนกลัวว่าเหตุการณ์มันจะซ้ำรอย คบกันมาตั้งกี่ปีทำไมฉันจะไม่รู้ว่านิสัยเขาเป็นยังไง งานมาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ

'นะคุณ...ให้โอกาสเรานะ'

'ให้โอกาสเราได้ทำให้รักเรามันเท่ากัน'

'ให้โอกาสเราได้แก้ตัว'

'ให้โอกาสเราได้รักคุณ'

'พอเถอะคุณ' ร่างสูงตรงหน้าชะงักการกระทำต่างๆทันที ฉันถอนหายใจแล้วพูดต่อว่า

'คุณรู้เปล่าว่าสำหรับคุณ...โอกาสสุดท้ายมันไม่มีจริง'


ถือเป็นเรื่องสั้นที่อินมาจากการฟังเพลงก็แล้วกัน.


SHARE
Written in this book
Heartbreaking
เรื่องราวที่ถูกแต่งขึ้นจากหัวใจที่แตกสลาย

Comments