ปวดหัว
ลึกลงไปในความนึกคิด  ที่ราวกับขึ้นสนิม
ความเจ็บปวดเริ่มแรกจู่โจมที่บริเวณกล้ามเนื้อ
ที่ถูกใช้น้อยที่สุดในชีวิตประจำวัน... หัวไหล่คุ้มแคบภายในเสื้อเชิ๊ตสีขาวไร้ทรวดทรงที่มีรอยขีดระหว่างนั่งอยู่ข้างริมหน้าต่าง ก็รู้สึกว่าได้ยินเสียงฝนตก

ความคิดที่ยังประกอบไม่เสร็จค่อยๆก่อตัว
และแทรกซึมอยู่ในเส้นใยประสาทมืดจากทาง
ด้านหลัง... ภายในสมองเส้นเลือดที่เริ่มปูดและบันดาลความเจ็บปวดเข้าสู่ขมับทั้งสองข้าง...
ตาเริ่มลาย  วิงเวียนศีรษะ

เอาอีกแล้ว... มาอีกแล้ว...
เหมือนฝนที่ตกๆหยุดๆในช่วงนี้
ความคิด วิตกกังวล อยู่ตลอด
เกี่ยวกับสภาพร่างกายที่ทรุดโทรม
เพราะความเครียดอย่างหนัก

ฉันเริ่มปลูกต้นไม้เยอะขึ้นในบ้าน
เลี้ยงปลาทองห้าตัว  เพื่อความเพลิดเพลิน
ทุกวันฉันจะให้อาหารด้วยระบบอัตโนมัติ ... 
เช็คสภาพน้ำในตู้ปลา และฮีทเตอร์ทำความร้อน
คลายความหนาวให้กับพวกมัน

บางทีก็คิดว่า... ปลาทองสุขภาพดีกว่าเจ้าของ...
ทั้งที่จริงพวกมันเป็นสัตว์พันธุกรรมที่ถูกมนุษย์
ดัดแปลงให้มีสีสวย  แลกกับการป่วยโรคง่าย

หมอบอกกับฉัน ใบหน้าคล้ายคนเมา
ความง่วงซึมเริ่มถามหามาซักระยะ

ข้อความที่หมอพูดให้ฟัง 
ยังพอจับความรู้สึกได้ลางๆ ว่า...
ให้เลี่ยงของทอด งดดื่มกาแฟ
งดคอมพิวเตอร์ พักผ่อนให้เพียงพอ... 
ซึ่งที่หมอกล่าวมาไม่ได้ทำ 
จะยิ่งเครียดหนักกว่าเก่า

ไม่ดื่มเหล้าใช่ไหม... 
จากสีหน้าฉันตอบว่า นานๆครั้ง

ตัดภาพมาที่บ้าน... บรรยากาศหงอยเหงา
ถ้าฝนไม่ตก ฉันอยากออกไปหากล้วยไม้
สวยๆมาแขวนไว้ที่บ้าน...

ฉันเริ่มเปิดเพลงโลไฟล์ที่เป็นรูปการ์ตูนในยูทูป
เช่นเดียวกับชีวิตที่สะดวกใจในความเหงาเงียบ

ไม่รู้ว่าอยากจะพูดระบายอะไรกับใคร
เพราะฉันเป็นเพียงหนึ่งชีวิตที่ไม่มีครอบครัว
ไม่มีแม้สายเลือด... ในตอนนี้ทุกอย่างว่างเปล่า

ความปวดหัว... 
ชนิดที่เกิดจากการหักดิบในหลายอย่าง...
หลายๆความหมาย... หลายๆความสัมพันธ์
หลายๆสิ่งที่ชอบทำ  กลายเป็นหยุดนิ่ง
และหายไปพร้อมกับผู้คนรอบๆ

ฉันเลือกที่จะอยู่คนเดียวอย่างหนัก
เป็นครั้งที่สอง... ผ่านมาหนึ่งปีแล้ว
สิ่งที่ผ่านมาช่างยาวนาน ...
แต่ในความรู้สึกของฉันกลับสั้นมาก
และในระหว่างนั้น... 

ฉันออกอาการไม่ค่อยดีนัก ดูเหมือนว่า
ความรักเป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันจะคิดถึง

บางทีอาจจะไม่ใช่ความรัก...
แต่ฉันก็อยากจะคุยกับใครซักคนจริงๆ
ยังคงนั่งมองเม็ดฝน เช่นเดียวกับเมื่อวาน
ด้วยท่าทางคล้ายรูปปั้นของนักครุ่นคิดเสมอ

และนี่...
ขณะปวดหัวอยู่ตอนนี้
ใครจะรู้หรือเปล่า...

เจ้าคนตัวเล็ก
เอาแต่โกรธฉันอยู่ได้


SHARE
Written in this book
Evil heard the billionth voice
ฉันได้ยินพวกเขา และพวกเขาเป็นฉัน

Comments