ยังไม่มีชื่อเรื่อง
-1-

ฉันเอียงคอมองแม่ก้มลงคุยกับต้นไม้…ต้นมะลิ ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเสียยิ่งกว่าตอนคุยกับลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองแล้วแอบอมยิ้ม

“ไหน วันนี้หิวรึยัง สบายดีไหมเอ่ย” แม่ถาม

ต้นไม้คงจะตอบอะไรสักอย่างกลับมาแล้ว แม่ถึงได้พยักหน้าแล้วฮัมเพลงเบาๆ พลางรดน้ำใส่กระถางอย่างสบายอกสบายใจ

ฉันก้มลงมองต้นแก้วที่แม่เพิ่งปลูกลงดินข้างๆ เท้าตัวเอง

ใบไม้สีเขียวไหวนิดๆ ตามลมที่พัดมาอ่อนๆ

ฉันได้ยินเสียงนกลอยมากับลม เสียงของยามเช้า

“สวัสดี” เผื่อมันจะตอบกลับฉันมาบ้าง

มันไม่ตอบ

ฉันลองกระซิบอีกรอบ

มันก็ยังไม่ตอบ

แหม

“แกไม่ชอบฉันเหรอ”

ใบไม้ร่วงจากต้นแก้วต้นพี่ที่อยู่ไม่ห่างกันไป

ฉันเลยเดินเข้าบ้าน

แม่ยังยืนคุยกับต้นไม้อยู่ตรงนั้น



-2-

แม่เข้าไปในบ้านแล้ว น่าจะดูละครอยู่

ฉันค่อยๆ แอบออกมาจากบ้าน เลื่อนปิดประตูไม้ให้เบาที่สุด แล้วย่องไปที่โรงจอดรถ ฉันจอดรถจักรยานวินเทจสีขาว จักรยานคันโปรด ฉันจอดไว้ตรงนั้น จอดไว้ข้างๆ รถเก๋งสีขาวของแม่

แม่ล็อดรั้วหน้าบ้านไว้ แต่ฉันแอบหยิบกุญแจออกมาแล้ว กุญแจอันที่หนาที่สุดในลิ้นชัก แอบอยู่หลังกระเป๋าสตางค์ของแม่

ฉันไขกุญแจ

ถ้าฉันรีบกลับมา แม่คงไม่รู้ว่าฉันหนีออกไป

ฉันหย่อนกุญแจใส่กระเป๋าเสื้อด้านซ้าย

แล้วปั่น



-3-

ฉันปั่น

ลมพัดมาปะทะหน้า ทิศทางลมเหมือนจะสวนทางกับทิศที่ฉันมุ่งหน้าไป ทั้งที่ความจริงแล้วมันก็อยู่ของมันอย่างนั้นเฉยๆ

ฉันอยากลองปล่อยมือจากด้ามจับสองข้าง

แต่กลับกำแน่นขึ้น

เมื่อเลี้ยวซ้ายครบสองครั้ง ฉันค่อยหายใจคล่องขึ้นหน่อย

ใกล้จะถึงแล้ว

สีฟ้าๆ สีขาวๆ สีเขียวๆ

ฉันยิ้ม



-4-

ฉันหัวเราะ

หัวเราะพลางขับจักรยานหลบทรายบนพื้นถนน

แม้จะเป็นถนนแบบที่รถขับสวนทางกันได้ แต่ฉันครองทั้งสองเลนส์ไว้เป็นของฉันแค่ผู้เดียว ฉันขับไปทางซ้าย ทางขวา ฉันจะขับอย่างไหนก็ได้ ตามแต่ใจฉันต้องการ

ฉันแทบจะกระโดดลงจากจักรยานเมื่อไปถึงที่ประจำ ใกล้ๆ กับศาลาไม้สีขาว จักรยานล้มลงไปนอนนิ่งอยู่ที่พื้น แต่ฉันไม่ใส่ใจ

ฉันได้ยินแค่เสียงคลื่น

เสียงคลื่นกระทบฝั่ง

ฉันวิ่งออกไปข้างล่าง ตรงที่คลื่นอยู่

ก่อนจะไปถึงทรายละเอียด จะเป็นทรายที่ไม่ค่อยละเอียด ทรายตรงที่เดินสะดวกจริงๆ ไม่ใช่ทรายแห้ง แต่เป็นทรายเปียก อันนี้ใครๆ ก็รู้

ฉันอยากทิ้งตัวลงนอนให้ทะเลได้กอดร่างของฉันเอาไว้ แต่ทำไม่ได้

คลื่นทะเลเคลื่อนตัวเข้ามากระทบกับข้อเท้าฉันเบาๆ ราวกับเชิญชวน

ฉันส่ายหน้า



-4-

ฉันหันไปมองทางขวามือ

มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่

เขาหน้าตี๋ ผมสั้น ใส่เสื้อดูมีราคาเลยทีเดียว

เขาน่าจะเป็นนักท่องเที่ยว

แถวนี้มีรีสอร์ทอยู่สองสามแห่ง น่าจะมาจากหนึ่งในนั้น

“เธออยู่แถวนี้เหรอ” เขาถามอย่างนั้น น้ำเสียงของเขาก้องกังวาน กังวานเสียจนทำให้หน้าฉันขึ้นสี

ฉันรีบขยับตัวหนีจากน้ำทะเล

แล้วส่ายหน้า

“อ้อ เธอไม่ได้อยู่แถวนี้ ก็คือเธอมาเที่ยวอย่างนั้นสิ”

ฉันส่ายหน้าอีกรอบ

“อ้อ” เขาว่าแค่นั้น

ความเงียบนั้นไม่ได้ดูน่ากลัว

ฉันเลยหันไปมองเขาตรงๆ

ผู้ชายคนนี้ คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉัน เขามีใบหน้ากลมๆ ผิวเนียน เส้นผมสั้นนั่นดูปราดเดียวก็รู้ว่าดูแลอย่างดี

รอยยิ้มของเขา..

ฉันยิ้มตอบ ยิ้มแบบเดียวกัน

เขากระพริบตา นั่งลงแหมะบนทรายสีเนื้อ ตรงที่มันไม่ค่อยละเอียด

ฉันมองเท้าตัวเอง เท้าของฉันสีไม่เท่ากัน ฉันไม่ได้ทากันแดดที่เท้า

อันที่จริง ฉันไม่ทากันแดด

ฉันเดินไปนั่งใกล้ๆ ห่างจากเขาเพียงไม่ถึงสองคืบ

ครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น ฉันปั่นจักรยานกลับบ้าน

ใบหน้าของเขา ความเงียบระหว่างเรา ฉันไม่ได้ลืม

SHARE

Comments