Just hear me cry.
มันเริ่มจากที่ฉันเมินเฉยต่อความเจ็บปวด ฉันเป็นนักเมินเฉยต่อความเจ็บปวดไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยไปจนถึงเรื่องที่ไม่ควรจะปล่อยไป ทั้งที่มันเจ็บเป็นบ้าแต่ฉันบอกกับตัวเองเสมอว่าลืมมันไปซะและทุกอย่างจะดีขึ้น

...แต่ฉันไม่เคยลืมมันหรอก

วันนี้สิ่งที่ฉันหลีกเลี่ยงตลอดได้เกิดขึ้น ยินดีต้อนรับสู่โลกใบเก่า ไม่มีใครนอกจากเธอ ไม่มีอะไรนอกจากความว่างเปล่า และหลักฐานของความเจ็บปวดบนข้อมือเล็กๆนี่ ไม่มีใครแคร์ความรู้สึกโง่ๆของเธอหรอก ต้องโทษตัวเองที่ปล่อยให้โลกนี้เข้ามาทำร้ายเธอเอง

ความรู้สึกได้ก่อตัวเป็นก้อนสีดำ มันเป็นระเบิดเวลาดีๆนี่เอง

เวลาตีสามแบบนี้จะมียังมีใครตื่นอยู่บ้างไหมนะ
(ฮัลโหล)
“วางคุยเป็นเพื่อนไหม”เธอกรอกเสียงเรียบไร้อารมณ์ใส่โทรศัพท์
(อื้อ...ว่ามาสิ)
“...”ถึงจะเป็นแบบนั้นแต่เธอกลับไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไร ทุกอย่างอัดแน่นแต่ถูกปลดปล่อยออกเพียงความว่างเปล่า
(ถ้ามึงไม่พูดกูจะวางแล้วนะ)
“อื้อ...วางไปเลย”

การข่มตานอนหลับไม่ใช่ปัญหาของเธอเพราะเธอเป็นนักเมินเฉยต่อความเจ็บปวด
....เพียงแค่เม็ดเดียวเธอจะลืมทุกอย่างในวันนี้


เธอต่อสายหาใครบางคนอีกครั้ง
(ฮัลโหลว่าไงลูก)
“ทำอะไรอยู่คะ?”หัวใจของเธอรู้สึกดีเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย
(ทำงานลูก หนูมีอะไรรึเปล่า?)
“เปล่าค่ะ...แค่อยากได้ยินเสียงเฉยๆ”เธอตัดสินใจตอบสิ่งที่ตรงกับข้าม แค่นี้พวกเขาก็เหนื่อยแล้วอย่าเอาปัญหาของตัวเองไปทำให้พวกเขาไม่สบายใจเลยดีกว่า
“หาอะไรกินด้วย...รักพ่อนะคะ”

เธอเดินไปตามทางมืดๆนั่นแม้ในครั้งนี้แทบจะไม่เหลือแรงแล้วก็ตาม ดวงตาของเธอพร่ามัวไปด้วยน้ำใสๆ แต่มันไม่เคยไหลออกมา มันแค่อยู่ตรงนั้น เพื่อย้ำเตือนว่าโลกของมันเจ็บปวดแค่ไหน

เธอตัดสินใจต่อสายหาสายสุดท้ายที่เธอคิด คงจะไม่โทรหาใครอีกแล้ว
(ฮัลโหล)
“อื้อ...”
(เป็นอะไรรึเปล่า?)
“...”คำถามธรรมดาที่ทำให้ความเข้มแข็งของเธอพังทลายลงอย่างไม่น่าเชื่อ 
....ทำไมกันนะ?
(มีอะไรเล่าได้นะ)ปลายสายย้ำอีกครั้งจน เธอไม่สามารถควบคุมเสียงให้เป็นปกติได้อีก
“อื้อ...”ไม่มีคำพูดใดๆหลุดมาจากปากของเธอ มีเพียงเสียงลมหายที่ผสมกับความเจ็บปวด
แค่ฟังเราร้องไห้ก็พอ

นั่นคือทั้งหมดที่เธอต้องการ
แค่นั้นจริงๆ

SHARE
Written in this book
เรื่องราว
Writer
Charmolypix
Writer / ordinary girl
She was like a drowning person,flailing reaching for anything that might save her.

Comments