การผจญภัยจากหน้าปากซอย
“ป้า! บะหมี่น้ำตกไม่งอก ถุงนึง” ผมบอกกับหญิงแก่ใบหน้าเหี้ยมเกรียม ที่กำลังลวกเส้นก๋วยเตี๋ยว

“อืม ไปนั่งรอก่อน” เธอบอกกับผมโดยไม่หันมามองหน้า

เฮ้อ แม่ค้าประสาอะไร หน้าไม่ต้อนรับลูกค้าเลย แต่ก็แปลก! ทำไมคนในร้านเยอะจัง ผมนับได้เกือบสิบคน คงจะทำอร่อยสินะ ถึงว่า! เมียผมย้ำนักย้ำหนา ว่าให้แวะซื้อตอนขากลับจากทำงาน ผมไม่เคยเข้ามากินร้านนี้หรอกนะ ถึงมันจะตั้งอยู่แค่หน้าปากซอยบ้านผมก็เถอะ

ผมเดินไปนั่งรอที่โต๊ะหินอ่อน คงจะรอนานหน่อยเพราะมีลูกค้าเยอะ แต่ไม่เป็นไรวันนี้ผมเลิกงานเร็วกว่ากำหนด เวลานอนมีอีกเพียบ

“นี่มึง...” เสียงหญิงวัยรุ่นบอกกับเพื่อน ดังมาจากโต๊ะข้าง ๆ ถ้าจะคุยกันดังขนาดนี้ ผมว่ามาคุยที่โต๊ะผมก็ได้นะ

“มึงรู้หรือเปล่า เมื่อวานแถวบ้านเรา มีคนโดนโจรจี้...” สัญชาตญาณสอดรู้สอดเห็นทำให้ผมหูผึ่ง โจรอะไรวะ ผมก็คนแถวนี้แต่ไม่เห็นได้ยิน

“ป้าข้างบ้านกูน่ะ โดนไอ้โจรมันเอามีดจี้เข้าให้ เห็นแกว่าเสียทองไปตั้งสามบาท”

“อุ๊ย!...ตายแล้ว ถึงกับใช้มีดเลยหรอ”

“ใช่สิ ป้าเขาเล่าให้กูฟัง ตอนนี้ส่งคนตามล่ากันให้ทั่ว”

“ตายล่ะ ถ้ามันเจอกู แล้วลากไปข่มขืนจะทำยังไงเนี่ย”

หึหึ ก็แค่ไอ้พวกโจรกระจอก ผมไม่กลัวพวกมันหรอก สมัยที่ผมทำงานกับหน่วยรักษาความปลอดภัย (ยาม) ผมเคยเจอกับพวกมันอยู่หลายครั่ง เห็นผมตัวเล็ก ๆ แห้ง ๆ แบบนี้ ซัดพวกมันหมอบไปหลายคนแล้ว

ชามก๋วยเตี๋ยวถูกนำมาเสริฟบนโต๊ะ ทำเอาผมสะดุ้ง

“เดี๋ยวป้า” ผมเรียกป้าเจ้าของร้าน เธอหันกลับมา

“ผมสั่งใส่ถุงไม่ใช่หรอ”

หญิงแก่มองหน้าผมมึน ๆ “อะไรนะ”

“เมื่อกี้ผมสั่งใส่ถุง แต่ป้าใส่ชามมา”

เธอหยิบชามก๋วยเตี๋ยวกลับไปด้วยท่าทางไม่พอใจ อะไรกันวะ! ผิดเองแท้ ๆ ดันมาทำค้อนใส่

ไม่นาน เธอก็กลับมาพร้อมกับถุงก๋วยเตี๋ยว “35 บาท”

“ห๊ะ!” ผมอุทานอย่างไม่รู้ตัว “ราคามัน 30 บาท ไม่ใช่หรอป้า”

“เพิ่มค่าถุง”

โอ๊ย! จะบ้าตาย เกิดมาไม่เคยพบ จะเอาเปรียบผู้บริโภคไปถึงไหน แค่ถุงพลาสติกโง่ ๆ ราคาคงไม่ถึงบาทด้วยซ้ำ เอ๊ะ! หรือมันคิดเพิ่มเพราะจะกวนตีนเราเล่นวะ

ผมรีบจ่ายตังแล้วเดินออกจากร้าน เกรงว่าถ้าอยู่ต่ออีกนิดจะได้กระทืบคนแก่

-------------

จากหน้าปากซอยถึงบ้านของผมที่อยู่ท้ายซอย ระยะทางถือว่าไกลเอาเรื่อง เวลาจะเข้าไปต้องตั้งสติดี ๆ เพราะมีซอยยิบย่อยเยอะพอ ๆ กับเขาวงกต หากเหม่อลอยอาจหลงไปโผล่อีกโลกหนึ่งก็เป็นได้

แล้วช่วงนี้รถมอเตอร์ไซค์คู่ชีวิตของผมดันเสีย เอาไปจอดทิ้งไว้อู่ไอ้แป๊ะชาตินึงได้ มันก็ยังซ่อมไม่เสร็จเสียที ผมจึงต้องเดินจากหน้าปากซอยมาท้ายซอย แบบนี้ทุกวัน เฮ้อ...ชีวิต

ถุงก๋วยเตี๋ยวห้อยโตงเตง มาพักใหญ่ สองข้างทางเต็มไปด้วยรั่วบ้านหลากสีสัน ผู้คนเอาแต่หดหัวอยู่ในบ้าน ชีวิตเมืองกรุงก็แบบนี้แหละ ต่างคนต่างอยู่ บางคนยังไม่รู้ชื่อเพื่อนบ้านเลยด้วยซ้ำ!

ผมเดินทะลุซอยนั้นออกซอยโน้น ซอยมันจะเยอะไปไหน! คนไม่เคยมาคงหลงตายอยู่ในนี้

“หยุด! อย่าขยับ” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง เอาแล้วไง

มันขยับเข้าประชิดตัวผม เอาบางอย่างที่มีปลายแหลมจ่อมาที่คอ รู้สึกว่าตัวมันไม่ใหญ่มาก น่าจะพอ ๆ กับผม

“หยุดอยู่นิ่ง ๆ กระเป๋าตังมึง กูขอละกัน” มันค่อย ๆ ล้วงไปที่กระเป๋ากางเกงของผม

ผมให้มันล้วงหยิบกระเป๋าสตางค์ โดยไม่ขัดขืน เมื่อมันเริ่มได้ใจ ไปสนเงินมากกว่ามีดที่จี้ผมอยู่

ถุงก๋วยเตี๋ยวถูกปล่อยล้วงลงพื้น ผมใช่จังหวะนั้น! ดึงมือที่จี้คอผมอยู่ไปด้านหน้า แล้วเอาหัวกระแทรกเข้ากับหนังหน้าของมันเต็ม ๆ

ผมบีบข้อมือของมัน จนมีดล้วงลงพื้น แล้วหันกลับมายัดกำปั่นเข้าหน้ามันไปอีกห้าหกตุ้บ

มันพยามวิ่งหนี แต่ผมคว้าไปที่กระเป๋าสะพายของมัน แล้วดึงกลับมาซัดอีกสามสี่ตุ้บ มันยอมทิ้งกระเป๋าสะพาย แล้ววิ่งหนีไปหางจุกตูด

“เฮ้ย! กระเป๋ามึงกูขอนะ ถ้าอยากได้คืนมึงก็ไปแจ้งตำรวจเอา ฮ่า ๆ” ผมตะโกนไล่หลังมัน อย่างสะใจ เล่นกับใครไม่เล่น ไอ้โจรกระจอก!

ผมเก็บถุงก๋วยเตี๋ยวขึ้นมาจากพื้น พรุ่งนี้คงมีเรื่องไปโม้ที่ทำงานแล้ว ว่าแต่...กระเป๋าที่ยึดมันมาได้จะเอาไปคืนตำรวจดีไหมหนอ ข้างในอาจจะเป็นทรัพย์สินของคนที่โดนปล้นก่อนหน้า

ทรัพย์สินหรอ! ผมหยุดนิ่ง จินตนาการถึงสิ่งที่อยู่ข้างใน ผมรีบเปิดกระเป๋าสะพายของไอ้โจรร้ายออก พบเงินสด สร้อยคอทองคำ โทรศัพท์ไอโฟนราคาครึ่งแสน

โอ้ว!...ผมจะทำยังไงกับของเหล่านี้ดี จะส่งให้ตำรวจ หรือจะเก็บไว้...เดี๋ยวนะ! ตำรวจไทยไว้ใจไม่ได้ มีข่าวเรื่องการทุจริตคอรัปชั่นอยู่บ่อย ๆ พวกมันอาจจะฮุบของไว้เอง แบบนี้ไม่เกิดประโยชน์แน่

หนี้สินผมมหาศาล เมียก็ต้องดูแล บ้านก็ต้องผ่อน รถผมก็พังคงจะซ่อมไม่ไหวแล้ว งั้นผมขอเก็บไปดูแลเองละกัน!

ผมสะพายกระเป๋า แล้วรีบเร่งฝีเท้า ต้องไปถึงบ้านให้เร็วที่สุด!

------------

อีกไม่กี่แยกก็ถึงบ้านแล้ว ผมจะทำยังไงกับทรัพย์สินเหล่านี้ดี เรื่องพวกนี้ใจร้อนไม่ได้ คงต้องรอให้เรื่องเงียบไปซักพัก ห้ามบอกใครเด็ดขาด เมียผมนี่ตัวแสบถ้ามันรู้ โลกต้องรู้ตาม เอ๊ะ!...หรือจะหาเรื่องเลิกกับมันไปมีเมียใหม่ดีนะ จะเอาให้สาวไปอีกซักสิบปี หึหึ ความคิดเข้าท่าแฮะ

ผมเดินสลับวิ่งมาเรื่อย ๆ จนมาหยุดเข้า! เมื่อเจอกับชายแปลกหน้าสองคนกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ข้าง ๆ ตู้โทรศัพท์สาธารณะร้าง พวกมันสวมเสื้อกั๊กกางเกงยีนส์ ไว้หนวดไว้เครา ดูแล้วไม่คุ้นหน้า หวังว่าคงไม่ใช่พวกเดียวกับไอ้โจรนั่นหรอกนะ

ผมพยามเดินให้ปกติที่สุด แต่ก็อดลุกลี้ลุกลนไม่ได้ ทำไงดีวะ! ถ้าพวกมันเป็นโจรผมคงเสร็จแน่

ผมค่อย ๆ ก้าวอย่างระวังตัว เมื่อใกล้จะผ่านพวกมัน ผมก็เร่งซอยเท้า อย่าเล่นอะไรแผลงนะเว๊ย!

“เดี๋ยวก่อนครับ” หนึ่งในพวกมันพูดขึ้น

ผมหยุดนิ่งไม่กล้าหันไปสบตา ทำยังไงดี จะวิ่งหนีเลยดีไหม

“ช่วยหันหน้ามาให้เราเห็นหน้าด้วยครับ”

เดี๋ยวนะ! คำพูดแบบนี้มัน... ผมหันหน้ากลับไปมองทั้งสอง

“พวกผมสองคนเป็นตำรวจนอกเครื่องแบบ”

นั่นไง! อะไรมันจะซวยขนาดนี้วะ ผมทำหน้ายิ้ม ๆ “ม...มี อะไรหรอครับ”

“พวกเราได้รับแจ้งว่าแถวนี้กำลังมีพวกโจรออกอาละวาดน่ะครับ ไม่ทราบว่าคุณ...”

“อ๋อ ผมไม่เห็นหรอกครับ ผมผ่านแถวนี้แทบทุกวัน หมาซักตัวยังไม่มี”

มันทั้งสองหันสบตากัน ผมใช้จังหวะนี้ “ไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ” ผมหันกลับมา จะก้าวเดินต่อ

“เดี๋ยวก่อนครับ”

เวรเอ้ย! อะไรของพวกมันวะ ผมค่อย ๆ หันกลับไป “ม...มีอะไรหรอ”

“จะว่าอะไรไหม ถ้าเราจะขอค้นตัวคุณหน่อย”

ให้ตายเถอะ! เพิ่งเป็นโจรได้ห้านาที เจอตำรวจซะแล้ว อะไรจะซวยขนาดนี้วะ

พวกมันทั้งสองก้าวเข้ามา จะค้นตัวผม “เฮ้ย! เดี๋ยวก่อน” ผมเดินถอยห่าง “จะมาค้นแบบนี้ไม่ได้นะ พวกคุณเป็นตำรวจจริงหรือเปล่า ผมก็ไม่รู้”

พวกมันสบตากัน ก่อนจะหยิบตราตำรวจออกมา ผมมองดู ของแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์! “ผม ร้อยตำรวจโท จักรกฤษ โพขำ”

อีกคนทำตาม “ผม ร้อยตำรวจตรี มานพ ยั่งยืน”

“ที่นี้พวกเราค้นได้แล้วใช่ไหม”

ห่าเอ้ย! จริงอย่างที่หลายคนว่า ตำรวจไทยน่ากลัวกว่าโจรร้อยเท่า แล้วทีนี้จะทำไงดีวะเนี่ย

“ด...เดี๋ยวก่อน! ถึงพวกคุณจะเป็นตำรวจจริง ก็ค้นผมไม่ได้อยู่ดีนะ ผมไม่ได้ทำผิดอะไร ผมแค่จะเดินกลับบ้าน อีกนิดเดียวก็จะถึงแล้ว ไม่มีอะไรหรอก” ผมก้าวถอย

มันก้าวตาม “อย่ามาทำลูกเล่นเถอะครับ ท่าทางแบบนี้มีพิรุธชัดเจน ถ้าบริสุทธิ์ใจจริง ๆ ก็ให้ผมค้นตัวสิ”

“ไม่เด็ดขาด! ถ้าคุณเอาอะไรมายัดผมจะทำยังไง ผมเคยได้ยินข่าวตำรวจยัดกัญชาให้ประชาชน”

มันหันไปคุยกัน “แบบนี้โจรชัวร์หมวด จับมันเลยดีกว่า”

เวรแล้วไง! ถ้ามันเจอของในกระเป๋าเข้า ผมจะแก้ตัวยังไงวะเนี่ย

ผมก้าวถอย พร้อมตัดสินใจล้วงกระเป๋ากางเกง จะหยิบไพ่ตายใบสุดท้าย

“เฮ้ย! จะทำอะไรน่ะ” มันร้อง พร้อมกับชักอาวุธปืนออกมา “คิดดี ๆ นะเว๊ย!”

ผมล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋าออกมา พร้อมเลื่อนสไลด์เปิดหาแอพกล้องถ่ายรูป

“อย่าเข้ามานะเว๊ย กูถ่ายคลิปอยู่นะ” ผมร้องขู่ พร้อมตั้งกล้องถ่ายพวกมัน “จะทำอะไรน่ะ! ยิงคนบริสุทธิ์หรอ ไม่นะ! ต..ตำรวจทำร้ายประชาชน อย่าเข้ามานะ ผมไม่ได้ทำผิดอะไร แต่ตำรวจสองคนนี้จะเข้ามาทำร้ายผม คงเห็นผมเป็นคนจน ๆ เลยจะลังแกใช่ไหม อย่านะ! ช่วยด้วย ๆ”

ดูเหมือนจะได้ผล พวกมันเปลี่ยนท่าที อาวุธที่ร้ายกาจที่สุดในยุคสมัยนี้ก็คือกล้องโทรศัพท์มือถือนี่แหละ

ผมเริ่มได้ใจ “อย่าเข้ามานะ กูไลฟ์สดอยู่ ผู้ติดตามกูเป็นแสน คนดูอยู่เป็นหมื่น”

ดูเหมือนมันทั้งสองจะหัวเสียไม่น้อย มันยอมแพ้ต่อพลังแห่งกล้องถ่ายรูป แล้วค่อย ๆ ก้าวถอยไป

ผมค่อย ๆ ก้าวถอย เมื่อพ้นจากสายตาของพวกมัน จึงรีบสับตีนแตกจากไปอย่างรวดเร็ว

ไม่ได้แดกกูหรอก

----------------

ผมวิ่งมาหยุดบริเวณทางเลี้ยว ยืนหอบรับประทานอยู่พักหนึ่ง นั่นไง! บ้านของผม เดินไปอีกสิบก้าวก็ถึงแล้ว

ผมเดินยิ้มไปอย่างช้า ๆ ของในกระเป๋ามูลค่าไม่น่าต่ำกว่าแสน จะทำอะไรกับพวกมันดีหนอ

อีกสามก้าวผมก็จะถึงบ้านแล้ว ผมก้าวเดินพลางล้วงหยิบกุญแจในกระเป๋า แต่แล้ว...

กรี๊ง!...กรี๊ง!...กรี๊ง!... เสียงดังมาจากในกระเป๋าสะพาย

ผมหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมา คงจะเป็นของคนที่โดนไอ้โจรกระจอกจี้มาละสิท่า ผมกดตัดสายทันที

ผมถึงหน้าบ้านแล้วไม่มีอะไรต้องกังวล ก่อนจะเข้าไปผมหันมองเพื่อความแน่ใจ หันมองทางซ้ายไม่พบอะไร หันมองทางขวา....

เวรละ! ผมเห็นชายร่างใหญ่สามคน ใบหน้าเหี้ยมเกรียม ยืนจ้องมองมาที่ผม พวกไหนอีกวะเนี่ย

หนึ่งในพวกมันกดโทรโทรศัพท์ ทำอะไรบางอย่าง

กริ๊ง!...กริ๊ง!...กริ๊ง!... เสียงนั้นดังขึ้นมาอีกครั่ง

“นั่นไง! ไอ้โจรที่จี้ทองคุณนาย”

โอ๊ย! กูจะบ้าตาย
SHARE
Written in this book
ตลกร้ายกาจ
รวบรวม เรื่องสั้นแนวตลกร้าย หลากหลายเรื่องราว ไม่ว่าจะเป็น ชีวิตคนทั่วไป มหาเศรษฐี ยาจก โจร ตำรวจ ผีสาง เทวดา ไปจนถึง มนุษย์ต่างดาว มีเนื้อหา เสียดสี จิกกัดสังคม แสบ ๆ คัน ๆ พอหอมปากหอมคอ มาพร้อมบทสรุปสุดร้ายกาจยากเกินคาดเดา ที่ลองแล้วจะติดใจ
Writer
PungPron
Writer
อยากอ่านเรื่องตลก แบบร้าย ๆ คลิ๊ก!!

Comments

firmament
2 years ago
จบแล้วหรอคะ 555 กำลังลุ้นเลย
Reply
PungPron
2 years ago
ต่อไปมีฉากคนโดนกระทืบ ไม่อยากเขียน 5555
firmament
2 years ago
😂😂😂
taohuu
2 years ago
ลุ้นมาก555 ตลกดี
Reply
PungPron
2 years ago
ขอบคุณค้าบ
Skye61
2 years ago
สนุกกก 5555
ไว้เขียนอีกนะคะ :)
Reply
PungPron
2 years ago
ขอบคุณค้าบ