ไม่ต้องถามใคร ถามแค่ตัวเราก็พอ
เรามักจะถามตัวเองทุกวัน
และทบทวนการกระทำของตัวเองอยู่เสมอ
'เราพยายามทำเต็มที่หรือยัง?'
'เราซื้อสัตย์ต่อความรู้สึกเราจริงๆหรือเปล่า?'
'เราเรียนรู้อะไรจากสิ่งที่เกิดขึ้น?'
'เรามองเห็นการกระทำของตัวเองมากพอมั้ย?'
'เราเรียกร้องมากกว่าที่ให้หรือเปล่า?'
'เราเห็นความไม่ถูกต้องของตัวเองหรือเปล่า?'

คำถามอีกมากมาย ที่เข้ามาในหัว
เพราะก่อนที่เราจะตั้งคำถามพวกนี้
เราถามตัวเองมานับครั้งไม่ถ้วน
ว่าเราแน่ใจใช่หรือเปล่า ?
มั่นใจแล้วใช่มั้ย? 


ความรักในสิ่งนั้น กับ ทิฐิของตัวเรา
อะไรที่มีมากกว่ากัน ถ้าวันนี้เราล้มเลิก
แล้วอีก 5 วันข้างหน้าละ
แล้วอีก 5 เดือนข้างหน้าละ
แล้วอีก 5 ปี 10 ปี ข้างหน้าละ
เราจะรู้สึกผิด เสียใจกับการตัดสินใจหรือเปล่า
ถึงตอนนั้นจะมานั่งคร่ำครวญก็ไม่มีประโยชน์
เราไม่สนใจในสิ่งที่เราทำดี ทำถูก
เราสนใจสิ่งที่เราทำผิด ทำตัวไม่น่ารัก
แล้วเรายอมรับและแก้ไขได้หรือเปล่า

เพราะการที่เรารู้สึกกับใครสักคน
การที่เรารักใครสักคน คิดถึงใครสักคน
เป็นเพราะเค้ามี 'คุณค่า' มากพอ
ที่ทำให้ใจเรารู้สึก ทำให้เราอยากเป็นคนที่ดีขึ้น
และทำให้เรารู้ว่า เรายังคงเป็น 'มนุษย์' คนหนึ่ง

แต่ในขณะเดียวกัน 
เราก็ต้องเห็นคุณค่าของตัวเอง
ให้มากพอ ในขณะที่เรากำลังพยายาม 

เพราะมันจะไม่มีความหมาย ถ้าเรา
เห็น 'คุณค่า' ของคนอื่นมากกว่าของตนเอง 

แค่เราไม่ไปคาดหวัง หาความคงทน คาดคันกับ มนุษย์ที่มีอายุไม่เกิน 120 ก็พอ 







SHARE
Written in this book
Y o u.
'ความหมาย' ของ 'ช่วงเวลา' 'ช่วงเวลา' ที่มี่ 'ความหมาย' เพราะ 'เธอ' 'ขอบคุณนะคะ'
Writer
VedaGENE
• life is full of surprises •
|| nothing in this universe happens by chance. it all happens for a reason ||

Comments