จดหมายถึงฉันในวันที่เราจะเริ่มใหม่ :)
สวัสดีเปียว ,ปอเปียว หรือสุนัน
หรือชื่อใด ๆ ที่ใครจะเอื้อนเอ่ยถึงเธอ

ฉันอยากคุยกับเธอบ้าง เพราะเอาเข้าจริง ๆ เราก็ไม่ได้มีเวลานั่งคุยกันซักเท่าไหร่
ที่ผ่านมาอะไร ๆ ก็ดูหนักหน่วงจังเลยนะ
รู้สึกว่าคอนโทรลอะไรไม่ได้เลยซักอย่าง
อาการที่เป็นอยู่ก็แย่ลงทุกวัน ยิ่งหนียิ่งเหนื่อย
แต่ไม่เป็นไร ..
อย่างน้อยมันก็ถึงเวลาที่เธอต้องเผชิญกับมัน แล้วก็แก้ไขตามที่มันควรจะเป็นซักที

ฉันรู้ว่าเธอเหนื่อย
เหนื่อยกับทุกความเจ็บปวดกับเรื่องหลายเรื่องที่ต้องเจอ
หนำซ้ำยังต้องเผชิญกับทุกความไม่เข้าใจของคนรอบข้าง
ถูกวัดด้วยไม้บรรทัดหลากหลายขนาดที่ไม่มีมาตรฐานที่แท้จริง
ส่วนใหญ่มีแต่คนใช้บรรทัดของตัวเอง แต่ไม่เคยมองว่าไม้บรรทัดที่เธอกำลังใช้วัดอยู่มันคือขนาดแบบไหน เล็กหรือใหญ่ บิดหรือกร่อน มีร่องรอยอะไรมาบ้าง
แต่ไม่เป็นไร ..
ให้นึกเสมอว่ายังพอมีคนอีกไม่กี่คนที่รับฟังเธอ เคียงข้างเธอ โอบกอดเธอ เป็นหมอน เป็นผ้าห่ม ไม่ใช่ไม้บรรทัด กรรมการตัดสิน หรือผู้พิพากษา

ฉันรู้ว่ามีหลายคนบอกเธอเสมอตั้งแต่ตอนเรียนว่าเธอไม่ใช่ซุปเปอร์ฮีโร่ จะพยายามแบกโลกทั้งใบไว้กับตัวเองทำไมนักหนา
ฉันเชื่อว่าเธอไม่ได้อยากแบกโลกทั้งใบของคนอื่นเอาไว้หรอก แต่เธอพยายามจะพยุงโลกของตัวเองเอาไว้ทุกส่วน แล้วพยายามจะฝืนธรรมชาติโดยการคาดหวังว่าทุกอย่างมันจะดี หรือมันจะเป็นไปตามความคาดหวังต่างหาก
แต่ไม่เป็นไร ..
เราจะค่อย ๆ ฝึกปล่อยวางไปพร้อม ๆ กัน

ฉันรู้ว่าเธอกดดัน เธออยากเก่ง เธออยากช่วยคนอื่น เธออยากเป็นคนที่คนยอมรับ และรับฟังความเห็นของเธอ เธอทุกข์ใจทุกครั้งเมื่อเธอคิดว่าเธอทำไม่ได้ ฉันรู้ว่ามันทรมานและบั่นทอนเธอ แต่เธอต้องไม่ลืมว่าเธอจะเอาชีวิตของตัวเองไปผูกติดกับเรื่องเหล่านี้มากไม่ได้นะ
แต่ไม่เป็นไร ..
เอาใหม่ ไม่มีใครเก่งตั้งแต่เกิด เริ่มต้นกันใหม่ ค่อย ๆ หาวิธีแก้ เรียนรู้ และทำไปด้วยกันนะ

โลกของการทำงานทำให้เธอมองเห็นทุกความลำบากยากแค้นของผู้คน เห็นการดิ้นรนต่อสู้อย่างไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคหรือข้อจำกัด เธอเห็นคนลำบากกว่าเป็นร้อยเป็นพัน เธอเห็นมันทุกวัน และเธอพยายามจะทำมันให้ได้ พอทำไม่ได้ เธอก็ละอายแก่ใจ คิดลบถึงความอ่อนแอโง่เง่าของตัวเอง ถึงเธอพยายามจะทำให้มันดีขึ้น แต่ฉันรู้ว่ามันยากสำหรับเธอไม่น้อย
แต่ไม่เป็นไร ..
เราจะค่อย ๆ มองโลกด้วยมุมใหม่ไปด้วยกัน ยิ้มไปด้วยกัน เรียนรู้ไปด้วยกัน สู้ไปด้วยกัน

เธอมักคิดเสมอว่าเธอไร้ค่า และไม่อยากอยู่บนโลก
เธอคงคิดว่าไม่มีคนรักเธอซักเท่าไหร่
ส่วนสังคมและโลกภายนอกก็บิดเบี้ยวเกินจะเยียวยา แค่ออกไปนอกบ้านก็ทำสติสตังเธอพังได้มากแล้ว
แต่ไม่เป็นไร..
ฉันอยากให้เธอรู้ว่าฉันรักเธอมากนะ ท้ายที่สุดแล้วเธอก็อาจจะเป็นคนเดียวในโลกที่ยังพอเข้าใจฉัน เจ็บปวดไปกับฉัน สุขทุกข์ไปกับฉัน เธอรักฉัน ฉันก็รักเธอ และขนาดฉันยังรักเธอ เธอก็ต้องรักตัวเองให้มาก ๆ ด้วยนะ จะดีจะร้ายยังไงก็นึกถึงหน้าคนที่เธอรู้สึกว่าเขาพอจะรักเธอบ้างเอาไว้ด้วย

ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร ..

เธอคือคน ๆ หนึ่งที่สำคัญและมีความหมายชีวิตของฉัน เพราะฉะนั้นฉันจะดูแลเธอ เราจะดูแลกันอย่างที่เพื่อนมนุษย์คนหนึ่งพึงกระทำต่อกัน ไม่ตัดสิน ไม่กดดัน ไม่บังคับ มอบความรักให้กัน เดินก้าวใหม่และเริ่มต้นมันไปด้วยกันนะ

กอดเธอตัวโต ๆ :)
SHARE
Writer
Porpeawchanhom
Extra ordinary
Women who love to work, travel and eat.

Comments