สุดท้ายแล้วเธอต้องไป...
วันนี้เป็นวันที่มีแต่เรื่องไม่คาดคิด

เราเองก็ทำตัวประหลาดตั้งแต่เช้า
ปกติวันเสาร์-อาทิตย์ เราจะนอนกองเป็นผ้าขี้ริ้ว
จมอยู่กับที่นอน หรือถ้าลุกมาซักผ้า ก็จะไม่อาบน้ำ

แต่วันนี้เราตื่นเร็ว เราลุกไปอาบน้ำ เราซักผ้าเช้าตรู่
ตอนซักผ้าใกล้จะเสร็จเฮียก็โทรมา แล้วบอกว่า
เฮียจะมาถึงเร็วกว่าเวลาที่นัดไว้ประมาณครึ่งวัน ..

เดชะบุญ ปั่นผ้าเสร็จเตรียมตากพอดิบพอดี

ตัดสินใจขับรถออกไปหาเฮียเลย
ไม่กลับเข้าบ้านเข้าๆ ออกๆ แล้ว
ด้วยสภาพอากาศที่ร้อนวัวตายขนาดนี้

วันนี้ไปในสภาพโครตบ้าน โครตธรรมดามาก
ใส่กางเกงยืดๆ สีแดงตัวเดิม
ใส่เสื้อสีโอลด์โรสแขนกุดที่ตัดเย็บเอง 
พร้อมกับรอยตะเข็บที่ดูแปลกประหลาด 
หน้าไม่แต่ง คิ้วไม่เขียน แว่นไม่ใส่
โมเมนท์ที่เดินไปถึงหน้าธนาคารแล้วแบบ ..
อีผู้ชายคนนั้นใครวะ คือมองเฮียแบบเบลอๆ
รู้สึกว่าวันนี้เฮียหล่อผิดปกติ 

สุดท้ายเลยต้องใส่แว่น 5555+

เฮียมาแลกเงินที่เซนทรัล
ตอนแรกก็แปลกใจว่าทำไมต้องรีบขนาดนั้น
เพิ่งมาเข้าใจเหตุผลตอนก่อนจะแยกกันนี่เอง ...

ก่อนหน้านี้ก็เข้าใจมาตลอดว่าจะไปต้นเดือนหน้า
ไปๆ มาๆ อาจจะกลายเป็นอาทิตย์หน้าซะงั้น
ตลอดเวลาที่เฮียคอยถามว่า
"อาทิตย์หน้าไม่มีวันไหนเข้าเมืองเลยเหรอ"
เราก็คิดแค่ว่าเฮียอยากเจอเฉยๆ 
ก็นึกในใจว่า เสาร์-อาทิตย์ก็ได้ไหม? 
ทำไมต้องเป็นวันธรรมดา

นี่เป็นครั้งที่สองที่เราไปโรงเบียร์เยอรมันด้วยกัน
เบียร์ดำขนาด 0.3 Lถูกสั่งมาเป็นเครื่องดื่มชนิดแรก
...
เราไปตั้งแต่หกโมงครึ่ง ช่วงที่คนยังไม่เยอะเท่าไหร่
ดูเป็น Family time มาก 
มีแต่ครอบครัวที่พาคน Gen ปู่ย่ายันลูกหลานมา
ก็รู้สึกถึงความเป็นครอบครัวปะทะเข้าหน้าทันที

นั่งไป คุยไป มารู้ตัวอีกทีก็คุยเรื่องที่เฮียอาจจะต้องไปตั้งแต่เสาร์อาทิตย์นี้แล้ว

แม้ว่าเฮียจะบอกว่า ปีใหม่จะกลับมา
ปีใหม่จะมาหา มาเจอกันอีกครั้ง
แต่เฮ้ย .. เอาจริงดิ่ 
นี่แปลว่าที่ถามมาตลอดว่า 
"อาทิตย์หน้าจะเข้าเมืองไหม" เพราะจะไปสินะ

นั่นยิ่งทำให้ในใจเราจะเป็นบ้า
เราอยากเจอเฮียอีก เราไม่อยากให้วันนี้เป็นวันสุดท้าย เราไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจอะไรเลย

เราอยากไปส่งเฮียที่สนามบิน
แต่เฮียบอกว่าไม่เป็นไร
เราถามว่า ที่บอกว่าไม่ เป็นเพราะเกรงใจหรือไม่อยากให้ไปส่ง

คำตอบที่ได้คือ 'เพราะเกรงใจ' สุวรรณภูมิมันไกล

เฮ้ยยยยยยย มันไม่ make sense เลย
ในเมื่อเธออยากให้เราไปส่ง เราอยากไปส่งเธอ
ก็แล้วทำไมเกรงใจจึงเป็นปัจจัยที่เอามาใช้ตัดสินใจ
ไม่เข้าใจตรรกะนี้แฮะ

แต่เราไม่ดันทุรังนะ
เราเรียนรู้แล้วว่า เราไม่ควรดื้อด้าน
ทำในสิ่งที่คนอื่นไม่ต้องการให้เราทำ
เราจะไม่ดันทุรังให้ โดยที่ไม่ถามว่าเค้าอยากได้มันหรือเปล่า ถ้าถามย้ำสองครั้งแล้วได้คำตอบเดิม ก็จะไม่ถามอีกต่อไป ไม่อยากให้ลำบากใจ

แค่เข้าใจว่า "สุดท้ายแล้วเธอต้องไป"
จะวันไหนก็ต้องไปอยู่ดี


ทำได้แค่ส่งเฮียขึ้นรถที่ฝั่งตรงข้ามเซนทรัล
ก่อนจาก เราจับมือกัน
เราอยากกอดเฮียให้แน่นที่สุดเท่าที่เราจะทำได้
แต่เราทำไม่ได้ ..

มือเฮียอุ่น ในขณะที่มือเราเย็นเฉียบ

ขอบคุณที่เป็นความอบอุ่นให้
ไออุ่นจากมือเฮียมากเพียงพอที่จะทำให้เราขับรถกลับถึงบ้านได้โดยที่มือไม่แข็งไปเสียก่อน

เราจะบันทึกความรู้สึกพวกนี้ไว้
ในวันที่กลิ่นของมันยังอบอวลอยู่
และต่อให้เราเขียนบันทึกถึงเฮียอีกกี่ครั้ง
เราก็ยังจะลงท้ายด้วยการบอกรักเฮียอยู่ดี

เฮียรู้ใช่ไหม ว่าเรารักเฮียมากแค่ไหน
ถ้าวันนี้เฮียไม่รู้ วันนึงเฮียก็จะรู้เอง.
SHARE
Written in this book
BetweenUs
ทุกเรื่องราว ทุกความรู้สึก ทุกความทรงจำ ระหว่างน้องกับเฮีย
Writer
E29AZA
observer
Cool Wild-Goose :: ISTJ :: ลักษณ์ 8

Comments

nananatte
1 year ago
ส่งเมสเสจได้นะ ส่งรูปคุยกันในไลน์ก็ได้ เฮียไปนานเลยเหรอคะ
Reply
E29AZA
1 year ago
เทคโนโลยีมันก็ส่วนนึงแหละ
แต่เรายังเป็นพวกโบราณ
ชอบความมีตัวตนจริงของคนที่อยู่ตรงหน้า
ชอบการไปไหนมาไหนด้วยกัน
ชอบการที่ได้มองตา ชอบที่สัมผัสเลือดเนื้อได้

คนที่เรารักมักจากไป
และเรายังไม่ชินสักที
เพื่อนสนิทเราก็ไปอยู่อเมริกา
แฟนเราก็กลับไปอยู่บ้านเกิด
เฮียก็ไปอีก ^^"

ก็ไปเป็นปีจ้ะ แต่เธอบอกว่าอีก 7 เดือนเธอจะกลับมา ..มันก็นานในความรู้สึกคนรออ่ะ
nananatte
1 year ago
โอ้ 7 เดือน นึกว่าสัก 3-4 เดือนซะอีกค่ะ
หายใจเข้าลึกๆ นะ ถึงจะรู้สึกว่านาน แต่พอเอาเข้าจริงๆ 1 ปีก็หมดไปไวมากเลยค่ะ สู้เค้านะคะ :-)
E29AZA
1 year ago
7 เดือนนี่แค่กลับมาแว่บเดียวนะ แล้วก็ไปอีก 555+ เราเป็นพวกเจ็บแล้วจมอ่ะ คือรู้ว่าไม่ต้องจมก็ได้ แต่ไม่อ่ะ เลือกที่จะจม เศร้าแบบร้องไห้ไปเลยอ่ะ หยุดร้องแล้วคือหายกัน