กลุ่มคำแห่งความคิดถึง
ถึงคุณ,
วันนี้ทั้งเมืองถูกฝนห่มคลุม
เชื่องช้างและเศร้าสร้อย
มันทำให้ผมอยากเขีัยน

มันไม่ใช่งานวรรรกรรมที่คุณหลงใหล
และไม่อาจพูดได้เต็มปากว่ามันคือบทกวี
ผมจะเรียกมันว่ากลุ่มคำแห่งความคิดถึงก็แล้วกัน
เพราะเวลาที่นึกถึงคุณทีไร
กลุ่มคำเหล่านี้ก็จะปรากฎขึ้นมาบนหน้ากระดาษทุกๆ ครั้ง

ผมเขียนมันออกมาอย่างง่ายดาย
ราวกับน้ำที่ไหลทะลัักยามเขื่อนแตก
ตัวหนังสิือร่ายรำบนหน้ากระดาษอย่างอิสระเสรี
ไม่ต้องนึก ไม่ต้องคิด ไม่ต้องเฟ้นหาถ้อยคำใดๆ

แม้ตัวหนังสือจะพรั่งพรูออกมาเพียงใด
หัวใจของผมก็ปิดสนิทราวกับถูกขังเอาไว้

ผมเขียนกลุ่มคำแห่งความคิดถึึึงนี้
โยนไว้ในอากาศ
เฝ้ารอให้คุณได้อ่านมัน
สักวันหนึ่ง.
SHARE
Writer
zupisets
blogger
1DAN*

Comments