เรามาถูกทางไหม...?
ผมกำลังใช้ความคิด...
ผมไม่รู้ว่าเป็นกันทุกคนไหม ยิ่งผมโตขึ้น ผมกลับยิ่งรู้สึกไม่มั่นคง ความกลัวมันมากขึ้นตามกาลเวลา อาจจะเป็นเพราะผมรู้ตัวว่าอีกไม่นานตัวเองจะถึงช่วงขาลงของชีวิตหรือสิ่งที่ผมกำลังสับสนว่าที่จะทำนี้มันใช่สิ่งที่อยากทำจริงๆไหม..? 

ยิ่งกลางคืนและกลางวันผ่านไป ความรู้สึกมันยิ่งชัดเจนว่า เวลาที่จะให้เราลองทุกอย่างมันไม่มีอีกต่อไปแล้ว เราต้องเลือกอะไรสักอย่างเพื่อที่จะอยู่กับสิ่งนั้นไปเกือบตลอดชีวิตที่เหลือ แต่ผมไม่อยากอยู่โดยรู้สึกว่า ผมทำมันพัง ผมเลือกผิด นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากทำเลย ผมกลัวการไม่มีโอกาสและไม่ได้รับโอกาส ผมกลัวที่จะยอมรับความจริงว่าเส้นทางของผมอาจจะผิดมาตั้งแต่ต้น แม้จะรู้ตัวแต่ผมไม่เคยเดินไปบนเส้นทางที่ผมอยากเดินไปจริงๆเลยสักครั้ง ผมเอาแต่เดินเลียบอยู่ในป่าข้างทาง ทั้งที่ผมสามารถเดินออกมาเพียงไม่กี่ก้าว เพื่อเข้าไปเดินในสายถนนที่ผมอยากจะเดิน แต่ผมไม่เคยรู้เลยว่าเพราะอะไร ผมถึงขี้ขลาดเกินกว่าจะทำแบบนั้น ผมอยากมีคำพูดสวยหรูและเหตุผลที่จะมาอธิบายการกระทำของตัวเอง แต่มันไม่มี ถ้าจะมีก็คงเป็นความกลัว ความกลัวที่ไร้เหตุผล แค่หลับตาลงผมก็จะรู้สึกถึงมัน ผมอาจจะเลือกวิ่งหนี แต่มันก็จะไปรอผมอยู่ที่ปลายทางเสมอ 

ผมไม่รู้ว่าความสำเร็จสำหรับผมคืออะไร หรือการกระทำของผมมันจะเปลี่ยนแปลงหรือมีค่าอะไรกับจักรวาลนี้ เมื่อสองคืนก่อนผมคิดถึงการที่ถ้าหากวันนึงผมต้องตาย ผมกลัวทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยมีมาจะหายไป ทุกความรู้สึก ความรัก ความผูกพัน ความสุข ความเจ็บปวด ผมอาจจะไม่มีโอกาสได้สัมผัสมันอีก ผมอาจจะไม่มีวันได้รู้สึกถึงความกลัวยามหลับตาหรือความสุขยามลืมตาได้อีกครั้ง ผมคงสลายไปและกลายเป็นเพียงส่วนหนึ่งของจักรวาลนี้ แต่เมื่อคืนนี้เองที่ผมยอมรับมันได้ เพราะถ้าช่วงเวลานั้นมาถึงจริงๆ ผมคงไม่มีความรู้สึกเสียดายนี้ ผมคงไม่มีความกลัวนี้เหลืออยู่เช่นกัน และมีสิ่งหนึ่งที่ปลอบประโลมผมก็คือสิ่งที่ผมทำได้กลายเป็นประวัติศาสตร์ของจักรวาลนี้ไปเสียแล้ว ไม่มีอะไรจะมาพรากหรือลบมันไปได้ การกระทำมันจะติดค้างและวนวกว่ายเวียนไปในห้วงแห่งเวลานี้ เหมือนภาพวิดีโอที่จะถูกฉายอยู่ซ้ำๆไม่มีวันสิ้นสุด แม้วันนึงจะไม่มีผมอีกต่อไปแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างนี้จะยังคงอยู่ และถ้าหากในอนาคตมีใครสักคนย้อนเวลากลับมาดูสิ่งเหล่านี้ได้ แล้วดันมาเจอผมพอดี ผมก็อยากให้เขากลับมาและเห็นว่าผมกำลังทำในสิ่งที่ผมมีความสุขที่จะทำจริงๆ 

ผมอยากให้ความสุขนี้มันอยู่ตลอดไปปะปนไปกับหลายๆสิ่งที่อาจจะตรงข้ามกับความสุขนี้ แต่ก็ไม่เป็นไร ขอแค่มันคือเส้นทางที่ผมอยากเดินทางไปจริงๆ ไม่รู้สิ ผมไม่รู้อะไรเลยในตอนนี้ และคำถามนี้มีผมคนเดียวที่จะต้องตอบ เพราะฉะนั้นผมจะตั้งคำถามนี้ไว้ และหวังว่า ผมจะกลับมาตอบมันได้ในสักวัน...
SHARE
Writer
JoeyNineteen90
Astronaut
จักรวาลแห่งความ(ไม่)ลับ

Comments