หนึ่งวินาทีของการตกหลุมรัก
สำหรับการตกหลุมรักนั้น หนึ่งวินาทีก็เกินพอ
ปกติแล้วธรรมชาติก็ไม่ได้สร้างเรามาให้ตกหลุมรักใครได้บ่อยๆ  มันเป็นปรากฏการณ์หนึ่ง ที่น่าตื่นเต้นและประหลาดใจในคราวเดียวกัน และอีกอย่าง มันเกิดขึ้นกับผมด้วยเหมือนกันนะ :)
 
หนึ่งปีก่่อน... 

"เออ มึง นี่เย็นแล้วนะ ไปเดินตลาดกันดีกว่า" เพื่อนคนหนึ่งของผมพูดขึ้นในขณะที่ผมกำลังเล่นเกมในคอมพิวเตอร์อย่างเมามัน เราอยู่หอพักนักศึกษากันสองคน 
"แปปๆ ขอ 5 นาที" ผมตอบโดยไม่ได้หันไปมอง หลังจากนั้นไม่นานนัก เกมก็จบลง และผมพ่ายแพ้ 
"ปะๆ เสร็จละ" ผมปิดคอมแล้วก็เปิดประตูออกไปกับเพื่อน
วันนี้อากาศกำลังดี เดินสบายมาก เราสองคนเดินออกจากหอไปตลาดนัดที่จัดในมหาลัย ซึ่งจัดทุกสัปดาห์ สัปดาห์ละ 2 วัน ถ้ามีตลาดเราจะมาหาข้าวกินที่นี่ ก็นะ พอเดินบ่อยๆมันก็มีแต่ของเดิมๆนั่นแหละ ที่หลากหลายหน่อยก็คงเป็นสาวๆเฟรชชี่ที่เข้ามาใหม่ในทุกๆ ปี ซึ่งเด็กปี 4 อย่างผมเดินผ่านแล้วกระชุ่มกระชวยขึ้นมาบ้าง 

แล้วเราสองคนก็เดินไปเรื่อยๆ และตัวผมเองค่อนข้างไร้จุดหมาย

"เบื่อว่ะ ไม่รู้จะกินอะไรดี" ผมหันไปบอกเพื่อน 
"เออน่า เดินๆไปเดี๋ยวก็คิดออก" 
"อืม"

เพื่อนผมคนนี้เป็นหนุ่มเนิร์ดคนหนึ่ง มันติดเกมเหมือนผมนี่แหละ แต่ในขณะเดียวกันมันก็เป็นเด็กกิจกรรม เวลาเดินตลาดกับมัน บางครั้งต้องหยุดรอมันทักทายคนรู้จัก ทั้งเพื่อน และรุ่นน้อง
เต็มไปหมด พอติดทำกิจกรรมแล้ว มันก็กลายเป็นคนสังคมไปโดยปริยาย ส่วนผมเองไม่ค่อยรู้จักใครมากนอกจากเพื่อนๆ ในคณะ  

ขณะที่เดินนั้นเอง สายตาผมก็สะดุดที่สาวคนหนึ่ง เธอไว้ผมค่อนข้างยาว เธอดูโดดเด่นอยู่บ้างเพราะเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างสูง แต่ผมยังเห็นหน้าเธอไม่ชัด เรายังอยู่ห่างกันพอสมควร หากยังไม่เปลี่ยนทิศตอนเดิน เราต้องสวนกันแน่นอนอยากเห็นหน้าชัดๆ จังผมคิดเล่นๆ ขึ้นมา แค่เดาๆ ว่าเธอคงจะน่ารัก ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกนะที่ผมแบบนี้ มันเป็นกิจกรรมปกติที่ผมทำตอนออกมาข้างนอก ซึ่งผมคิดว่าผู้ชายส่วนใหญ่ก็คงเป็นเหมือนกัน การส่องสาวเป็นการพักผ่อนอย่างหนึ่งผมกับเธอค่อยๆเดินเข้ามาหากันเรื่อยๆ หัวใจผมเต้นแรงประหลาด 
 ตอนนี้ผมเห็นหน้าเธอชัดแล้ว เธอผิวขาว ใบหน้ารูปไข่ มีสิวเล็กน้อยตรงแก้ม เธอไม่ได้แต่งหน้ามาเหมือนผู้หญิงส่วนใหญ่ที่ผมเดินผ่าน 
ในขณะที่ผมกำลังพิิจารณาเธออยู่ รอยยิ้มเธอก็ปรากฎขึ้นมา...มันทำให้ใจผมค่อยๆ เต้นแรงมากขึ้นเรื่อยๆ 
ผมไม่เคยเห็นใครยิ้มได้อบอุ่น และอ่อนโยนได้แบบนั้นเลย
เธอไม่ได้ยิ้มให้ผม แต่ยิ้มให้เพื่อนของผม เสียงใสๆ ของเธอก็ดังขึ้นตามมา
"อ้าว ไงง หวัดดีๆ" เธอทักทายเพื่อนของผม
"เฮ้ย หวัดดีๆ มาคนเดียวเหรอ" เพื่อนผมถามกลับพร้อมโบกมือ
"อื้มม" 
เค้าสองคนไม่ได้คุยอะไรกันต่อ แค่ยิ้มเล็กน้อยแล้วสวนผ่านกันไป 
ผมไม่อยากรู้แล้วว่าตัวเองอยากกินอะไร อยากรู้แค่ว่าจะรู้จักเธอได้อย่างไร 
"มึงรู้จักเค้าเหรอ" ผมรีบถาม
"เออ ทำไม ชอบเค้าอะดิ" มันแซว
"มึงมีเฟสเค้าปะ" ผมไม่ได้ตอบแต่ถามต่อ
"อ๋อ มีๆ เคยเรียนด้วยกัน" มันตอบ
หึหึหึ
...
"งั้น...เดี๋ยวมึงต้องช่วยกูแล้วล่ะ" ผมยิ้ม
SHARE
Writer
Inthewind
loser
นักชอบเขียน

Comments

Inthewind
1 year ago
รู้สึกว่ายังต้องปรับปรุงการเล่าเรื่องอีกเยอะ ติได้เลยนะครับ TT
Reply