รถเมล์ กับ สุข easy
เราเกิดมาเพื่ออะไร? 

เมื่อวานฉันโดนถามคำถามนี้อย่างไม่ทันตั้งตัว จากคนที่นั่งเล่นเกมยิงซอมบี้อย่างเอาเป็นเอาตาย 

ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ ? ฉันถามกลับ แต่มีคำตอบในใจว่า คงเกิดมาเพื่อยิงซอมบี้ในเกมแล้วตายจากไป มั้งคะ ? 

นั่นสิ.. สิ้นสุดบทสนทนาอันแสนสั้น ไม่มีคำตอบของคำถาม 

วันนี้ฉันตื่นมาเรียนตามปกติ แต่ด้วยความกลัวว่าจะไปสอบไม่ทัน เลยโบกแท็กซี่ สิริรวมราคา 100 บาท เพื่อไปถึงก่อนเวลาครึ่งชั่วโมง แล้วใช้ทุกวินาทีรีดความทรงจำจากสมองอันน้อยนิดเพื่อทำข้อสอบให้ได้ สุดท้ายมันก็ผ่านไป ผ่านไปแบบที่ทำให้เราคิดว่าไม่ต้องเสียเงินขนาดนั้นก็ได้นี่นา ควรเก็บเงินไว้กิน 

ตลอดบ่ายฉันฝังตัวอยู่ในโลกของโรเบิร์ต แลงดอน ผจญภัยไปกับศิลปะร่วมสมัยที่ฉันเข้าไม่ค่อยถึง แล้วรู้สึกหงุดหงิดกับการพยายามคิดตามตัวละครให้ทัน อ่านไปด้วยเปิดอินเตอร์เน็ตหารูปไปด้วย ตลกดี ตลกพอๆกับการทนนั่งในห้องอับๆ อากาศร้อนและไอแดดโลมเลียผิวผ่านหน้าต่างบานใหญ่ เพียงเพื่อรอให้เห็นเสี้ยวหน้าของใครสักคนหนึ่ง คนเดียวกับที่ถามคำถามฉันเมื่อวานนี้ แล้วก็ได้เห็นแค่เสี้ยวจริงๆ 

มันรู้สึกเฉยๆดี ก็สุข แต่ก็เฉยๆ 

ฉันตัดสินใจนั่งรถไปทางอ้อม เพื่อลงมาเดินเล่นและกินก๋วยเตี๋ยวข้างทางกับเพื่อนกลุ่มใหม่ (?) กินข้าวกับพวกเธออร่อยดีจัง ฉันใช้เวลาช่วงหัวค่ำทั้งหมดไปกับการเดินเล่นในทางสายเปลี่ยว แบบที่แม่รู้คงโกรธแน่ๆ เปลี่ยวจริงๆ เปลี่ยวแบบที่แมลงสาบเป็นสิ่งที่น่ากลัวกว่าคนซะอีก ได้แต่มองดูแสงสะท้อนระยิบระยับจากอัญมณีสีน้ำเงินที่ห้อยอยู่ที่คอ พลางกุมมันไว้ราวกับเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจ 

เดินต่อไปและเดินต่อไป ปล่อยให้สายลมลามเลียแขนขาและร่างกาย ให้มันแทรกผ่านเส้นผมและนิ้วมือ ปะทะกับใบหน้าและลำตัว ปล่อยให้ความเงียบทำงาน ดีที่ไม่ได้ยินอะไรนอกจากเพลง Let me ของ ZAYN ( เป็นชายหนุ่มที่อยากได้ your body ในทุกเพลงเลยนะ จะ love me หรือ f*ck me กันแน่จ๊ะ ) นานๆทีจะมีคนเดินผ่านมาบ้าง นี่คงเป็นข้อดีเดียวของหน้าร้อน คือ พระอาทิตย์ตกช้าลง ทำให้คนอยู่ทำงานนานขึ้น 

ฉันเดินมารอรถเมล์ครีมแดงในป้ายรถเมล์ที่คุ้นเคย วันนี้อากาศชื้น เหงื่อไม่ค่อยแห้ง แต่ดีที่ลมแรง รอไม่นานก็ได้ขึ้ยรถเมล์คันโปรด ในช่วงค่ำๆแบบนี้ ฉันมักเลือกนั่งด้านในของเบาะ 2 ที่นั่งตรงตำแหน่งล้อ ที่ต้องงอขาขั้นมาเสมอ เพราะมันเป็นตำแหน่งกลางรถ และข้างนี่ทำให้ฉันมองเห็นวิวที่แสนวิเศษ ต้องมองทุกครั้งที่ผ่าน คือวิวของแม่น้ำเจ้าพระยา และแสงสีจากไฟตามตึกต่างๆ

เพื่อนของฉันบอกว่ามันเหมือนมาเก๊า เกาลูน แต่ฉันว่ามันเหมือนไซง่อน ทั้งที่ฉันไม่เคยไปไซ่ง่อนและไม่เคยจะเปิดรูปดูด้วยซ้ำ มันแค่เป็นภาพเล็กๆในความทรงจำว่ามีวิวแบบนี้ในสารคดีที่ดูตอนเด็ก 

มีความสุขจัง.. 

ความสุขที่เกิดจากรถเมล์ครีมแดงและวิวไซ่ง่อนเสินเจิ้นนี่แหละที่ฉันชอบมากที่สุดในบรรดาเรื่องราวของกรุงเทพมหานคร ถึงแม้ว่าจะแลกมาด้วยการเดินคนเดียวในทางเปลี่ยว การรอรถเมล์ที่ป้ายที่อาจพบเจอคนสติไม่ดีได้ตลอดเวลา แต่มันก็แค่นั้น มันคือความสุขที่ง่ายที่สุด ไม่ต้องขวนขวาย ปล่อยให้ลมพัดผ่านไปพร้อมกระแสความคิดและเสียงเพลงจากศิลปินคนโปรด 

มันง่ายมากพอที่จะตอบคำถามว่า เราเกิดมาทำไม ? ของเขาหรือเปล่า แต่มันเป็นคำตอบของฉันแล้ว 

ความสุข easy ในยามราตรีบนรถเมล์ครีมแดง ฉันต้องการแค่นั้นแหละ .. แล้วเธอล่ะ ?
SHARE
Writer
rosegoldviper
realistical human
Dreamer / Listenner / Steak lover

Comments