รซฮม




m.punnaphob said : อยู่ชั้นไหนอะตอนนี้?

m.punnaphob said : เฮ้ย ในบอนชอนหรอ ตอนนี้เราอยู่บีทูเอสว่ะ

m.punnaphob said : เจอกันได้มั้ย?



หลังจากอ่านข้อความที่ถูกส่งมาล่าสุดจบ กลิ่นพริกจากซอสที่เคลือบอยู่บนขาไก่ทอดก็แสบขึ้นจมูกจนทำเราสำลักในทันที รีบคว้าแก้วน้ำข้างจานมาดูดลดความเผ็ดพอจะบรรเทาได้บ้าง ก่อนจะหันกลับมาสนใจตอบเจ้าข้อความที่เป็นต้นเหตุ

“แดกระวังๆ หน่อย กูนึกว่าจะตายละเมื่อกี้” ไอ้บูมที่ตอนแรกก็เหวอจนทำอะไรไม่ถูกพูดกับเราก่อนจะหยิบปีกไก่มากระซวกใส่ปากตัวเองต่อ

“เออๆ” 

ว่าละก็กลับมาใส่ใจกับตัวการทำนี่สำลักไก่ก่อน

m.punnaphob said : เจอกันได้มั้ย?


ปุณณภพเอ้ยยยย

m.punnaphob said : เจอกันได้มั้ย?


ไม่ได้

m.punnaphob said : เจอกันได้มั้ย? 

ไม่ได้!!!

แล้วทำไมต้องซ้ำแค่แชทนี้! กูกดลบทิ้งได้มั้ย!?




——————————————————




สุดท้ายก็พิมพ์ตอบตกลงไปว่า ‘ได้ๆ มาสิ’ 

เพิ่งรู้ว่าตัวเองเป็นคนใจง่ายนะเนี่ย ขำสัส

ปุณณภพก็ใช่ย่อย อยู่ๆ ก็พิมพ์เปิดมางี้คือไปไม่ถูกอะ ทำไมรุกจังวะ

มาคิดอีกที ก็คุยกันมาเป็นเดือนแล้วนี่หว่า อยากเจอกันก็ไม่แปลกหรือเปล่า? เออ ไม่แปลก ใช่ มีแต่มึงแหละกิ๊ก ที่แปลก คุยยาวขนาดนี้ไม่มีกะจิตกะใจอยากนัดเจอเขาเลยซักกะนิด

เฮ้ย ก็ไม่ได้อยากเจออยู่แล้วมั้ย แค่อยากคุยด้วยเฉยๆ


ไม่ได้อยากเจอจริงๆ นะ

แค่หันไปส่องหน้าร้านเข้าครั้งที่ห้าจนโดนไอ้บูมทัก

ไม่ได้อยากเจอจริงจริ๊ง





————————


มาแค่นี้แหละ แค่นี้ได้มะ เออเอาแค่นี้เหอะเนอะ555555 
เครียดจัง อยากคุยกับคุณเฉยๆ แค่นี้ก็ไม่ได้ ต้องเล่นใหญ่ เกลียดอะ5555555555555
SHARE
Written in this book
ความขี้ชิปของหนู
ชิปอะไรเว่อวังขนาดนี้อ่า
Writer
badlittlegirl
Reader/Shipper
งอแงอ่ะ

Comments