เพื่อนฉันที่ชื่อ " ฌัลลิกา "
นี่คงเป็นอีกเรื่องราวดีๆที่เกิดขึ้นในชีวิตของฉัน
ผ่านมาแล้ว 7 เดือน
7 เดือนที่ฉันได้พบมิตรภาพที่ดี

แค่อยากเล่าเรื่่องเกี่ยวกับเบลล์


เราสองคนเจอกันครั้งแรกในวันเข้าค่ายเตรียมความพร้อมของมหาวิทยาลัยฯ ในเดือนกรกฎาคม 

ในห้องเรียนห้องหนึ่งบนตึกคณะเภสัชศาสตร์ 
ฉันเห็นผู้หญิงผมยาวคนหนึ่งเดินผ่านตรงที่่ฉันนั่งไป
ฉันเงยหน้าสำรวจเธอคนนั้น
ฉันไม่รู้ว่าเธอคนนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร
เพราะเธอกำลังหันหลังให้กับฉัน
แต่ฉันเห็นรุ่่นพี่่ที่่ต้องเช็คชื่่อของน้องๆที่มาค่าย ยิ้มให้เธอ
มันทำให้ฉันคิดว่า ผู้หญิงคนนี้ต้องสวยแน่ๆ


เธอกำลังเดินมาทางฉัน ฉันก้มหน้าทำเหมือนไม่สนใจแล้วหันกลับมาสนใจโทรศัพท์ในมือของตัวเอง


แล้วเธอก็นั่งลงข้างฉัน
ฉันหันไปมอง
เธอยิ้มให้ฉัน
ฉันไม่รู้จะทำยังไงเลยหันกลับมาสนใจโทรศัพท์ และไม่หันไปมองเธออีกเลย

ไม่ใช่ว่าฉันไม่ชอบเธอ
แต่... ฉันเริ่มต้นความสัมพันธ์ไม่เก่งเอาซะเลย

บทสนทนาแรกของเรา
เป็นการถามชื่อเฟซบุ๊กเพื่อเข้ากลุ่มแชท
และก็ถามชื่อ แล้วเราก็ไม่ได้คุยกันอีก

ในวันแรกฉันไม่สนใจใคร ไม่รู้จักเพื่อนในกลุ่มเลยสักคน

รู้จักแค่ ผู้หญิงที่ชื่อเบลล์

หลังจากวันนั้นเราสองคนก็พูดคุยกันมากขึ้น
ฉันรู้ว่าเบลล์เป็นคนที่ไหน
เรียนจบจากที่ไหน
พ่อของเบลล์ท่านเป็นตำรวจ
คุณแม่ทำงานที่ธนาคารสักแห่งในอุบลฯ

ในตอนแรกที่เราเพิ่งรู้จักกัน
มีเหตุการณ์หนึ่งที่ฉันจำได้ดี
และเหมือนจะเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้ฉันและเบลล์ไว้วางใจกันมากขึ้น(?)

ในการเข้าค่าย จะมีกิจกรรมสันทนาการในชั่วโมงสุดท้าย
วันนั้นเบลล์บอกว่า
" เบลล์ไม่เข้ากิจกรรมนะ เพราะเพื่อนของเธอจะไปที่ไหนสักแห่ง แต่ไม่มีรถ เธอเลยต้องไปด้วย "
ฉันเลยถามไปว่า รถคันนั้นเป็นของใคร
เบลล์บอกของเบลล์ 

เกิดคำถามในใจฉัน
ทำไมเบลล์ต้องยอมทำตามคนอื่น
มันเกิดเหตุการณ์ทำนองนี้หลายครั้ง
แต่ฉันก็ยังรู้สึกเฉยๆ ไม่อยากยุ่ง
อ้อ ! มีอีกเหตุการณ์
อาจเพราะพ่อของเบลล์ท่านเป็นตำรวจ
ฉันไม่รู้หรอกว่ายศของท่านสูงแค่ไหน
แต่เหมือนเพื่อนของเบลล์จะชอบนำพาความเดือดร้อนมาให้เบลล์เสมอ

และพ่อของเบลล์ก็ได้รับผลกระทบนั้น

ฉันจำได้คร่าวๆว่าเป็นเรื่องของใบสั่งปรับ
เนื่องจากเพื่อนของเบลไม่มีใบขับขี่
แล้วต้องไปเสียค่าปรับ

ในตอนนั้น...ฉันอยากจะพูดกับเบลล์ว่า
มันไม่ได้เกี่ยวกับเบลล์สักนิด
เพื่อนของเบลล์ทำผิด
ก็ต้องรับโทษ มันถูกแล้ว
แต่ฉันก็ทำได้เพียงรับฟัง
และส่งยิ้มให้เธอ


พอเราเริ่มสนิทกันมากขึ้น
เราก็รับรู้เรื่องราวของกันและกันมากขึ้น
เล่าทุกข์ เล่าสุขสู่กันฟังมากขึ้น
จนอยู่ในจุดที่รู้สึกว่า " นี่แหละเพื่อน "

เบลล์เป็นผู้หญิงที่สวยและมีสเน่ห์ในความคิดของฉัน
ฉันชอบรอยยิ้มของเบลล์
จุดอ่อนของเบลล์ คงเป็นความใจอ่อน
เบลล์เป็นผู้หญิงจิตใจดี

เธอเข้มแข็ง
เธอฉลาด
เธอรักเพื่อน
เธอรักคนอื่น
แม้หลายครั้งคนอื่นจะนำพาความเดือดร้อนมาให้ก็ตาม

น่าแปลกที่ดวงเรื่องความรักของเบลล์ไม่ดีเอาซะเลย


ฉันเห็นเบลล์ผิดหวังจากความรักครั้งล่าสุด เขาคนนั้นชื่อ " ป๋อ "
ฉันเห็นเบลล์ร้องไห้
ในตอนนั้น
รอยยิ้มของเบลล์
เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ฉันรู้สึกปวดหนึบๆในหัวใจ
มันเป็นสัญญาณว่าเธอมีความสำคัญกับฉันมากพอสมควร
ฉันรู้ว่าฉันช่วยอะไรเบลล์ไม่ได้
มีเพียง " เวลา " ที่จะช่วยให้เบลล์หายดี

และเวลานั้นก็มาถึง
เบลล์ทักมาบอกฉัน
ว่าเบลล์จะเลิกยุ่งกับป๋อแบบเด็ดขาดแล้วนะ
ฉันยิ้มให้กับข้อความนั้น
แผลในใจของเบลล์มันคงเริ่มแห้งสนิท อีกไม่นานมันคงจะเป็นแค่แผลเป็น แต่ถ้าได้ยาดีมารักษา ไม่นานแผลเป็นนั้นก็คงเจือจางและหายไป
ฝากถึงเบลล์
เค้ารู้สึกโชคดีมากที่ได้เป็นเพื่อนกับเบลล์
รักตัวเองให้มากๆนะเบลล์ เพราะการรักตัวเองมันไม่ใช่การเห็นแก่ตัว
การช่วยเหลือคนอื่นมันเป็นสิ่งที่ดี แต่อย่าให้มันเดือดร้อนตัวเองมากนักนะ
เวลาที่เบลล์รู้สึกเหนื่อย หรือว่าต้องการใครสักคน
นึกถึงเค้าบ้างนะ
เค้าอาจไม่ได้อยู่ข้างเบลล์ในบางโอกาส
แต่ถ้าเบลล์หันหลังกลับมา เบลล์จะเจอเค้านะ
วิ่งมากอดเค้าได้ คุยกับเค้าได้นะ
รัก......






SHARE
Writer
WhiteDay
คนชอบเขียน :)
วันนี้คุณรู้สึกอย่างไร 🍑

Comments