เจ็บทู่ๆ
ก็เป็นอย่างนี้ตลอดอะ

ตอนที่เราพยายามเต็มที่ ก็ไม่มีใครสนใจ
ตอนที่เราหมดไฟ หมดแรง อยากล้มลง ก็มีแต่คนอยากจะดูผลงาน
ทำไมวะ ทำไม

ทำไมเราถึงมีกำลังแค่นี้วะ ทำไมเราช่างอ่อนแอ
แต่มันเหนื่อยเกินไปอะ ปวดร้าวไปหมด เราไม่อยากจะทนหายใจเอาความหนักอึ้งของอากาศเข้าไปแล้ว

อยากสบถคำแล้วคำเล่า ถ้ามันจะทำให้รู้สึกดีขึ้นได้

ทำไมตอนที่เราตั้งใจไม่มีใครมาเห็นกันนะ
ทำไมตอนที่เราหมดแรงเค้าถึงสนใจ
ทำไม
ทำไม
ทำไมความคิดพวกนี้มันกลับมาอีกแล้ว ทั้งที่คนที่ไม่สม่ำเสมอก็คือเราเอง ความปวดร้าวทั้งหมด มีแค่เราเองที่ทำไมวะ ทำไม


อยากฉีกทึ้งตัวเองเป็นชิ้นๆให้มันแหลกสลายไป ความเจ็บปวดที่มันหนักอึ้งตรงกลางอกจะได้หายไป ความรู้สึกจุกที่คอจะได้หายไป ไม่สิ เราแค่อยากรู้สึกให้มันจริงกว่านี้ เจ็บให้มันมากกว่านี้ กลายเป็นเศษซากที่ไม่มีใครสืบหาต้นร่างของมันได้

มันกลับมาอีกแล้ว ทำไมวะ เราผิดพลาดตรงไหนอีก
ไอ้ความเจ็บทู่ๆ ที่เหมือนกับหัวใจมันกลายเป็นก้อนหินนี่
มือสองข้างเริ่มสั่น ถือแทปเลตที่กำลังพิมพ์อยู่ไม่ค่อยจะไหว ปลายเท้าเริ่มเย็นชา
หัวเหมือนจะบีบเข้าหากัน ทั้งที่มันไม่มีอะไร
ความรู้สึกแย่มันถาโถมมา เพราะว่าความคิดของเราเอง

เขาก็แค่ทำงานของเขาปะวะ เขาไม่ได้จะมาจับผิดอะไร
ปะวะ ?

ตั้งคำถามอีกแล้ว

คำถามที่ไม่รู้ว่ามีคำตอบไปมันจะหายเจ็บทู่ๆนี่มั้ย
เจ็บ
หยุดเถอะ

SHARE
Written in this book
Experimentation
Writer
Pencilerlee
Rumbler
Americano low sugar.

Comments