สีผิวเปลือกเฮเซลนัท
กลิ่นแดดยามเช้าปลุกฉันให้ตื่นจากความฝัน
‘เอาข้าวมาสิเจ้าทาส!’
เคร้ง
มนุษย์หน้าโง่น่าไม่อายเอาจากข้าววางลงกระแทกพื้นเสียงดังจนน่าจับลงโทษจริง
แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน
ตอนนี้ฉันหิวเกินกว่าจะสู้กับเขา
งั่ม
อ่าว จะไปไหนน่ะ
แล้วข้าวจานที่สองของฉันล่ะ!
เขาที่อยู่ในชุดสูทเรียบไร้รอยยับสีดำล้วนทั้งตัว
ผมตัดสั้นที่น่าจะเป็นทรงยอดนิยมสมัยนี้ถูกเสยขึ้น
กลิ่นของรองเท้าหนังคู่ใหม่ยังคงอบอวลอยู่ที่หน้าประตู
รีบๆกลับมานะ!
ฉันว่าพลางหลับตา
พอรู้ตัวอีกทีก็ตื่นขึ้นมาพบเช้าวันใหม่
ตัวฉันยังอยู่ที่เดิม...
‘หนอยแหนะเจ้าทาสคิดว่าตัวเองเป็นใคร
พาฉันไปนอนที่เตียงนุ่มๆเดี๋ยวนี้!’
ฉันว่าพลางเดินตามหาเขา
ทุกมุมห้องที่ฉันตั้งใจค้น
...
ไม่เจอ
ไม่มีแม้กระทั่งความอบอุ่น
จากร่างกายของเขา
เอ้ะ
จะอยู่ในตู้ที่มันเย็นๆรึเปล่านะ
ฮึบบบบบบบ
ดึงไม่ออกแฮะ..
‘ขอปีนขึ้นไปก่อนละกัน’
จากนั้นฉันจึงค่อยๆเอาเท้าหน้ายันบานพับให้เปิดออก
แต่ผลที่ออกมามันดันไม่ใช่
ปัดโธ่!
นั่นมันขาหลัง!
ไม่ทันที่ฉันจะได้ตำหนิตัวเองตู้เก็บก้อนน้ำแข็งยักษ์นั่นก็เอียงแล้วล้มลงมายังพื้นเบื้องหน้า

โครม!

‘เห้อ โชคดีกระโดดออกมาทัน’
‘แล้วสรุปเจ้านั่นไปไหนล่ะเนี่ย..’

ฉันเดินกลับไปตรงตำแหน่งที่ฉันนอนเมื่อกี้
อีกครั้ง
...
มันไม่มีแม้แต่รองเท้าที่วางอยู่หน้าประตูดังเช่นทุกวัน
เขาจะไม่กลับมาแล้วหรอ...
ฉันแค่คิด
ในใจ
และได้แต่นั่งรออยู่ตรงนั้น
พยายามให้กำลังใจตัวเองตรงนั้น
เผื่อว่าเค้าจะกลับมา


วันแล้ววันเล่า
ก็ยังไม่มีเสียงไขกุญแจ
ไหนที่เคยสัญญากันไว้
ว่าจะไม่ทิ้งกันไปไหนไง
ก็แค่...
คำโกหก
ก็แค่นั้น
งั้นสินะ
ฉันปล่อยให้เวลาผ่านไป
กะไว้ว่า
ถ้าฉันหายเจ็บ
ฉันจะเดินจากไปจากบ้านหลังนี้
ด้วยตัวของฉันเอง

ความอบอุ่นที่เคยมีมา
มันหายไปไหนแล้วนะ



..

,เมี้ยว




SHARE
Writer
Adrop
Manomer
เขียนเผื่อใครคนหนึ่ง ใครคนนั้นที่จะเข้ามาอ่าน Sundae kids’ big fan!

Comments

sunsetinside
1 year ago
แมวน่าสงสาร TT
Reply