26/8/2016
"ห๊ะ? มึงจะไปแลกเปลี่ยนจริงหรอ?"
"จริง"
"มึงซิ่วมาเตรียมก็เสียเวลาปีนึงแล้วนะ"
"ใช่ ทำไมวะ"
"แล้วมึงไปแลกเปลี่ยนกลับมา ก็ต้องเสียเวลาอีกปีนึดิ"
"เปล่าๆ กูเรียนสายศิลป์ พาสชั้นได้"

คุณเคยมีความฝันไหมครับ?
ฝันที่อยากจะทำอะไรสักอย่างในชีวิตนี้
เพื่อทำให้ชีวิตมันมีความหมายและคุ้มค่า 

หรือ

ฝันที่อยากจะไปให้ไกลจากชีวิตที่น่าเบื่อนี้
เพื่อหนีปัญหาที่พอตื่นลืมตาขึ้นมาก็ต้องเจอทุกวัน

ผมคิดว่าอันล่างน่าจะเป็นฝันของผมมากกว่า
ผมมักจะคิดแบบอันแรก เพราะมันทำให้ผมรู้สึกดี
แต่พอคิดๆดูแล้ว มันไม่ใกล้เคียงกับความจริงเลย

ผมเบื่อครับ

ผมเบื่อกับชีวิตซ้ำซากที่ต้องตื่นขึ้นมาแล้วเจอกับกองหนังสือตั้งอยู่บนโต๊ะ
ผมเบื่อกับการที่ต้องเข้าไปในห้องสี่เหลี่ยมที่ฟังใครสักคนพูดอะไรบางอย่าง
บางอย่างที่เราก็ไม่รู้ว่ามันจะเอาไปใช้ในชีวิตของเราได้ทุกอย่างไหม

นี่คือชีวิตตอนมอต้นของผมครับ เป็นเด็กหลังห้องคนนึง ที่ไม่มีความสุขกับการเรียน
วันๆก็มองออกไปริมหน้าต่าง นึกแต่ว่าเมื่อไหร่จะได้ไปเตะบอล

เมื่อไหร่จะได้กลับบ้าน

พอเข้าห้องเรียนก็หลับโดยไม่เกรงใจคุณครู 
จนกระทั่งช่วงปลายๆม.ต้น

ผมได้เห็นเพื่อนคนนึงไปสมัครโครงการแลกเปลี่ยน
ผมรู้สึกสนใจเป็นพิเศษ จึงเข้าไปถามไถ่ว่ามันคืออะไร

อยากรู้จังเลย

เพื่อนคนนี้ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่บอกผมว่า 
ถ้าสนใจก็ลองเช็คดูสิว่ายังสมัครได้ไหม

ความสนใจผมลดลงทันทีตอนนั้น กะว่าจะสมัครแต่ก็ไม่ได้สมัคร 
จนมารู้ทีหลังว่าปิดรับสมัครแล้ว

อ่าวกรรมละกู ทำไงดีเนี่ย

ปีต่อมา ผมได้ต่อโรงเรียนเดิม สายวิทย์เหมือนเดิม
ผมก็ยังคงเป็นเด็กคนเดิมที่ไม่มีเป้าหมายในชีวิต ผมยังคงทนเรียนในสิ่งที่ไม่ต้องการ

ผมร้องไห้บ่อยครั้ง มันเป็นช่วงเวลาที่ไม่มีความสุขที่สุดในชีวิต 
ไม่มีใครเข้าใจผม ไม่มีใครอยากรับรู้ความกดดันนี้
ที่ผมต้องเก็บมาเป็นเวลา 3 ปี


วันหนึ่ง ผมก็อยากจะหนีจากชีวิตเดิมๆไปให้ไกล
ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้
โครงการแลกเปลี่ยนก็เป็นหนึ่งในคำตอบ

แต่มันก็คงหนีได้แค่ชั่วครู่เท่านั้นเอง
ผมจึงสมัคร และลองสอบดู
ตอนนั้นอยากจะไปมากจริงๆนะ
พอได้ยินคนพูดเกี่ยวกับชีวิตแลกเปลี่ยน เราก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที

อยากเจอแบบนั้นบ้างจัง 
อยากบินลับข้ามเส้นขอบฟ้า ไปยังอีกซีกโลกนึง

และแล้ว ความฝันก็เป็นจริง 
เราได้บินมาที่นี่จริงๆ
แต่เรากลับไม่รู้สึกตื่นเต้นเหมือนแต่ก่อน

อาจเพราะรู้สึกว่ามันไม่ได้ดีเหมือนที่เราคิด
ใช่ มันไม่ได้เพอร์เฟคอะไรขนาดนั้นหรอก

แต่เราดีใจนะ ที่ได้มา
เรารู้สึกว่าตัวเรากำลังเปลี่ยนไป
การมาที่นี่ เหมือนดึงความสามารถอีกมุมหนึ่งของเรามาใช้

เราต้องแก้ปัญหาด้วยตัวเอง กล้าเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง
และเตรียมรับมือ ว่าอะไรจะเกิดขึ้นข้างหน้า

เราไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น
แต่เรารู้สึกว่าโชคดี

โชคดีที่ได้มาที่นี่
โชคดีที่ได้เห็นบางอย่าง
บางอย่าง ที่มันมีค่ามากกว่าสิ่งที่อยู่ในห้องเรียน
โชคดีจริงๆ

โชคดีที่ได้มานะ, อเมริกา



26/8/2016

SHARE
Writer
labrador
writer
just another college student

Comments