นี่เป็นเรื่ิองสุดท้ายที่ฉันจะเขียนถึงนาย

นี่คือการคิดถึงเธอครั้งสุดท้าย(หรอ)

**นี่เป็นการระบายของเราล้วนๆ ไม่ได้เรียบเรียงอะไรเท่าไหร่ เนื้อหาซ้ำๆ วนๆถึงเรื่องเดิมๆ  คนเดิมๆ บอกเลยว่าเรื่องที่เราเขียนทุกเรื่องยกเว้นเรื่่่องแรก คือมัน พอแล้วโว้ยยยย ไม่่่่ไหวแล่วววว


เป็นอะไรที่วนเวียนอยู่ในหัวของเรามาสักพักแล้วสำหรับเรื่องของนาย เป็นอะไรที่ทำให้เรารู้สึกรำคาญตัวเองมากๆ ไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้เลย เราอยากจบเรื่องนี้สักที


ตั้งแต่วันนั้นมันก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วแหละ ช่วงเวลาที่ผ่านมาไม่มีความทรงจำใดๆระหว่างเราสองคนเกิดขึ้นเพิ่มเติม มีแค่เราที่ยังคงฉายภาพสิ่งที่เคยเกิดขึ้นระหว่างเราสองคนซ้ำไปซ้ำมา ซึ่งเอาเข้าจริงๆแล้วสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเรามันธรรมดา มันไม่ได้มีอะไรพิเศษทั้งนั้น แต่ก็นั่นแหละ มันเป็นความธรรมดาที่เราประทับใจ ตามประสาคนใจง่ายที่ใครใจดีด้วยหน่อยก็ยกใจให้เค้าไปซะหมด

"เอาจริงๆกูอยู่บนค่ายกับมันมาแค่18 วัน*เองนะ ฮ่าๆ " ฉันพูด

(*คือเราทำค่ายอาสากันน่ะ ขึ้นไปบนดอย ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ เวลาจัดค่ายจริงๆคือ10วันหลัง ส่วน8วันก่อนหน้านั้นคือเวลาเตรียมงานก่อนวันค่ายจริง เรียกว่าชุดเตรียม)

"เออสิ มึงเป็นหนักอย่างกับมึงชอบมันมาเป็นปี"
เพื่อนของฉันพูด


ใช่ เราได้มีเวลาที่ใช้กับร่วมนายแค่18วันก็จริง แต่ไม่มีใครรู้หรอกว่าเราเห็นนายในสายตามานานแล้ว ถึงตอนนั้นจะไม่ได้รู้สึกอะไรก็ตาม แต่นายก็เป็นคนที่เราให้ความสนใจ
ไม่มีใครได้รู้หรอก ว่านายเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้เราอยากไปชุดเตรียม เพราะคิดว่าน่าจะได้รู้จักนายจากช่วงชุดเตรียมเนี่ยแหละ ตอนวันค่ายจริงเวลาไม่พอแน่นอน

ถามว่าตอนที่อยู่บนค่าย นายทำอะไรเราถึงได้ชอบนายขนาดนี้ จริงๆนายก็แค่เป็นตัวเอง เป็นคนนิ่งๆ ไม่ค่อยพูด ฟังแต่เพลง ทำแต่งาน เล่นกับเด็ก หมา แมว ใจดีกับทุกคนร่วมถึงเราด้วย คงเป็นอะไรพวกนี้แหละที่ทำให้เรารู้สึกดีกับนายถึงจะรู้ดีว่านายมีคนคุยของนายรออยู่แล้วก็ตาม  ตอนอยู่บนค่ายเราใจหายทุกครั้งเวลาที่นายต้องลงดอยไปเจอสัญญาณโทรศััััพท์

เป็นเพราะเพลงที่นายฟัง เบียร์ที่นายชอบ แมวที่นายรัก สไตล์เสื้อผ้าที่นายใส่ รูปจอไอโฟนที่เป็นรูปพ่อแม่ คงเป็นเพราะอะไรพวกนี้แหละที่ทำให้เราแพ้


เราคิดว่านายมีอะไรหลายอย่างคล้ายเรา


จริงๆที่พิมพ์ๆมาทั้งหมดมันก็ไม่มีอะไรมากหรอก สรุปเรื่องราวนี้สั้นๆง่ายๆก็คือเราชอบนาย แต่นายมีคนคุยแล้วนั่นเอง แล้วนายก็เคยบอกเราด้วยว่า เวลาคุบกับใคร ก็อยากคุยทีละคน อืม ยิ่งนายพูดแบบนี้ เรายิ่งประทับใจในตัวนายมากขึ้นไปอีก


แต่เอาเข้าจริงๆ
เราไม่ชอบตัวเองวลาอยู่กับนาย
นายทำให้เราดูเหมือนเป็นคนที่ทำอะไรได้ไม่ดีสักอย่าง ดูเหมือนเป็นเด็ก เป็นอิน้องพลอยอย่างที่นายชอบเรียก และชอบหลุดปากแทนตัวเองว่าพี่ ทั้งๆที่เราอายุเท่ากันและเรารู้ตัวดีว่าเราดูแลตัวเองได้ เราจัดการทุกอย่างได้โดยไม่ต้องให้นายมาคอยช่วยด้วยซ้ำ

ยังไม่แน่ใจเหมือนกันว่าที่เราเศร้าอยู่นี่คือเราชอบนายจริงๆ หรือเราแค่อยากเป็นเพื่อนกับนาย

เราถามตัวเองว่าถ้าสมมตินายเกิดชอบเราขึ้นมา เราจะดีใจมั้ย ก็ไม่ เราไม่ได้อยากคบกับนาย ไม่รู้หมือนกันว่าเป็นเพราะเราไม่ได้ชอบนายมากพอ หรือเราชอบนายมากจนกลัวว่าถ้าคบกันจริงๆแล้วนายเบื่อเรา นายทิ้งเรา แล้วเราจะต้องเสียใจก็ไม่รู้ 5555

แต่ก็ช่างเถอะ มันเป็นสมมติฐานที่ไม่มีวันเป็นจริง นายไม่มีวันชอบคนอย่างเรา

สรุปแล้วเราก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้อยู่ดีว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเรากันแน่ ทำไมเราต้องเศร้า   ทำไมเราต้องทำอะไรบ้าๆอย่างเช่นการเข้าไปในกรุ้ปไลน์ค่าย  ดูตรงสมาชิกกลุ่ม หาชืื่อนาย แล้วส่องสเตตัสนายทุกวัน  ยังไม่พอ   เรามีเพลย์ลิสต์เพลงในspotify เป็นรวมเพลงที่นายชอบด้วย  เราก็็็็ฟัง ฟังไปดราม่าไป  อิบ้า มีแต่คนบ้าเท่านั้นที่่ทำอะไรแบบนี้


 เรารู้แค่ว่าเราอยากเห็นนายมีความสุข


ขอโทษจริงๆ การที่เรายังพร่ำเพ้อแบบนี้อาจทำให้นายต้องลำบากใจ หรือถ้านายไม่ได้ใส่ใจมันเลยก็ดีไป

เราอยากให้นายรู้ไว้ ว่านับจากนี้ เราไม่ได้คิดอะไรกับนายแล้วจริิง ๆ อยากให้นายสบายใจ อยากให้เราเป็นเพื่อนกันได้จริงๆ แล้วเราก็จะทำตัวปกติ จะเป็นเพื่อนปกติๆคนนึงของนายด้วย



ถึงแม้จริงๆแล้วเราจะยังรู้สึกอยู่ก็ตาม แต่วันนึงมันจะจางหายไป






SHARE
Written in this book
F

Comments